Ο πατέρας του Ντένις Ρούτσι — ενός από τα 57 θύματα στο έγκλημα των Τεμπών — ξεκίνησε απεργία πείνας και δίψας μπροστά από τη Βουλή των Ελλήνων.
Κρατά στα χέρια του τη φωτογραφία του παιδιού του και ζητά να του επιτραπεί η εκταφή, για να αποκαλυφθεί η αλήθεια για τις συνθήκες του θανάτου του.
Περισσότερο από δύο χρόνια μετά, η δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί, τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα και οι συγγενείς των θυμάτων παλεύουν ακόμα για το αυτονόητο: το δικαίωμα να μάθουν τι συνέβη στους δικούς τους.
Η απεργία αυτή είναι μια κραυγή αξιοπρέπειας. Είναι η άρνηση ενός πατέρα να συμβιβαστεί με τη σιωπή, τα ψέματα και τη συγκάλυψη.
Όσο οι υπεύθυνοι παραμένουν στο απυρόβλητο, καμία κοινωνία δεν μπορεί να μιλά για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Κι όσο οι φωνές των γονιών φιμώνονται, κανένα παιδί σε αυτή την κοινωνία δεν είναι ασφαλές.