Γρ. Αποικιών: To Δημοψήφισμα του 1950 αποτελεί αντιπροσωπευτική έκφραση του κυπριακού λαού.
Της Φανουλας Αργυρου απο το simerini.sigmalive.com
Μετά το Δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950 για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξέφρασε την άποψη προς τη βρετανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον, πως αν πιεζόταν το τμήμα του για το Δημοψήφισμα, θα επικαλούνταν π.χ. πως «το Δημοψήφισμα δεν αντιπροσώπευε μια έγκυρη έκφραση των επιθυμιών του κυπριακού λαού».
Η βρετανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον ενημέρωσε αμέσως το Γραφείο Αποικιών, το οποίο απάντησε διά της αξιωματούχου του, Μαίρη Φίσερ, τονίζοντας: «Είμαι εναντίον οποιουδήποτε – είτε αυτό είναι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ή οποιοσδήποτε άλλος – που ισχυρίζεται πως το Δημοψήφισμα δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως αντιπροσωπευτική έκφραση των επιθυμιών του κυπριακού λαού, αλλά εισηγούμαι να μη λεχθεί κάτι τέτοιο προς το παρόν, μέχρι να μάθουμε ποια τακτική θ’ ακολουθήσουμε αναφορικά με το Δημοψήφισμα».
Και δεύτερος ανώτερος αξιωματούχος του Γρ. Αποικιών, ο Φλέτσερ Κουκ, δήλωνε: «Είναι στρατηγικοί οι λόγοι που η Βρετανία δεν δέχεται την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα».
Η απόφαση της Βουλής των Ελλήνων
Στις 26 Ιουλίου 1950, ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων έστειλε στον αρχηγό του βρετανικού Κοινοβουλίου την ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων:
«Τα μέλη της Ελληνικής Βουλής, τα οποία αντιπροσωπεύουν όλο το φάσμα της κοινής γνώμης, ομόφωνα απευθύνονται στα μέλη του βρετανικού Κοινοβουλίου και ζητούν όπως η Κύπρος μη στερηθεί εκείνο που παραχωρείται σε άλλους λαούς κάτω από βρετανική κατοχή. Εκφράζουν την πεποίθησή τους ότι η πατροπαράδοτη βρετανική έννοια της δικαιοσύνης θα επιβληθεί και στην περίπτωση της Κύπρου.
»Πιστεύουν πως τα μέλη της βρετανικής Βουλής θα εξυπηρετήσουν τη Δικαιοσύνη, αν υψώσουν τις φωνές τους και υποστηρίξουν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Με μια τέτοια πράξη θα εξασφαλίσουν και τα κοινά συμφέροντα των χωρών μας και θα ενδυναμώσουν τις πολύχρονες φιλίες μεταξύ των δύο χωρών μας».
Στις 2 Μαίου 1951, ο Έλληνας πρέσβης στο Λονδίνο μετέφερε προφορικό διάβημα της ελληνικής Κυβέρνησης προς τον Βρετανό Υπ. Εξωτερικών για σεβασμό του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος και Ένωση της νήσου με την Ελλάδα, δηλώνοντας ότι «η Ελλάδα θα έθετε στη διάθεση της Κυβέρνησης της Α. Μεγαλειότητας της Βρετανίας όποιες στρατηγικές Βάσεις ήθελε στην Κύπρο και σε άλλα μέρη της ελληνικής επικρατείας. Ο Βρετανός Υπ. Εξωτερικών απέρριψε, όμως, κάθε συζήτηση των ελληνικών προτάσεων…».
Στις 11 Μαίου 1951 ακολούθησε απάντηση του Έλληνα τότε Πρωθυπουργού, Σοφοκλή Βενιζέλου, ο οποίος σημείωνε μεταξύ άλλων ότι «αν η βρετανική απάντηση δημοσιοποιηθεί, θα έχει δυσάρεστες επιπτώσεις… Η Βρετανία θα μπορούσε να προβεί σε μια τέτοια χειρονομία με μεγάλη ευκολία… Για την ελληνική Κυβέρνηση το θέμα παρέμενε ανοικτό».
Η βρετανική Κυβέρνηση αποφάσισε να ΜΗΝ απαντήσει στο εμπιστευτικό διάβημα του Βενιζέλου… Η ελληνική πρόταση προς τους Βρετανούς επαναλήφθηκε το 1953, ενώ το Λονδίνο απάντησε με την ίδια αδιάλλακτη γραμμή. Τον δε Ιανουάριο του 1954, όταν ο Στρατάρχης Αλ. Παπάγος ήθελε να επισκεφθεί το Λονδίνο, η βρετανική Κυβέρνηση τού διεμήνυσε ότι, αν είχε σκοπό να εγείρει το θέμα της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα, να το ξεχνούσε…
Το υπόμνημα J.M. Addis
Το γιατί το Φόρεϊν Όφις καταπάτησε την αντιπροσωπευτική εκείνη έκφραση των επιθυμιών του κυπριακού λαού καυτηρίασε o αξιωματούχος του Φόρεϊν Όφις, J.M. Addis, στις 30 Απριλίου 1958, καθώς ετοιμαζόταν το σχέδιο Μακμίλαν (και δεύτερο σχέδιο με βάση στην Τουρκία) σε συνεργασία με τον Δρα Νιχάτ Ερίμ, που μασκαρεύτηκε αργότερα σε συμφωνίες Ζυρίχης. Έγραψε μεταξύ άλλων:
Mισητή πολιτική – «odious policy»
«Η γενική πολιτική μας για τις μη αυτο-κυβερνούμενες περιοχές είναι να τις οδηγήσουμε προς τον δρόμο της αυτοκυβέρνησης και στα επίπεδα εκείνα που θα μπορούν ν’ αποφασίσουν μόνες τους για το μέλλον τους. Είναι σφόδρα ενάντια στις παραδόσεις μας να περιορίζουμε την ελευθερία επιλογής, όταν έρχεται η ώρα της ανεξαρτησίας. Στρατηγικές ανάγκες και άλλες καταστάσεις μπορούν να καθυστερήσουν αυτήν τη διαδικασία, όπως π.χ. το Χονγκ -Κονγκ, αλλά δεν μπορούν να την σταματήσουν για πάντα.
