Κώστα Δημ Χρονόπουλου*
Ήταν στόχος και έγινε πράξη: «Κανείς δεν έμεινε πίσω, όλοι κάτι πήραν» από τον κο Κυβερνήτη στην 89η Δ.Ε.Θ. Εκείνοι όμως που ωφελήθηκαν και συγκινήθηκαν μέχρι δακρύων, (λόγω καυσίγελου), ήταν οι Συνταξιούχοι (Σ) οι οποίοι άκουσαν επιτέλους, ότι μειώνεται (σε δύο δόσεις ίσως για να αποφευχθούν φαινόμενα κορεσμού και δυσπεψίας) 50% το 2026 και 50% το 2027, η προσωπική διαφορά. Βέβαια –κάποιοι – θυμήθηκαν πως –προεκλογικά- το 2019 (7 χρόνια πριν) αν ψήφιζαν ΝΔ , θα καταργούσε τον άδικο φόρο της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ. Μετά λοιπόν από 11 χρόνια ισχύος ,τα 7 … υπό «κατάργηση», έρχεται αποκατάσταση της αδικίας, αλλά (και πάλι) σε …. δόσεις. Είναι φαιδρή , ανάρμοστη και εκνευριστική η σταδιακή /σε δόσεις ,αποκατάσταση αδικιών. Ανήκουστο . Ή την καταργεί κανείς την αδικία ολόκληρη /ολοκληρωτικά/ 100%, ή την διατηρεί. Εξυπακούεται πως ουδείς Συνταξιούχος ικανοποιήθηκε από τη «γενναία» αυτή παροχή. Δυστυχώς για τους συνταξιούχους ίσχυσε το: «Ωδίνεν όρος και έτεκεν μισό (50%)… αντίδωρο». Οι επιδοματούχοι /α ν τ ι δ ω ρ ο λ ή π τ ε ς απόμαχοι της εργασίας, έχουν πολλά θέματα τα οποία –κοσμίως; -αποσιωπήθηκαν όπως:
1. ΕΑΣ (Εισφορά Αλληλεγγύης): Γιατί, ενώ θεωρείται ως ειδεχθής, άδικος φόρος, συνεχίζεται αφού εδώ και 8 χρόνια βγήκαμε (σ.σ βγήκαμε;) από τα Μνημόνια;.
2. ΕΝΦΙΑ
Καθιερώθηκε πριν περίπου 13 χρόνια και για 1 μόνο χρόνο, αλλά …. μακροημερεύει (!). Δικαίως δεν θα τον καταβάλλουν –έστω σταδιακά – οι κάτοικοι χωριών κάτω των 1500 κατοίκων. Οι Σ γιατί να αγνοηθούν από ένα τέτοιο μέτρο ανακούφισης; Μια αναγκαία παρατήρηση: Πάρτε πχ έναν αναξιοπαθούντα κάτοικο μιας μεγαλούπολης, ο οποίος κληρονόμησε ή έχτισε ένα σπίτι, (μιλάμε πάντοτε για 1η κατοικία), και επιβαρύνεται δυσβάσταχτα αδυνατώντας –λόγω μικρού εισοδήματος /σύνταξης- να τον πληρώσει. Πάρτε τώρα έναν ευκατάστατο κάτοικο, (υπάρχουν και αυτοί), ενός χωριού 1000 κατοίκων. Γιατί αυτός να απαλλαγεί και ο άλλος όχι;. Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν εξατομικευμένα κριτήρια παντού;. Ακόμη, ο απαράδεκτος ΕΝΦΙΑ πότε θα τελειώσει για όλους;.
3. Απαλλαγή των συνταξιούχων από συμμετοχή σε φάρμακα, εξετάσεις , Νοσήλια. Αφού αυξήσεις ουσιαστικές δεν δίνονται, μήπως θα ήταν δίκαιο, ανθρώπινο και ανακουφιστικό , αν βοηθηθούν άμεσα, με απαλλαγή τους από επαχθείς άδικους, αχρείαστους φόρους ώστε να ζουν κάπως καλύτερα;. Ακόμη , γιατί (πρέπει να ) πληρώνουν 6% υπέρ … υγείας;.
