Ποιος από εμάς θα μπορούσε να απολησμονήσει τον πολυτάλαντο και εμβληματικό νάνο του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου Τάκη Χαλά, που σκέπασε με το ακένωτο ταλέντο του την υποκριτική μας σκηνή
Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Συνάμα όμως και τον υψηλόφρονα άνθρωπο, που με την δυσθεώρητο ηθικό του ανάστημα, παρόλο το μπόι που του έλειπε, δίδαξε ήθος και αξιοπρέπεια, συγχωρώντας όλους τους συναδέλφους και φίλους του, που τον είχαν ξεχάσει στα δύσκολα και παρακαλώντας την μονάκριβη αδελφή που τον προσέτρεχε στην πικρή δύση της ζωής του, να τους καλέσει στην κηδεία του όλους !
Ο Τάκης Χαλάς είδε το φως της ζωής στους Αμπελοκήπους το 1951 και από μικρός ρίχτηκε στη βιοπάλη για να βγάζει το ψωμί του. Κατά μείζονα λόγο στις δύσκολες μεταπολεμικές μας δεκαετίες, με τις ποικίλες κοινωνικές στρεβλώσεις, που η σωματική του ιδιαιτερότητα, αντιμετωπίζονταν σαν καθολική αδυναμία.
Μια αναλαμπή της τύχης του ήταν η συμπωματική του γνωριμία στο βενζινάδικο που δούλευε, με τον κορυφαίο μας θεατρικό επιχειρηματία Βαγγέλη Λιβαδά. Καθώς πήγε μια μέρα λοιπόν ο Βαγγέλης Λιβαδάς να βάλει βενζίνη διέγνωσε στον χαρισματικό νάνο Τάκη Χαλά, το μπρίο και τη θεατρικότητά του.
Έμεινε ακίνητος για μερικά λεπτά να τον χαζεύει. Οπότε ο αξέχαστος Τάκης με αυτοσαρκασμό του είπε «Τι κοιτάς ρε αφεντικό, που η μάνικα είναι μεγαλύτερη από εμένα» ! Και αμέσως ο Βαγγέλης Λιβαδάς συνειδητοποίησε ότι είχε απέναντί του, ένα χαρισματικό άνθρωπο, με ακένωτο ταλέντο. Πολύ σύντομα έτσι δρομολόγησε την φυγή του από το βενζινάδικο, προσλαμβάνοντάς τον σε ένα μικρό ρόλο μιας επιθεώρησης στο θέατρο Πάρκ.
Όμως με την επιμονή, την εργατικότητά του και το αστείρευτο ταλέντο του, ο Τάκης Χαλάς σύντομα αναγορεύτηκε σε αστέρι του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου της εποχής.
Έπαιξε σε πλήθος ωραίων κατά βάση κωμωδιών μας και τις επένδυσε αισθη-τικά με το υποκριτικό ταλέντο, την μοναδική χάρη και την ενάρετη σκηνική παρουσία του – προξενούσε γέλιο και μόνο με τις κινήσεις και τις γκριμάτσες του – κερδίζοντας επάξια την αγάπη του κινηματογραφόφιλου και θεατρικού κοινού, αλλά παράλληλα και τον σεβα-σμό των συναδέλφων του. Από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες του είναι : «Εγώ ρεζίλεψα τον Χίτλερ», «Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας», «Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ», «Η ζούγκλα των πόλεων», «Ο Μανωλιός ξαναχτυπά» κ.α. Ενώ διασταύρωσε τα υποκριτικά βήματά του με μεγάλους μας ηθοποιούς όπως οι : Μάρω Κοντού, Κώστας Βουτσάς, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Μάνος Κατράκης, Μαίρη Χρονοπούλου, Αιμιλία Υψηλάντη, Σπύρος Καλογήρου, Αντώνης Παπαδόπουλος, Γιώργος Παπαζήσης κ.α.
