Στην εξώπορτα του σπιτιού μας υπήρχε μια σχισμή, με καπάκι μπρούτζινο και μπορντούρα σιδερένια, με σχέδια
Το καλυμμα της σχισμής έγραφε “Επιστολαί”. Από εκεί έπεφταν στο εσωτερικό του σπιτιού μνας οι φάκελοι.
Δημητρης Καπράνος Εφημερίδα Εστία
Κάθε μέρα “κάτι ερχόταν”. Πολλοί φάκελοι με ενημερωτικό υλικό από φαρμακευτικές εταιρείες, για τον πατέρα μας, διάφορες επιστολές από Συλλόγους και Σωματεία στα οποία ήσαν μέλη οι γονείς μας και τα “γράμματα” από τους συγγενείς μας στην Αγγλία, την Αμερική, την Γαλλία, την Μαδαγασκάρη!
Και, βέβαια, αφθονία από ευχετήριες κάρτες στις εορτές των Χριστουγέννων και της Λαμπρής!
Ήταν μεγάλη η χαρά μου, όχι μόνο να διαβάζω τα γράμματα, αλλά να κόβω και να φυλώ τα γραμματόσημα, “χόμπι” που το έχω ακόμη, άσβεστο. Υπήρχε, τότε, η δι΄αλληλογραφίας επαφή ανάμεσα στους ανθρώπους, κάτι που σήμερα έχει σχεδόν εκλείψει.
Μέχρι πριν όχι και τόσο πολλά χρόνια, κυριαρχούσαν οι χειρόγραφες επιστολές, οι ευχετήριες κάρτες, τα τηλεφωνήματα που κρατούσαν ώρες και τα μικρά, απλά δώρα που λειτουργούσαν ως δείγματα αγάπης
Σήμερα, έχει επιβληθεί μια διαφορετική πραγματικότητα, η απόσταση δια της οθόνης! Όλα πλέον μοιάζουν να έχουν μεταφερθεί σε ένα ψηφιακό περιβάλλον, όπου το άγγιγμα αντικαταστάθηκε από το κλικ και η δια ζώσης επικοινωνία, από το ψηφιακό ή φωνητικό μήνυμα.
Ασφαλώς, η τεχνολογία μας προσφέρει ευκολίες που άλλοτε θα θεωρούντο θαυματουργές. Μπορούμε να στείλουμε μια ευχή μέσα σε δευτερόλεπτα, να επικοινωνήσουμε με κάποιον στην άλλη άκρη του κόσμου χωρίς κανένα κόστος, να μοιρασθούμε φωτογραφίες, βίντεο, σκέψεις και στιγμές με ρυθμό τον οποίο ουδέποτε είχαμε φαντασθεί.
Όμως, μαζί με την ταχύτητα και την”πρακτικότητα”, φαίνεται ότι βαθμηδόν, χάνεται η ουσία της ανθρώπινης επαφής
Οι ευχετήριες κάρτες είχαν ειδικό βάρος, αλλά και νόημα. Ήταν χρόνος, σκέψη, επιλογή. Ήταν η χειρονομία που έλεγε “Σε σκέπτομαι αρκετά ώστε να καθίσω να σου γράψω”.
Τα τηλεφωνήματα, με τις παύσεις και τις ανάσες τους, δημιουργούσαν την αίσθηση παρουσίας, ακόμη κι αν ο συνομιλητής βρισκόταν μακριά.
Τα μικρά δώρα, συχνά φτιαγμένα στο χέρι ή επιλεγμένα με προσοχή, αποτελούσαν απτό σημάδι συναισθηματισμού.
Σήμερα, οι περισσότερες από αυτές τις πράξεις έχουν αντικατασταθεί από ψηφιακά ισοδύναμα. “Ιμότζι”, αντί για βλέμμα, ψηφιακές ,ολόιδιες ευχές “χρόνια πολλά” ειδοποιήσεις αντί για προσωπική ευχή, ένα “λάικ” αντί για ένα άγγιγμα. Δείγματα εκσυγχρονισμού, αλλά και συμπτώματα αποστάσεως.
Το παράδοξο της εποχής είναι πως όσο πιο εύκολη γίνεται η επικοινωνία, τόσο πιο δύσκολ αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο . Ο άνθρωπος “εξαφανίζεται” πίσω από την οθόνη. Προτιμά την ασφάλεια του μηνύματος από τη δια ζώσης συνομιλία, επιλέγει την ψηφιακή (μη) παρουσία αντί της φυσικής. Η τεχνολογία, αντί να ενώνει, χωρίζει και περιορίζει μέσα σε μικρές, ατομικές ψηφιακές φυσαλίδες.
Κατά την σημερινή άποψη, η επαφή δεν χάνεται επειδή έγινε ψηφιακή, αλλά χάνεται όταν σταματά να υπάρχει η πρόθεση . Δεν φταίει το μέσον, αλλά ο τρόπος. “Αν η καρδιά και η σκέψη παραμένουν παρούσες, ακόμη και μια σύντομη, ηλεκτρονική ευχή μπορεί να μεταφέρει ζεστασιά και ένα μακροσκελές μήνυμα , χωρίς αληθινό ενδιαφέρον, παραμένει κενό, όσο κι αν είναι “δια χειρός” μου είπε φίλος, που έχει απολύτως παραδοθεί στην ψγφιακή πραγματικότητα..
“Η πρόκληση της εποχής μας δεν είναι να επιστρέψουμε στο παρελθόν, αλλά να ξαναβρούμε τον άνθρωπο μέσα στη νέα πραγματικότητα. Να χρησιμοποιούμε τα ψηφιακά μέσα όχι ως υποκατάστατο, αλλά ως γέφυρα. Να θυμηθούμε ότι πίσω από κάθε οθόνη υπάρχει ένας άνθρωπος που χρειάζεται την αληθινή επαφή” μου είπε. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι συμφώνησα,,,