Αν ο διάβολος κρύβεται στις λεπτοµέρειες, όπως λένε, τότε ο Βελζεβούλ στην υπόθεση του σκανδάλου
µε τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο είναι η συνδικαλιστική παράταξη της ∆ΑΚΕ. Οι συνδικαλιστές της Ν∆ µετέτρεψαν σε κόλαση την κυβέρνηση καταθέτοντας τις λεπτοµέρειες εκείνες που ο Μητσοτάκης δεν θα ήθελε ποτέ να γίνουν γνωστές. Στην ανακοίνωση της ∆ΑΚΕ δεν γίνονται αναφορές σε ένα σκάνδαλο οικονοµικού τύπου όπου πρωταγωνιστής είναι ο «ισοβίτης» πρόεδρος της ΓΣΕΕ, ώστε να καρπωθεί η Ν∆ την πτώση του πασοκοτραφούς Παναγόπουλου.
Κωστάς Βαξεβανης απο το Κυριακάτικο Documento
«Η Νέα ∆ηµοκρατία και οι υπουργοί της είχαν άριστη και διαρκή συνεργασία µε τον πρόεδρο Παναγόπουλο και από κοινού καθόρισαν την πολιτική του Υπουργείου Εργασίας και τη στάση της ΓΣΕΕ» αναφέρεται στην ανακοίνωση για να καταλήξει στο συµπέρασµα: «Η πραγµατικότητα είναι σκληρή. Τυπικά ο πρόεδρος ήταν στο ΠΑΣΟΚ. Ουσιαστικά ήταν στη Νέα ∆ηµοκρατία».
Ο Γ. Παναγόπουλος δεν ήταν ολίγο από Ν∆ και µπόλικο από ΠΑΣΟΚ. Είναι το εκφραστικό «όλο» από ένα σύστηµα συναινετικής λειτουργίας που κρύβεται πίσω από τις λεκτικές αντιπαραθέσεις. Επί των ηµερών του η ΓΣΕΕ ήταν θυγατρική των κυβερνήσεων και συνεταιριστική των εργοδοτών.
Στα 72 του χρόνια ο Γ. Παναγόπουλος έχει κατοχυρώσει τον τίτλο του επαγγελµατία συνδικαλιστή και ισόβιου προέδρου της εργατικής συνοµοσπονδίας. Είναι εντυπωσιακό αν σκεφτεί κάποιος ότι η ΓΣΕΕ έχει περίπου έναν αιώνα ζωής και ο Γ. Παναγόπουλος είναι στο τιµόνι της για το ένα πέµπτο της ύπαρξής της. Η σχέση του γενικότερα µε τον συνδικαλισµό αριθµεί 40 χρόνια. Κάθε άλλος στη θέση του θα είχε αποχωρήσει. Αλλωστε η παραµονή του στην προεδρία γίνεται µε «παράθυρο νόµου». Οι εργαζόµενοι στον ιδιωτικό τοµέα συνταξιοδοτούνται στον 67ο έτος της ηλικίας τους, αλλά ο Γ. Παναγόπουλος εκπροσωπεί τους εργάτες όντας θεωρητικά συνταξιούχος εδώ και χρόνια. Γαντζωµένος στην καρέκλα για το καλό της εργατικής τάξης που δεν έχει ούτε σκαµπό.
Λίγο αφότου ανέλαβε πρόεδρος στη ΓΣΕΕ (2006) οι εργαζόµενοι έχασαν το εισόδηµά τους µέσα στην κρίση, ζουν σε οικονοµική και εργασιακή ανασφάλεια και χάνουν κεκτηµένα. Παρ’ όλα αυτά η ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου αποδείχτηκε µια ανεκτική συνοµοσπονδία που έφτασε στο σηµείο να χειροκροτεί τα µνηµόνια.
Στον αντίποδα βέβαια της οικονοµικής ανέχειας των απλών εργαζόµενων ο συνδικαλιστικός ηγεµόνας τους ζει πλουσιοπάροχα,
απολαµβάνει προνοµίων και διατηρεί πολυπλόκαµη εξουσία όχι ως εκφραστής της εργασίας, αλλά ως αµορτισέρ που αποσβένει τις συγκρούσεις που θα έπρεπε να υπάρχουν µε την εξουσία και τα συµφέροντα. Αν ο Γ. Παναγόπουλος δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον εφεύρουν οι κυβερνήσεις και οι εργοδότες για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Σε κάθε περίπτωση ο «αλγόριθµος Παναγόπουλου» έχει ελάχιστες ηµέρες εργασίας, συνδικαλισµό νταραβεριού και όχι πεζοδροµίου, καλή προσωπική ποιότητα ζωής, απολαβές και απ’ ό,τι φαίνεται και περιουσία. Βασικό του συστατικό όµως είναι το θράσος.
Ο Γ. Παναγόπουλος εµφανίστηκε σε συνέντευξη Τύπου για να κατακεραυνώσει τους επικριτές του και να παραθέσει την ταπεινότητα της «βίλας και της πισίνας». Σύµφωνα µε αυτό το προτέρηµά του, διέθετε πισίνα (την αποκάλεσε στέρνα και µπορεί πραγµατικά να αποκαλείται έτσι στην οικοδοµική άδεια για φορολογικούς λόγους) την οποία χρησιµοποιούσε για θεραπεία η σύζυγός του ενώ αγόρασε τη βίλα σε πολύ χαµηλή τιµή γιατί έπεσε στην ανάγκη του πωλητή.
