Ο Νίκος Αλιάγας ετοιμάζεται για την πρεμιέρα της 15ης σεζόν του The Voice στο TF1
ενώ παράλληλα οργανώνει την μεγάλη φωτογραφική του έκθεση στο Musée de l’Homme.
Σε μια ειλικρινή κουβέντα με το Le Point, αφήνει πίσω την τηλεόραση και μιλάει για όσα τον έφτιαξαν: βιβλία, ποιήματα, σινεμά και πάνω απ’ όλα την ελληνικότητα. Από μικρός στη Γαλλία, ρωτάει τον εαυτό του: «Τι σημαίνει να είσαι Έλληνας;».
Με πληροφορίες από το sportlive.gr
Η ελληνικότητα πέρα από τα σύνορα
Απαντάει χωρίς κλισέ, λέγοντας ότι η ελληνικότητα δεν δένει με χάρτες ή χώρες. «Μπορεί να σας φανεί παράξενο, αλλά για μένα είναι περισσότερο μια ιδεολογία παρά μια εθνικότητα. Δεν είναι τα σύνορα. Είναι πολιτισμός. Είναι σχέση με τη γλώσσα. Είναι κατάσταση πνεύματος», εξηγεί ο Αλιάγας. Θυμάται πώς η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, που γνώρισε στη Σορβόννη, του μίλησε για την πατρίδα σαν «κοινό χώρο συναισθημάτων», που το φτιάχνουν οι άνθρωποι και όχι το χώμα.
Η κουβέντα ξεκίνησε από την καινούργια έκδοση του Κωνσταντίνου Καβάφη στις Éditions Les Belles Lettres, όπου βάζει φωτογραφίες του. «Είναι μνημείο της ελληνικής λογοτεχνίας», σχολιάζει για τον ποιητή της Αλεξάνδρειας. Τον μαγεύει το πρώτο ταξίδι του Καβάφη στην Ελλάδα στα 38 του, και το δίλημμα για τον δεσμό με τη γη των προγόνων – κάτι που βλέπει πέρα από χαρτιά και διαβατήρια, βασισμένο σε πίστη και υπακοή σε μια πολιτιστική ιδέα.
Ποίηση, πατέρας και ρίζες
Κατά τη σπουδή του στη Σορβόννη, η συγκριτική λογοτεχνία τον άλλαξε. Από τον Tirso de Molina μέχρι τον Byron, ασχολήθηκε πολύ με τον Δον Ζουάν, μα ξεχωρίζει το «Don Juan aux enfers» του Charles Baudelaire. Εκεί ο ήρωας δεν μετανιώνει, κοιτάει την άβυσσο σαν θεατής των ψεμάτων του – θέμα που αγγίζει σχέσεις με πατέρα και θάνατο, σκέφτεται ο Αλιάγας.
Μιλάει τρυφερά για τον πατέρα του, ράφτη που έραψε κοστούμι για τον Alain Delon στην ταινία «Borsalino». Πολλά χρόνια μετά, ο Delon θυμήθηκε τον ράφτη και δάκρυσε και οι δυο. «Ο Ντελόν είχε δάκρυα στα μάτια. Και ο πατέρας μου επίσης», λέει με συγκίνηση.
Τα ποιήματα έφεραν και φιλίες δυνατές.
Ένα βιβλίο του Arthur Rimbaud γέννησε μια από τις καλύτερες σχέσεις του. «Δεν είχαμε χρήματα, αλλά είχαμε τη λογοτεχνία», θυμάται εκείνες τις φτωχές μέρες. Στις κακές στιγμές, διαβάζει Σεφέρη και Ελύτη, τους Έλληνες Νομπελίστες. Και δίνει μια απλή συμβουλή σε όσους νιώθουν κάτω: «Διαβάστε την “Ιλιάδα” ή την “Οδύσσεια”. Αν ο Οδυσσέας άντεξε, μπορείτε κι εσείς».
Παρά την καριέρα του στη γαλλική τηλεόραση, κρατάει σφιχτά τις ρίζες του στην Ελλάδα. Φαντάζεται ντοκιμαντέρ για το Μεσολόγγι, την πόλη της οικογένειάς του, ξεκινώντας από τον πίνακα του Eugène Delacroix «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου». Ίσως γίνει το επόμενο βήμα του.