4. Δεν αρκεί στους εξουσιαστές μας το ληστρικό κούρσεμα των αποθεματικών των Ταμείων;. Η περικοπή των συντάξεων, των δώρων (13 και 14) και οι αβάσταχτοι φόροι;. Τι άλλο θέλουν άραγε;. Τι προσδοκούν;. Την έλευση του τέλους των Σ;. Φοβούμαι πως περί αυτού πρόκειται. Δίνουν οι εξουσιαστές μας –εδώ και πολλές δεκαετίες – την εντύπωση πως δεν θα διστάσουν ακόμη και να δωροδοκήσουν τον βαρκάρη της Αχερουσίας , ώστε να αυξήσει, (κάνοντας υπερωρίες), τα δρομολόγια του για τους συνταξιούχους που θα περάσουν στην απέναντι όχθη. Θλίψη !…. Προφανώς ενοχλούνται , όχι μόνον από την παρουσία των συνταξιούχων, αλλά και από τα ηχηρά στομαχικά γουργουρητά που προκαλεί η ανέχειά τους (!).
• Κατά καιρούς οι ποικιλώνυμες κυβερνήσεις, (χωρίς εξαιρέσεις δυστυχώς), θριαμβολογούν επειδή μετά από τόσα «χ» χρόνια επέτυχαν ή θα καταφέρουν να ανακουφίσουν μελλοντικά «ψ» χρόνια, τους πολίτες από φόρους ή άλλες επιβαρύνσεις. Αναρωτιέμαι προς τι ο αυτοθαυμασμός , ο αυτοέπαινος και τα ξεφαντώματα για επιτυχία όταν – στο διάστημα που μεσολάβησε ή θα μεσολαβήσει – κάποιοι … δεν άντεξαν την ανέχεια και μας άφησαν /ή θα μας αφήσουν χρόνους;.
• Τι θα γίνει με τα αναδρομικάτου 11μήνου; (ξύνω πληγές;).
• Τι θα γίνει με το ΕΚΑΣ , θα αρκεστούμε να ανακράζουμε για εκτόνωση: «ΕΚΑΣ οι βέβηλοι εξουσιαστές»;.
• Πότε (αν δεν είμαι αδιάκριτος) θα καταργηθεί ο ΦΠΑ στα φάρμακα και τα είδη πρώτης ανάγκης;.
• Θα θεωρηθούμε αχάριστοι αν δεν χαρούμε για τη σίγουρη (νομοθετημένη πλέον) λήψη των 250€ κάθε Νοέμβριο ή θα επιμείνουμε για 13η και 14η σύνταξη;.
• Δεν είναι –όπως κακώς και αφελώς προβάλλεται – ζήτημα της τάδε συγκεκριμένης κυβέρνησης : σημερινής , χθεσινής, προχθεσινής ή προ πολλών δεκαετιών , αλλά νοοτροπίας και λειτουργίας και ΚΔΠολιτεύματος.
Εξηγούμαι :
Το ΚΔΠολίτευμά μας βασίζεται, κακώς /κάκιστα , στις πελατειακές σχέσεις /την ψηφοσυλλεκτική πρακτική , ως αναγκαιότητα.
• Οι Κ ο μ μ α τ ά ν θ ρ ω π ο ι / «πολιτικοί» όταν δουν ότι κάποιο μέτρο τους θα δημιουργήσει αντιδράσεις, γίνονται προσεκτικότεροι και , αν απαιτηθεί, ανακρούουν πρύμνα.
• Οι πολίτες εκφράζουν εκλογικά την προτίμησή τους, εκλέγοντας εκείνους που νομίζουν ότι θα ικανοποιήσουν τα αιτήματά τους.
