Πέρα από το πάγιο αίτημα για την αποστρατιωτικοποίηση των 23 νησιών του Ανατολικού Αιγαίου
η Άγκυρα φαίνεται κλιμακώνει την αναθεωρητική της ατζέντα προτάσσοντας το ζήτημα των EGAYDAAK, 30 χρόνια μετά τα Ίμια. Ο όρος, που αποτελεί αρκτικόλεξο της φράσης «νησιά, νησίδες και βραχονησίδες των οποίων η κυριότητα δεν παραχωρήθηκε στην Ελλάδα με διεθνείς συμφωνίες», αμφισβητεί ευθέως την ελληνική κυριαρχία σε ένα μεγάλο εύρος θαλασσίων ζωνών.
Η θεωρία αυτή δεν είναι νέα, αλλά αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της τουρκικής στρατηγικής από τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Τα ορόσημα της κλιμάκωσης είναι συγκεκριμένα:
Ιούνιος 1995: Η τουρκική Εθνοσυνέλευση θεσπίζει το Casus Belli (αιτία πολέμου) σε περίπτωση που η Ελλάδα ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, βάσει του Δικαίου της Θάλασσας.
Ιανουάριος 1996: Η κρίση των Ιμίων μετατρέπει τη θεωρητική αμφισβήτηση σε διπλωματικό δόγμα, με την Τουρκία να κάνει λόγο για «απροσδιόριστο νομικό καθεστώς» σε πλήθος νησίδων.
Η Άγκυρα έχει προχωρήσει στην πλήρη κωδικοποίηση των αξιώσεών της μέσω της λίστας EGAYDAAK. Αυτή περιλαμβάνει συνολικά 152 γεωγραφικούς σχηματισμούς (νησιά, νησίδες και βραχονησίδες) που εκτείνονται από το Θρακικό μέχρι το Λιβυκό Πέλαγος. Η λίστα αυτή δεν αποτελεί απλή ρητορική, αλλά διδάσκεται επίσημα στην Ακαδημία Πολέμου της Τουρκίας, ενσωματώνοντας τις διεκδικήσεις στον πυρήνα της στρατιωτικής και εξωτερικής πολιτικής της χώρας.
Τουρκικές πηγές περιγράφουν με σαφήνεια τις επιδιώξεις τους, οι οποίες στοχεύουν στην πλήρη ανατροπή του status quo στη Βόρεια Μεσόγειο. Οι βασικοί άξονες των απαιτήσεών τους περιλαμβάνουν:
–Μείωση των χωρικών υδάτων στα 3 μίλια, ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού.
–Αναθεώρηση των ορίων του FIR και των αρμοδιοτήτων έρευνας και διάσωσης.
–Απόρριψη της ιδιότητας της Ελλάδας ως «νησιωτικού έθνους», σε μια προσπάθεια να περιορίσουν το δικαίωμα των νησιών σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.
Η τουρκική πλευρά κατηγορεί την Αθήνα για «μαξιμαλιστικές αξιώσεις»
ενώ την ίδια στιγμή η ίδια υιοθετεί τη λογική των «ηπειρωτικών περιοχών» για τον καθορισμό της υφαλοκρηπίδας, αγνοώντας πλήρως την επήρεια των νησιών. Η ρητορική αυτή συνοδεύεται από την απαξιωτική στάση ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί καν «συνομιλητή» στην Ανατολική Μεσόγειο, επιδιώκοντας την απομόνωση της χώρας από τις περιφερειακές ενεργειακές και γεωπολιτικές εξελίξεις.