Οι σύμβουλοι των πολιτικών
Ένας παλιός πολιτικός παλαιάς κοπής συνήθιζε να λέει πως οι σύμβουλοι των πολιτικών και ειδικά των πρωθυπουργών πρέπει να κάθονται στωικά στο παρασκήνιο και να μην επιζητούν τη δημοσιότητα. Η εξήγηση που έδινε ήταν απολύτως λογική. Όταν ένας σύμβουλος αποφασίσει να ανακαλύψει την δημοσιότητα, έχει ήδη αποφασίσει να κάνει ζημιά θεωρώντας τον εαυτό του ικανό για όλα και κυρίως για πράγματα που δεν είναι.
Απο το documentonews.gr
Η εκτίμηση του παλιού πολιτικού, δικαιώνεται πλήρως στο πρόσωπο του κυρίου Νίκου Μαραντζίδη, συμβούλου παρασκηνίου του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος συντέλεσε στο σύνολο των αποτυχιών του πρώην πρωθυπουργού αλλά και της Έφης Αχτσιόγλου. Την τελευταία μάλιστα την είχε κοουτσάρει πολιτικά όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με τον Στέφανο Κασσελάκη κατά την διεκδίκηση της προεδρίας στο ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα ωστόσο με τον Μαραντζίδη δεν είναι η όποια ανικανότητα ή ικανότητά του, αλλά η προϊστορία του. Ο Μαραντζίδης υπήρξε δημόσιος κατήγορος του Τσίπρα και της κυβέρνησής του, εμφανίζοντάς τον κατά το παρελθόν ως τον δράκο, βιαστή της Ελλάδας. Εκ των πραγμάτων λοιπόν, η επίσημη ανακοίνωση του Νίκου Μαραντζίδη ως επίσημου συμβούλου του Τσίπρα και μέλους της επιστημονικού συμβουλίου του ομώνυμου Ινστιτούτου, θέτει το ερώτημα για το πότε είχε δίκιο ο Μαραντζίδης αλλά και αντιστοίχως ο Τσίπρας.
Κάποιος με το παρελθόν του κυρίου Μαραντζίδη, θα απέφευγε τις δημόσιες εμφανίσεις και δηλώσεις, ακριβώς για να αποφευχθούν οι συνειρμοί και τα σχετικά ερωτήματα
Ο επικοινωνιολόγος όμως είτε από άγνοια κινδύνου, είτε από υπερβολική αυτοπεποίθηση έκανε δημόσια εμφάνιση στην εκπομπή της συμπαθούς Μάγκυς Δούση στη Ναυτεμπορική όπου και παραδόθηκε οικειοθελώς στον βασανισμό του. Για να ξεφύγει άδειασε τον εργοδότη του.
Όπως ήταν φυσικό του ετέθη το ερώτημα για την εποχή που έσερνε τα εξ αμάξης στον Αλέξη Τσίπρα και τον διέσυρε πολιτικά όπου βρισκόταν και στεκόταν. Θα μπορούσε να την κάνει γυριστή κατά το κοινώς λεγόμενο, αλλά επέλεξε να κάνει αυτό που ο παλιός πολιτικός αποκαλούσε «ζημιά του συμβούλου που επιλέγει τη δημοσιότητα». Δικαιολόγησε λοιπόν την συνύπαρξή του με τον Τσίπρα με δύο παραδείγματα, τα οποία καταδείκνυαν όχι την δικιά του μεταστροφή αλλά του Τσίπρα. Σύμφωνα με τον Μαραντζίδη, ο Τσίπρας έκανε ό,τι έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο οποίος αφού ταυτίστηκε με τις εκλογές της βίας και νοθείας του 1961 και το παρακράτος, επέστρεψε το 1974 στην Ελλάδα από το Παρίσι για να υπηρετήσει έναν καλύτερο σκοπό. Στο άλλο παράδειγμα επικαλέστηκε τον Αντρέα Παπανδρέου, ο οποίος επίσης δραπέτευσε από το δικό του παρελθόν της συνύπαρξης με τους Γαρουφαλλιάδες και τους βασιλόφρονες της Ένωσης Κέντρου για να κάνει το δικό του κόμμα.
Μόνο που ο Τσίπρας, ούτε εκλογές βίας και νοθείας έκανε, ούτε παρακράτος υπηρέτησε, ούτε υπήρξε ο Γαρουφαλλιάς της εποχής του
Για τον Μαραντζίδη όμως, η θετική μεταστροφή Τσίπρα είναι αντίστοιχη της αλλαγής που έκαναν οι δυο ιστορικοί πολιτικοί για να απαλλαγούν από το εγκληματικό πολιτικό παρελθόν τους. Άρα ο Τσίπρας αφήνει πίσω του το εγκληματικό παρελθόν, για να βρει τον δρόμο τον σωστό και το φως του δίπλα στον Μαραντζίδη, ο οποίος καταδείκνυε και καταδεικνύει ακόμη και σήμερα πόσο κακό έκανε ο Τσίπρας. Είναι αυτό που λένε, πάρ’ τον στον γάμο σου να σου πει και του χρόνου.
Στην πιο αθώα εκδοχή, όπως σχολίαζε σήμερα ο φίλος Γιώργος, παλαιός θαυμαστής του Τσίπρα που «γκριτζάρει» με τον Μαραντζίδη, «ο επικοινωνιολόγος εμφανίζει τους πρώην πρωθυπουργούς ως ερπετά που αλλάζουν δέρμα για να συνεχίσουν τη δουλειά στο εκάστοτε νέο περιβάλλον και όχι ως διαμορφωτές της ιστορίας». Αλλά καλύτερα ας αφήσουμε τις ιστορίες με τα φίδια και ας μείνουμε στο γκολ από τα αποδυτήρια που έβαλε στον Τσίπρα ο (επιτέλους) φανερός σύμβουλός του Νίκος Μαραντζίδης. Ευτυχώς ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει μουστάκι.