Έτσι λοιπόν παρατηρείται το εξής παράδοξο (σ.σ παράδοξο: λογικά και ηθικά αλλά … φυσιολογικό για τη Δημοκρατία μας !) : Όταν οι εργαζόμενοι πχ στη ΔΕΗ απεργούν /κατεβάζουν τους διακόπτες, οι (εκάστοτε) κυβερνώντες θορυβούνται και ενδίδουν , υποχωρούν, ικανοποιούν τα αιτήματά τους. Όταν όμως οι συνταξιούχοι της ΔΕΗ προβάλλουν δίκαια αιτήματα, αγνοούνται. Γιατί ;. Μα, επειδή, δεν έχουν στα χέρια τους διακόπτες και οι τυχόν κινητοποιήσεις τους ουδεμία εξουσία ταρακουνούν. Η πικρή εμπειρία όχι μόνον η παρούσα , αλλά και των προηγούμενων δεκαετιών , οδηγεί στο αδιαφιλονίκητο συμπέρασμα, πως καμία , ποτέ, Κυβέρνηση, δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά για τους απόμαχους της εργασίας. Αυτό δεν αποτελεί μόνον καθ’ αυτό λυπηρό γεγονός και μέγιστη αδικία. Συνοδεύεται και από αχαριστία απροσμέτρητη, για ανθρώπους που κάποτε πρόσφεραν και δημιούργησαν. Υπάρχει στεναχώρια και απογοήτευση να βλέπουν τα σημερινά παιδιά ή εγγόνια τους (που τα σπούδασαν , τα μόρφωσαν και θυσιάστηκαν γι αυτά) να κατέχουν εξουσιαστικούς θώκους και να τους φέρονται τόσο ανάλγητα, τόσο κυνικά , τόσο περιφρονητικά). Δεν υπάρχει μόνον οικονομική παράμετρος /διάσταση του προβλήματος, υπάρχει κοινωνική και ηθική. Δεν γνωρίζω πόσοι Συνέλληνες έχουν συμβιβαστεί με αυτή τη ζοφερή , οζώδη , αποκρουστική κατάσταση, ώστε να επιθυμούν τη συνέχιση /διαιώνισή της. Συνειρμικά, θυμήθηκα το τι προσέφεραν, στα δύστηνα χρόνια των αλήστου μνήμης Μνημονίων , οι αναξιοπαθούντες συνταξιούχοι , οι οποίοι –από το υστέρημά τους βέβαια – στήριξαν τους νεότερους και , κατ’ επέκταση την κοινωνία, αποτρέποντας κοινωνικές εκρήξεις που θα επέρχονταν νομοτελειακά.
Αναρωτιέμαι πως εξηγείται μια (πολύ) πολιτισμένη , δημοκρατική, ευαίσθητη , φιλεύσπλαχνη, δίκαιη, κοινωνία ισότητας, ισοτιμίας, ισηγορίας, κ.α ανάλογων ανύπαρκτων –πλήν βαρύγδουπων … αυτοδιαφημιστικών τίτλων, κοινωνία και Δημοκρατία να ανέχονται να περιθωριοποιούν εκείνους που πρόσφεραν τόσα πολλά;. Να τους αντιμετωπίζουν σαν ζητιάνους !.
ΥΓ Οι Συνταξιούχοι πρέπει να συγκροτήσουν ένα δικό τους –απολιτικό – διεκδικητικό φορέα . Να δεσμεύσουν (προεκλογικά , γραπτώς) τα κόμματα, ότι θα ικανοποιήσουν συγκεκριμένα , δίκαια αιτήματά τους.
Αργότερα (επειδή είναι μάλλον βέβαιο ότι θα απογοητευτούν) ίσως υποχρεωθούν να προχωρήσουν στην ίδρυση κόμματος.