Η ανάληψη της Προεδρίας της ΕΕ από την Κύπρο, συμπίπτει με μια κρίσιμη συγκυρία, όπου οι γεωπολιτικές μεταβολές τρέχουν ταχύτερα από την προετοιμασία της Λευκωσίας
επισημαίνει η εφημερίδα Σημερινή σε κύριο άρθρο της. Με μια βαριά ατζέντα που περιλαμβάνει τον νέο επταετή προϋπολογισμό, τη μεταναστευτική πολιτική και την ενέργεια, η Κύπρος καλείται να ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί.
Ενώ το Κυπριακό παραμένει εγκλωβισμένο στις τουρκικές αξιώσεις για δύο κράτη, το Ουκρανικό αναδεικνύεται σε «δίκοπο μαχαίρι»
Μια πιθανή λύση επί Κυπριακής Προεδρίας που θα νομιμοποιεί την αλλαγή συνόρων στην Ουκρανία, θα αποτελούσε ολέθριο προηγούμενο, απειλώντας να δικαιώσει τα διχοτομικά τετελεσμένα της εισβολής του 1974. Χωρίς «Σχέδιο Β», η Λευκωσία κινδυνεύει να βρεθεί προ τετελεσμένων.
Συγκεκριμένα το άρθρο αναφέρει:
Τα βαρίδια ή οι θετικές προοπτικές δεν μηδενίζονται με το νέο έτος. Το συνοδεύουν. Και οι πολιτικές μεταβολές είναι συνεχείς. Και κάποτε ραγδαίες. Εάν δεν είσαι έτοιμος να τις αντιμετωπίσεις, σε ξεπερνούν ή σε πλακώνουν.
Και η Κύπρος, λόγω της γεωπολιτικής της θέσης, βρίσκεται στην καρδιά των εξελίξεων από την Μ. Ανατολή ώς την Ευρώπη. Οι προκλήσεις ενόψει της Προεδρίας μας στην ΕΕ είναι πολλές. Ξεκινούν από το παραπαίον Κυπριακό και καταλήγουν στο δίκοπο μαχαίρι του Ουκρανικού…
Η Κυπριακή Δημοκρατία αναλαμβάνει την Προεδρία τής ΕΕ για το 2026. Και έχει μια μεγάλη ατζέντα θεμάτων που θα πρέπει να διαχειριστεί, από τον πολυετή προϋπολογισμό (επταετής, 2028-2034) και την εμβάθυνση της αυτόνομης άμυνας, ως τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, το μεταναστευτικό, την ενέργεια, τα κοινωνικά ζήτημα και τον ανταγωνισμό.
Το Κυπριακό και οι όποιες εξελίξεις του δεν είναι στην ατζέντα της Προεδρίας. Θα τρέξουν, όμως, παράλληλα οι προσπάθειες για την επανέναρξη των συνομιλιών, με την ΕΕ να έχει επικουρικό και όχι πρώτο ρόλο. Αυτός ανήκει στον ΟΗΕ, ο οποίος είναι αναποτελεσματικός. Και η συνταγή η ίδια. Μονίμως αποτυχημένη για μας και επιτυχημένη για την τουρκική πλευρά, η οποία εμπεδώνει, είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο, τα διχοτομικά τετελεσμένα της εισβολής. Η Άγκυρα είναι σαφής: Θέλει δύο κράτη. Και εμείς πανηγυρίζουμε για μια διχοτομική ομοσπονδία συνομοσπονδιακού χαρακτήρα! Χωρίς Σχέδιο Β πώς να υπάρξει ελπίδα;
Όπως εξελίσσονται τα πράγματα διεθνώς, το Ουκρανικό έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες από το Κυπριακό να επιλυθεί. Με τη Λευκωσία να βρίσκεται στην Προεδρία της ΕΕ. Κάποιος, μάλιστα, θα μπορούσε να πει: Σπουδαία θα γραφτούμε στην Ιστορία. Επί Προεδρίας μας έκλεισε ένας πόλεμος. Το ερώτημα είναι άλλο: Πώς θα τελειώσει ο πόλεμος, δηλαδή ποια θα είναι η λύση; Θα προσαρτηθούν τα κατεχόμενα εδάφη της Ουκρανίας στη Ρωσία; Και αν αυτό συμβεί επί Κυπριακής Προεδρίας, ποια θα είναι η δική μας θέση, εάν οι εταίροι μας υπαναχωρήσουν από την αρχή ότι δεν δέχονται αλλαγή συνόρων; Θα διαφωνήσουμε για να μην εκληφθεί ως μια μορφή προηγούμενου για το Κυπριακό ή θα το καταπιούμε, ασχέτως εάν το βρούμε μπροστά μας; Ή μήπως θα κρυφτούμε πίσω από τον ισχυρισμό ότι, αφού το δέχθηκαν οι Ουκρανοί, εμάς γιατί να μας πέφτει λόγος; Ακόμη κι αυτό, όμως, δεν είναι ένα μοντέλο που θα μας κατατρύχει; Γιατί δηλαδή να μη μας πουν κι εμάς το πιθανό: Υπογράψετε όπως τον Ζελένσκι να τελειώνουμε. Και τότε, τι κάνουμε;