Η ουσία των κατηγοριών που απευθύνει η ανεξάρτητη αρχή για την καταπολέµηση του µαύρου χρήµατος στον Γ. Παναγόπουλο είναι άλλη. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ φαίνεται να έχει στήσει µια φάµπρικα µε κέντρα επαγγελµατικής κατάρτισης (ΚΕΚ) και να εισπράττει µαύρο χρήµα µέσω εικονικών εταιρειών από τις οποίες περνούσε η ανταπόδοση της µίζας «για τις δουλειές» που δεν ήταν δουλειές.
Για κάποιον περίεργο λόγο το βιογραφικό του Γιάννη Παναγόπουλου διαθέτει περισσότερες διοργανώσεις επιδοτούµενων εκπαιδεύσεων για ανέργους απ’ ό,τι διαµαρτυρίες για να µην υπάρχουν ανεργία και άνεργοι. Σύµφωνα δε µε τη συνδικαλιστική οργάνωση της Ν∆, ο ΚΕΚατζής πρόεδρος της ΓΣΕΕ είχε και περισσότερες σχέσεις µε υπουργούς Εργασίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη που ευθύνονται για την επιβλαβή πολιτική απ’ ό,τι θα έπρεπε και µάλλον για τους λάθος λόγους. Ο Γιάννης Βρούτσης, ο Κωστής Χατζηδάκης και η Νίκη Κεραµέως είχαν ανάρµοστες σχέσεις µε τον Γ. Παναγόπουλο. Η (τότε) γενική γραµµατέας του υπουργείου Αννα Στρατινάκη, της οποίας ο σύντροφος συµµετείχε στο πάρτι που περιγράφει το πόρισµα της ανεξάρτητης αρχής, ήταν η ενδιάµεσος µεταξύ ΓΣΕΕ και υπουργείου, αλλά όχι για να υπογραφούν συλλογικές συµβάσεις ή να εξασφαλιστούν εργασιακά δικαιώµατα. Τα ενδιαφέροντα ήταν άλλα. Οι συνδικαλιστές της Ν∆ επιµένουν ότι για όλα αυτά ήταν ενήµερη η κυβέρνηση και φυσικά ο πρωθυπουργός. Για όποιον αµφιβάλλει για το colpo grosso, οι νεοδηµοκράτες συνδικαλιστές γίνονται πιο συγκεκριµένοι:
«Ο τότε πρόεδρος της ∆ΑΚΕ, ως Γραµµατέας του ΙΝΕ ΓΣΕΕ, κατήγγειλε τη λανθασµένη κατεύθυνση του ΙΝΕ, ακόµη και σχέδια επένδυσης ενός εκατοµµυρίου ευρώ σε Fund από τον πρόεδρο. Πρότεινε τη δηµιουργία αντιπροσωπευτικού προεδρείου, ώστε καµία παράταξη να µην έχει πλειοψηφία στο ΙΝΕ. Η πρόταση συζητήθηκε επίσηµα στο ∆ιοικητικό Συµβούλιο της ΓΣΕΕ. Ολοι όµως “στρογγύλεψαν τις γωνίες”, επιλέγοντας τη διαχείριση θέσεων και ισορροπιών. Η ∆ΑΚΕ ήταν ξεκάθαρη! ∆εν θα συµµετείχε σε προεδρείο όπου υπήρχε πλειοψηφία υπέρ του προέδρου. Τελικά, Γραµµατέας του ΙΝΕ έγινε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το ΠΑΜΕ κράτησε τη γνωστή διπλή στάση… τυπικά απείχε, ουσιαστικά όµως διατηρούσε άριστες σχέσεις και διαρκείς συζητήσεις στο γραφείο του προέδρου».
Είναι πραγµατικά εντυπωσιακό πώς η πιο ξεκάθαρη κριτική στην υπόθεση Παναγόπουλου και µάλιστα µε την πολιτική της διάσταση γίνεται από αυτούς που δεν το περιµένεις. Την ίδια τη ∆ΑΚΕ, η οποία χαλάει το αφήγηµα του παραταξιακού Παναγόπουλου για τον οποίο έχει ευθύνη ένα κόµµα. Ακόµη κι αν η αφετηρία τους µπορεί να είναι η προσωπική αντιπαράθεση µε τον Γ. Παναγόπουλο, όσα περιγράφουν είναι πραγµατικά γεγονότα. Στη ΓΣΕΕ υπήρχε ένα καθεστώς και ένας καθεστωτικός πρόεδρος. Το καθεστώς επήλθε ως συµφωνία στρογγυλοποίησης, συναίνεσης και συµψηφισµών. Σήµερα τα ίδια χαρακτηριστικά βλέπουµε στην πολιτική ζωή.
Αυτό που περιγράφεται ως οικονοµικό σκάνδαλο Παναγόπουλου είναι το αποτέλεσµα.
Το οικονοµικό σκάνδαλο υπήρξε και διατηρήθηκε επί χρόνια γιατί επικράτησε η καρτελοποίηση του συνδικαλισµού. Ο κακός και γραφειοκρατικός συνδικαλισµός, που µπορεί να µην επιτελούσε το έργο που όλοι θα ήθελαν, έδωσε τη θέση του στον συνδικαλισµό της συνδιαλλαγής και της συναλλαγής. Φαίνεται ότι στον κατήφορο αυτό ο συνδικαλισµός προηγήθηκε. Σήµερα ακολουθεί το σύνολο της πολιτικής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο κύριος ευνοηµένος ως ο καταλληλότερος και πιο γνήσιος να εκφράσει τα προς εξυπηρέτηση συµφέροντα.