Ξημερώνοντας των Εισοδίων της Θεοτόκου, βάζουμε εδώ το ποίημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Στήν Παναγία τήν Κουνίστρα*
Ο μεγάλος Σκιαθίτης, μεταπλάθει ποιητικά το συναξάρι της μεγάλης θεομητορικής εορτής και ταυτόχρονα μας μεταφέρει την μεγάλη του αγάπη για την Παναγία μας.
Στην Παναγία την Κουνίστρα
Εις όλην την Χριστιανοσύνη
μια είναι μόνη Παναγία αγνή,
κόρη παιδίσκη, Άσμα των Άσμάτων,
χωρίς Χριστόν, θείο παιδί, στά χέρια,
και τρεφομένη με αγγέλων άρτον.
Εσύ ‘σαι η μόνη Παναγία Κουνίστρα,
που εφανερώθης στης Σκιάθου το νησί,
εις δένδρον πεύκου επάνω καθημένη,
κι αιωρουμένη εις τερπνήν αιώραν,
όπως αι κορασίδες συνηθίζουν.
Εφανερώθης, κι όλος ο λαός
μετά θυμιαμάτων και λαμπάδων
εν θεία λιτανεία σε παρέπεμψε
κι εσήκωσεν ωραίον λευκόν ναόν,
που με πιατάκια ελληνικά σου στόλισε.
Κι όλος ο ήλιος έλαμπεν εις τον ναόν σου
και φως τον πλημμυρούσε μαργαρώδες,
όλα τ’ άστέρια εφεγγοβολούσαν,
και η σελήνη εχάιδευε γλυκά
τα απλά της εκκλησίας σου καντιλάκια.
Κι είδες, η Κόρη, του λαού την πίστιν,
είδες και την πτωχείαν κι ευσπλαχνίσθης,
όπως το πάλαι είχε σπλαχνισθή ο Υιός σου
τους προγόνους του ίδιου του λαού,
ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα.
Κι άρχισες να γιατρεύεις τους αρρώστους
και να γιατρεύεις τους δαιμονισμένους,
(που ήρχετο ώρα κ’ εις τους τοίχους εχτυπώντο
με φοβερόν συγκλονισμόν )
κι άρχισες, θεία, να θαυματουργείς.
Κι η χάρη σου ξαπλώθηχε ως τα πέρατα
του ειρηνικού νησιού της Σκιάθου,
ω Παναγία μου, κόρη πάναγνη, καλή.
Κι ίσως να φτάσει κι ως εμένα και ν’ απλώσει
γαλήνη στην ψυχή μου, την αμαρτωλή.
Γράφτηκε από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη το 1909 και πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ελληνική Επιθεώρησις τον Ιανουάριο του 1921
*Η εικόνα της Παναγίας της Εικονίστριας, όπως είναι το κανονικό της όνομα, που ήταν η αγαπημένη του Παπαδιαμάντη, βρέθηκε στη Σκιάθο περί το 1650, με θαυμαστό τρόπο στα κλαδιά ενός πεύκου.