»Η αρχή της “ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ”, την οποία περιγράφει η δήλωση της 19ης Δεκεμβρίου 1956, είναι ΜΙΣΗΤΗ (odious), γιατί αρνείται την ενότητα σε μια μεικτή κοινότητα…Ο διαχωρισμός είναι ιδιαίτερα αρνητικός σε μια περιοχή τόσο μικρή όσο η Κύπρος και μάλιστα σε μεσογειακό περιβάλλον.
»Γι’ αυτούς τους λόγους η δική μου άποψη είναι πως η μόνη σωστή λύση για την Κύπρο είναι η αυτοδιάθεση που οδηγεί στην ένωση. Αντιλαμβάνομαι, βέβαια, ότι είναι εντελώς αδύνατο για τη σημερινή Κυβέρνηση (Μακμίλαν) να διακηρύξει αυτήν τη λύση ως τον σωστό στόχο, αν όχι για τίποτε άλλο για τη δήλωσή μας της 19ης Δεκεμβρίου 1956…
»Δεν πιστεύω ότι οι δυσκολίες αυτές θα είναι μεγαλύτερες από εκείνες που θα δημιουργηθούν, αν εγκριθούν τα σχέδια που έχουμε ετοιμάσει. Αν δεν τα εφαρμόσουμε, τουλάχιστον θα βρισκόμαστε στον δρόμο για μια μόνιμη και σταθερή λύση, η οποία θα βασίζεται στις βασικές αρχές της γενικής μας πολιτικής».
Ποιος, άραγε, μπορεί ν’ αμφισβητήσει τα όσα προνοητικά έγραψε ο κ. Addis το 1958 και ότι οι δυσκολίες, που τόσο σοφά προέβλεψε, ακόμα βασανίζουν αυτό το νησί με τη μισητή δικοινοτική αυτοδιάθεση (σχεδιασμός Δρος Νιχάτ Ερίμ/Βρετανών), που δεν είναι άλλη από τη ρατσιστική δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία;
Δυστυχώς, τα ‘‘ΜΙΣΗΤΑ ΣΧΕΔΙΑ’’ εγκρίθηκαν. Εκμεταλλευόμενοι οι Βρετανοί την ενυπόγραφη και μονομερή μεταστροφή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου από την Ένωση στην Ανεξαρτησία…
(Από το βιβλίο της γράφουσας «Από την Ένωση στην Κατοχή», Λευκωσία 1995, με χρηματοδότηση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου).
Σχετικά άρθρα
«Μισητή η πολιτική της δικοινοτικής αυτοδιάθεσης», «Σ», 16.2.2017.
http://www.sigmalive.com/simerini/politics/406925/i-misiti-politiki-tis-dikoinotikis-aftodiathesis
16 1.1955, Εκκλησία Φανερωμένης, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος προειδοποιούσε «θα απορρίψουμε το σύνταγμα και κάθε συνεργασία με την κυβέρνηση και θα θεωρούμε ως εχθρούς του εθνικού μας στόχου εκείνους που θα ενδώσουν στις συνταγματικές πιέσεις της κυβέρνησης. Θα αποκαλέσουμε τέτοια πρόσωπα ως προδότες…».
Ο ίδιος πρώτος, μονομερώς και ενυπογράφως εγκατέλειψε την Ένωση, τον Σεπτέμβριο του 1958, για Ανεξαρτησία.
Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος στην «Chicago Tribune», 29.10.1974, «Εν ονόματι της Ενώσεως ήλθε η καταστροφή», «Σ»,15.1.2021.
Κλείνω, υπενθυμίζοντας: Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης στα 75χρονα από το Ενωτικό Δημοψήφισμα,15.1.2025:
«Να μιλάμε στα παιδιά μας και στη νέα γενιά για την ΕΟΚΑ».
Ναι, και να λέμε όμως και πώς χαραμίστηκε εκείνος ο Αγώνας και πώς καταδιώχθηκαν οι ενωτικοί αγωνιστές…
Ο ελληνικός Τύπος τότε…
*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος
Η Τουρκία δεν προέβη σε κανένα σχόλιο για το δημοψήφισμα τού 1950. Συνέχιζε να κρατά αυστηρή ουδετερότητα έναντι τής Κύπρου, αφού από το 1924 είχε εκχωρήσει κάθε δικαίωμά της επ’ αυτής στους Άγγλους.
Το 1956, ο Μακάριος έπεισε τον Καραμανλή να βάλουν τούς Τούρκους στο τραπέζι και το 1958, για πρώτη φορά, εγκαταλήφθηκε η πάγια ιδέα τής ΕΝΕΩΣΕΩΣ και ακολουθήθηκε αυτή τής ανεξαρτησίας.