Η ζωή δεν του χάρισε χρόνο
Ο ίδιος το έχει πει ξεκάθαρα, χωρίς διάθεση ωραιοποίησης: «Δουλεύω από 12 ετών, δεν θέλω να το κάνω μελό… Έχω κάνει ό,τι δεν μπορείς να φανταστείς.» Τα χρήματα που έβγαζε δεν ήταν για χαρτζιλίκι. Ήταν για το σπίτι. Για την οικογένεια. Για να σταθεί όρθια σε μια εποχή δύσκολη, όπου τα βάρη έπεφταν συχνά στους ώμους των παιδιών.
Η αδελφή του, η Μαρία, είχε σύνδρομο Down
Κι αυτό από μόνο του, σε μια άλλη εποχή, ήταν αρκετό για να γεννήσει ψιθύρους, βλέμματα, σιωπηλές κρίσεις. Ο Παπαδάκης δεν τις άντεχε.
«Δεν αισθάνθηκα ποτέ ντροπή για την αδερφή μου, αντιθέτως έχω παίξει ξύλο.» Δεν ήταν υπερβολή. Ήταν άμυνα. Όπως εξηγεί: «Όταν πια άρχισα να μεγαλώνω, εκεί στα 13, 14, 15 μου, με την αδερφή μου είχαμε 11, 12 χρόνια διαφορά… μου την έδινε που κοιτούσαν περίεργα… και τον έδειρα.» Ήταν η στιγμή που η παιδική ηλικία τελείωνε απότομα. Και στη θέση της ερχόταν η προστασία.
Για ένα διάστημα, κράτησε την αλήθεια κρυφή. Όχι από ντροπή, αλλά από φόβο για τον τρόπο που θα την αντιμετώπιζαν οι άλλοι. «Το έκρυβα δύο χρόνια ότι η αδερφή μου έχει σύνδρομο Down.» Κι όμως, όταν αποφάσισε να μιλήσει, το έκανε με τον δικό του τρόπο. Με αξιοπρέπεια. Με θάρρος. Με μια πράξη που έμοιαζε απλή, αλλά έκρυβε τεράστια σημασία.
Και τότε πήρε μια απόφαση: «Είπα στον πατέρα μου και στη μάνα μου ότι θέλω να κάνω ένα πάρτι… και έκανα πάρτι για να παρουσιάσω την αδελφή μου στους συμμαθητές μου και στους φίλους μου.» Ήταν μια δημόσια δήλωση αγάπης. Ένας τρόπος να πει: αυτή είναι η αδελφή μου και δεν υπάρχει τίποτα να κρύψω. Και πήγαινα Τρίτη γυμνασίου όταν οι φίλοι μου και οι συμμαθητές μου είδαν το Μαράκι. Θα πρέπει να πω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των συμμαθητών μου είχε μια εκπληκτική συμπεριφορά και αυτό είναι ένα θέμα που μου έχει μείνει στο μυαλό μου, το πόσο την αγκάλιασαν, το πόσο όμορφα της φέρθηκαν…» ανέφερε.
Η Μαρία δεν ήταν «βάρος» – Ήταν σημείο αναφοράς
Ήταν ο άνθρωπος που του έμαθε, χωρίς λόγια, τι σημαίνει ενσυναίσθηση, αντοχή και καθαρό συναίσθημα. Στα 50 του έχασε την οικογένειά του και έμεινε μόνος του στη φροντίδα της Μαρίας. «Ήταν πολύ δύσκολο για εμένα. Πέθαναν οι γονείς μου και το Μαράκι έμεινε να προστατεύεται από εμένα και τον Μάρκο, τον αδερφό μου. Ξαφνικά στα 49 του πέθανε και ο Μάρκος. Το Μαράκι είχε φοβερή αδυναμία και στους δυο μας. Έπρεπε να το διαχειριστώ αυτό το πράγμα. Με ρωτούσε και είχε τη συμπεριφορά ενός παιδιού 6-7 ετών, αν και ήταν κοντά στα 40. Όταν με ρώτησε που είναι ο Μάρκος, της είπα πολύ πρόχειρα ότι είναι στην Αμερική. Από εκεί και πέρα για πολλά χρόνια την έπαιρνα τηλέφωνο από την Αμερική και της μιλούσα ως Μάρκος και στη συνέχεια γύριζα και της έλεγα “σε πήρε αυτός;”. Υποτίθεται ότι είχαμε κόντρα σε κάποια πράγματα. Το μυαλουδάκι λειτουργούσε ως 6-7 χρονών. Δεν της το είπα ποτέ».
Όλα όσα ακολούθησαν στη ζωή του, η πορεία στη δημοσιογραφία, η αντοχή στην πίεση, η επιμονή, κουβαλούσαν κάτι από εκείνη τη σχέση. Από εκείνα τα χρόνια.
ποιον Έλληνα ενδιαφέρει η οικογενειακή κατάσταση του εκλιπόντος; μήπως δεν υπάρχουν συνάνθρωποι μας με πολύ πιο σοβαρά προβλήματα που δεν έχουν ούτε την οικονομική άνεση, ούτε γνωριμίες για να ανταπεξέλθουν σε αυτές τις καταστάσεις. να σταματήσουν οι αγιογραφίες και οι φασόν νεκρολογίες παρακαλώ. καλή χρονιά, υγεία και τύχη!