Στον απόηχο του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος μπάσκετ, και σύμφωνα με τα αποτελέσματα των συναντήσεων της δοξασμένης μας Εθνικής απαρτιζόμενης από πανάξιους του χρυσού επάθλου αγωνιστές μας του αθλήματος, ακούγονται και σχόλια για επιμήκυνση συμβολαίου του ίδιου προπονητή. Εάν λοιπόν δεν υπάρχει διαθέσιμος καλύτερος ίσως ναί!
ΟΜΩΣ στους τελικούς η ομάδα των παικτών άξιζε το χρυσό, και από πριν μεταβεί εκεί στη Ρίγα, αλλά και εκεί, υπήρχαν σοβαρές προσδοκίες που δεν εκπληρώθηκαν διότι δεν υπήρχε σωστή συνοχή των παικτών μας, όταν επιτίθονταν, στο αμυντικό «μαν-του- μαν»* των αντιπάλων μας ιδίως στο παιχνίδι με την Τουρκία. Υπήρξε βέβαια και η απουσία της σφυρίχτρας, στα πολυάριθμα φάουλ των Τούρκων δασκαλεμένων από τον προπονητή τους/γνώστη της συγκεκριμένης αδυναμίας των πεντάδων μας, και όλα αυτά ελλείψει σχεδίου. Μεγάλη η ευθύνη Σπανούλη πάνω σ αυτο που ήταν και η αιτία των «δεινών».
Παρ ολίγον να την πληρώσουμε και στον αγώνα με την Φινλανδία του τελευταίου πεντάλεπτου, όταν το κατάλαβαν αυτό και αυτοί, το ίδιο ασφυκτικά, εφαρμόζοντας τα ίδια. Πήραμε μετάλλια, και όλα σβήνονται από τη χαρά μας τη μεγάλη.
* Τι μαν – του – μαν; Μιλάμε για «3,4- μεν – του – 1 μαν» στον σε θέση βολής Γιάννη μας στο αντίπαλο καλάθι, ή ακόμα και αλλού. Δηλαδή 3,4 φάουλ μαζεμένα, και η τριπλή σφυρίχτρα να μην βλέπει κανένα.
“ΤΟ ΠΑΙΓΝΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΡΙΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΟ” ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ.
Πρεπει να εχεις μεγαλη ιδεα απο μπασκετ και φαίνεται τρανά. Κοίτα, θα στο πω με πολύ ευγένεια. Οταν σου υπαγορεύουνε το τι να γράψεις, να είχες το σθένος της δικης σου άποψης. Αλλιώς γραφε για τα καλλιτεχνικά
Και τι σε κάνει εσένα να πιστεύεις αγαπητέ Κώστα πως το να μιλήσεις για τα καλλιτεχνικά είναι εύκολο, ή ότι μπορεί να μιλάει ο κάθε άσχετος; Ας μην αφήνουμε την ένταση να μας παρασύρει σε λάθη.
Με πολλη εκπληξη διαβασα το αρθρο σας. Καταρχην ο Βασιλης Σπανουλης στα ελαχιστα χρονια που ειναι προπονητης, ξεκινησε πολυ ελπιδοφορα στο Μαρουσι και εχει ηδη επιτυχει συμμετοχη στον τελικο euroleage και χαλκινο μεταλιο στο eurobasket με την εθνικη. Αυτα τα εξαιρετικα αποτελεσματα σε τοσο λιγο χρονο μιλανε απο μονα τους για την αξια του. Δεν εχει να αποδειξει τιποτα σε κανενα μας, και ολοι εμεις οι προπονητες της εξεδρας δεν ειμαστε εις θεση να τον κρινουμε. Πρεπει να ειμαστε ευγνωμονες για το χαλκινο μεταλιο , μετα απο 16 χρονια αποτυχιων. Αν δεν ειμαστε, αν θεωρουμε οτι δεν πρεπει να ανανεωσουμε το συμβολαιο του και πρεπει να ψαχνουμε για καλυτερο, τοτε ειμαστε αχαριστοι και μας αξιζει να επιστρεψουμε στις αποτυχιες.
Oσον αφορα την αποψη οτι η ομαδα άξιζε το χρυσο. Σοβαρα τωρα, πιστευετε οτι ειχαμε καλυτερη ομαδα απο τη Γερμανια και την Τουρκια, Φιλικα και χωρις να θελω να σας προσβαλω, δε γνωριζετε καθολου το άθλημα. Το χαλκινο μεταλιο ήταν οτι καλυτερο μπορουσε να πετυχει αυτη η εθνικη, με βαση τις δυνατοτητες της, πρεπει να ειμαστε απολυτα ικανοποιημενοι και να αποφευγουμε ατυχη σχολια.
Ανάλογες μπούρδες για αποτυχία προπονητή, ακούσαμε και το 2006 για τον Γιαννάκη όταν χάσαμε στον τελικό από την Ισπανία, ενώ είχαμε κερδίσει πριν τις ΗΠΑ και για τον Κιουμουρτζόγλου το 1989 που χάσαμε στον τελικό από την Γιουγκοσλαβία, την καλύτερη ομάδα όλων των εποχών, ενώ στον ημιτελικό είχαμε κερδίσει τη Σοβιετική Ένωση, τη δεύτερη καλύτερη ομάδα όλων των εποχών στην Ευρώπη. Αυτή ρε φίλε για χρυσό με αυτή την ομάδα, είναι κριτική καφενείου από άνθρωπο που γνωρίζει καλά μόνο το τάβλι.