Η σκοτεινή Ιστορία του Κλεομήδη που από Ολυμπιονίκης έγινε Δολοφόνος Παιδιών, αποτελεί μία από τις πιο παράδοξες και ανησυχητικές αφηγήσεις της αρχαίας Ελλάδας. Η πορεία αυτού του άνδρα από την αθλητική δόξα στην απόλυτη ατίμωση, όπως τη διέσωσε ο περιηγητής Παυσανίας, δεν σταματά εκεί. Αντιθέτως, υπάρχει κορύφωση με μια αδιανόητη ανατροπή που μας ωθεί να εξετάσουμε τα ρευστά όρια της λογικής, της ηθικής και της θεϊκής παρέμβασης στον αρχαίο κόσμο.
Ο Αγώνας που Σημάδεψε τη Μοίρα του
Η ιστορία του Κλεομήδη ξεκινά με τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 492 π.Χ. στο άθλημα της πυγμαχίας. Στον κρίσιμο τελικό αγώνα, ο Κλεομήδης αντιμετώπισε τον Ίκκο από την Επίδαυρο. Κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης, όμως, χρησιμοποίησε μια αντιαθλητική και θανάσιμη τεχνική, με αποτέλεσμα να σκοτώσει τον αντίπαλό του. Κατά συνέπεια, οι Ελλανοδίκες, οι κριτές των αγώνων, όχι μόνο του αφαίρεσαν τον τίτλο του νικητή, αλλά επιπλέον τον καταδίκασαν για δόλο και φόνο, αμαυρώνοντας τη φήμη του.
Η Κάθοδος στην Τρέλα και το Φρικτό Έγκλημα
Ντροπιασμένος και γεμάτος οργή, ο Κλεομήδης επέστρεψε στην πατρίδα του, την Αστυπάλαια, όπου το μυαλό του ήταν μέσα στη μανία. Στη συνέχεια και σε μια πράξη αδιανόητης βίας, εισέβαλε σε ένα τοπικό σχολείο όπου ήταν περίπου εξήντα παιδιά. Εκεί, χρησιμοποιώντας την τρομακτική του δύναμη, αγκάλιασε και γκρέμισε τον κεντρικό κίονα που στήριζε τη στέγη. Με τραγικό αποτέλεσμα, η οροφή κατέρρευσε και σκότωσε όλα τα παιδιά που ήταν από κάτω.
Η Μυστηριώδης Εξαφάνιση
Αμέσως μετά, οι εξαγριωμένοι κάτοικοι της Αστυπάλαιας κυνήγησαν τον Κλεομήδη με σκοπό να τον τιμωρήσουν για το αποτρόπαιο έγκλημά του. Έτσι, εκείνος, στην προσπάθειά του να σωθεί, κατέφυγε στον ναό της Αθηνάς. Εκεί μπήκε μέσα σε ένα μεγάλο ξύλινο σεντούκι. Οι κάτοικοι μπήκαν και αυτοί στον ναό και, αφού δεν κατάφεραν να ανοίξουν το σεντούκι, πήραν απόφαση να το σπάσουν. Όταν όμως το διέλυσαν, ανακάλυψαν κάτι απίστευτο: το σεντούκι ήταν άδειο. Ο Κλεομήδης όμως δεν ήταν εκεί έλειπε χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος.
Ο Χρησμός των Δελφών και η Αλλόκοτη Ηρωοποίηση
Αντιμέτωποι με αυτό το ανεξήγητο γεγονός, οι κάτοικοι της Αστυπάλαιας έστειλαν απεσταλμένους στο Μαντείο των Δελφών για να έχουν μια εξήγηση. Η απάντηση της Πυθίας, ωστόσο, έκανε την ιστορία ακόμα πιο περίεργη. Το μαντείο τούς έδωσε τον εξής χρησμό:
«Τελευταίος των ηρώων είναι ο Κλεομήδης ο Αστυπαλαιεύς. Τιμήστε τον με θυσίες, καθώς δεν είναι πλέον θνητός.»
Ακολουθώντας, λοιπόν, τη θεϊκή εντολή, οι κάτοικοι της Αστυπάλαιας άρχισαν να τιμούν τον μακελάρη των παιδιών τους ως ήρωα. Έτσι, η Ιστορία του Κλεομήδη, που από Ολυμπιονίκης έγινε Δολοφόνος Παιδιών, κλείνει με τον πιο παράδοξο τρόπο, παραμένοντας μέχρι και σήμερα ένα σκοτεινό αφήγημα που αποδεικνύει εύγλωττα πόσο ρευστά ήταν τα όρια μεταξύ δόξας και αμαρτίας, αλλά και μεταξύ εγκλήματος και λατρείας στην αρχαία Ελληνική σκέψη.
https://arxaiaellinika.gr/archives/istoria-kleomidi-dolofonos-paidion