Γεννήθηκα στην Καισαριανή
Στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας, η οποία βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά από τη σιδερένια πόρτα του Σκοπευτηρίου.
Πάνω από την πόρτα, η ταμπέλα δεν αφήνει καμία αμφιβολία. Ούτε στον περαστικό ούτε στον επισκέπτη.
«Θυσιαστήριο της Λευτεριάς».
Μεγάλωσα με τις συγκλονιστικές αφηγήσεις.
Με το προσκλητήριο νεκρών κάθε Πρωτομαγιά.
Με τη βαθιά πίστη ότι τον φασισμό πρέπει να τον πολεμάμε παντού και πάντα.
Για να είναι το δηλητήριό του ανενεργό απέναντι στον άνθρωπο.
Και τα λάβαρά του ταπεινωμένα στο χώμα.
Ο ιερός τόπος του Σκοπευτηρίου είναι, πλέον, περιουσία του Δήμου Καισαριανής μετά από πολύχρονους αγώνες όλων των δημάρχων του λαού αλλά και την αποφασιστικότητα της κυβέρνησής μας.
Οι φωτογραφίες που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, συγκλονίζουν.
Δίνουν νέα πνοή στον διαρκή αγώνα, στην ιστορική έρευνα.
Αποτυπώνουν τη θυσία, το φρόνημα και την αποφασιστικότητα των εκτελεσθέντων.
Τίποτα δεν μπορούσε να μπει ανάμεσα σε αυτούς και στην ελευθερία.
Συνεχίζουμε.
Και τώρα και πάντα.