Ωστόσο η μεγάλη καταξίωσή του ως ηθοποιού, θα έλθει όταν θα διαβεί τις δυο μεγαλύτερες θεατρικές μας σκηνές, ήτοι το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης του μεγάλου δασκάλου της δραματικής τέχνης Καρόλου Κούν, παίζο-ντας σε εμβληματικές παραστάσεις του δραμα-τολογίου. Αναφέρουμε ενδεικτικά τη συμμετοχή του στις παραστάσεις «Καζιμίρ και Καρολίνα» (1981), «Βολπόνε» (1986), «Η γυναίκα της Ζάκυνθος» (1998), «Δον Ζουάν» (2000) κ.α Η παράσταση μάλιστα του «Βολπόνε» επέπρωτο να είναι και τελευταία του, αφού ένεκα των σοβαρών προβλημάτων του στην υγεία, σταδιακά αποσύρθηκε από την ενεργό υποκριτική δράση. Μια άλλη έπαλξη μέσω της οποίας ο αλησμόνητος Τάκης Χαλάς ξεδίπλωσε το αστείρευτο ταλέντο του ήταν, οι έστω και χαμηλής αισθητικής βιντεοταινίες τη δεκαετία του ΄80. Συμμετείχε ως εμβληματική φιγούρα σε αυτές και εξακόντισε την αναγνω-ρισιμότητά του, αλλά και την καθολική αποδοχή του κοινού. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά τις βιντεοταινίες που έπαιξε : «Αδέσποτος καβαλάρης», «Ο Ράμπο, ο κοντός και η τάπα», «Κερα-τάς και δαρμένος», «Ριφιφίδες του έρωτα» κ.α. Μάλιστα όπως αναφέρουν οι παλαιότεροι, πολλές φορές ο ενάρετος υποκριτικά Τάκης Χαλάς, παρέκαμπτε το σενάριο και προσέθετε και δικές του ατάκες, που συνιστούσαν το αλάτι της παρουσίας του.
Από το 2000 και μετά ο Τάκης Χαλάς αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα με την υγεία του και δη με τα ευαίσθητα λόγω του νανισμού πόδια του, που βαθμιαία τον αποξένωσαν από την ενεργό δράση ως ηθοποιό. Και κοντά σε αυτά ήλθαν και τα δυσβάσταχτα έξοδα για την φροντίδα της υγείας του. Αιτήθηκε μάλιστα και μια αναπηρική σύνταξη, για να ανταπεξέ-λθει στη συντήρησή του, αλλά του την αρνήθηκαν ! Μοναδικό στήριγμα σε αυτές τις πικρές του στιγμές, η μονάκριβη αδελφή του, που ως φύλακας άγγελος του, τον περιέθαλπτε και τον φρόντιζε στο σπίτι της στην Πάρο, με όλη της την ευαισθησία και αγάπη. Και δυστυχώς στα δύσκολα τον ξέχασαν και όλοι οι συνάδελφοί του, που μαζί τους είχε χαρεί στιγμές μεγαλουργίας και δόξας στο θέατρο και τον κινηματογράφο.
Πάραυτα με την μεγάλη του καρδιά και την ηθική του μεγαλοσύνη τους συγχώρησε όλους και παρακάλεσε την αδελφή του, βαίνοντας στο τέλος της ζωής του, να τους προσκαλέσει όλους ανεξίκακα στην κηδεία του. Δεν παρευρέθηκαν όμως όχι από απο απαξία, αλλά από αίσθημα ντροπής και ενοχής, που τον είχα εγκαταλείψει στα δύσκολα. Πως θα μπορούσαν να παραστούν στο τελευταίο του ξόδι, όταν του είχαν επιδεικτικά γυρίσει την πλάτη στις δύσκολες στιγμές του. Ηθική ομολογία που πολύ παραστατικά είχε κάνει ο άλλοτε φίλος και συνεργάτης του Κώστας Τσάκωνας : «Συχώρα μας φίλε Τάκη και μένα και τους άλλους που δεν ήρθαμε στον αποχαιρετισμό, αλλά ντρεπόμαστε γιατί όλοι σε είχαμε ξεχάσει, πώς λοιπόν να σε θυμόμαστε στο φριχτό φευγιό σου από ένα κόσμο θεατρίνικο γεμάτο υποκρισία… Θα μιλήσουμε άλλοτε αν ηθοποιός σημαίνει φως ή απλά ένα επάγγελμα» ! Το 2003 στην Πάρο, που είχε καταφύγει από το 1998, ο αγαπημένος μας ηθοποιός εκδήμησε από τη ζωή. Ο αξέχαστος Τάκης Χαλάς με το ανυπέρβλητο υποκριτικό ταλέντο του, υπήρξε ένας σπουδαίος και ενάρετος ηθοποιός, μα πάνω από όλα υπήρξε ένας υψηλόφρονας άνθρωπος και για τούτο θα τον θυμόμαστε με σεβασμό και αγάπη για πάντα !
*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π., Αν. Γραμματέας Πολιτισμού ΠΑΣΟΚ
www.panosavramopoulos.blogspot.gr