Ένα λευκό λουλούδι άφησε ο πρωθυπουργός στο γραφείο της συναδέλφου μας αντιγόνης Πανέλη, η οποία κάλυπτε το ρεπορτάζ της Βουλής και έφυγε από την ζωή σε ηλικία μολις 57 ετών
Επρόκειτο για εξαιρετική συνάδελφο, που υπηρέτησε τον χωρο με συνέπεια και ποιότητα. Και θα ήταν καλό να θυμηθούμε πόσο δύσκολο ειναι το δικό μας επάγγελμα,όταν ασκείται με την συνέπεια και την επιμονή που απαιτείται.
Δημήτρης Καπράνος
Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια οι απαιτήσεις του κοινού απο την δημοσιογραφία είναι πολύ λιγότερες, καθώς έχουν πληθύνει τα μέσα από τα οποία ο πολίτης αντλεί πληροφόρηση.
Ο πολίτης έχει σχηματίσει την εντυπωση ότι ενημερώνεται, ενώ σην πραγματικότητα απλώς πληροφορείται. Πληροφορίες διαβάζει “ατάκτως ερριμμένες” και πρίν προλάβει να τις ταξινομήσει στο μυαλό του ,να τις αναλύσει και να καρπωθεί τα συμπεράσματα, δέχεται νέο βομβαρδισμό πληροφοριών, οι οποίες μάλλον σύγχυση παρά ενημέρωση του εξασφαλίζουν.
Η εκλιπούσα, λοιπόν, ανήκε στην σχολή εκείνων οι οποίοι επιμένουν ακόμη στην δημοσιογραφία, ήτοι στην καταγραφή μεν των γεγονότων, αλλά και στην διασταύρωση των πληροφοριών, στην πιστότητα των γραφομένων.
Και το “Ρεπορτάζ Βουλής” δεν είναι δα και από τα ευκολότερα. Παλαιότερα, αποτελούσε τον προθάλαμο για το “πολιτικο ρεπορτάζ”, το οποίο, στις εφημερίδες, βρισκόταν στην κορυφή. Μετά την Βουλή, ερχόταν η ένταξη στο “πολιτικό”. Πολλοί συνάδελφοι, όμως, δεν προχωρούσαν στο επόμενο βήμα, αλλά έκαναν λαμπρή καριέρα ως “συντάκτες Βουλής”. Και ανάμεσά τους είχαμε πολλούς από τους “σοφούς” του επαγγέλματός μας. Οι πολιτικοί δε, από πρωθυπουργούς μέχρι τους βουλευτές, είχαν πάντοτε καλές σχέσεις με τους δημοσιογράφους του “Κοινοβουλευτικού”.
Υπήρχαν και οι “παραπολιτικές”στήλες , με συμβαίνοντα εντός του Κοινοβουλίου, με διαλόγους εκτός αιθούσης, με μυστικές συναντήσεις και ένα σωρό άλλα ενδιαφέροντα, τα οποία καθημερινά “ξεφούρνιζαν” στις στήλες αυτές οι δημοσιογράφοι. Για να πετύχει δε μια τέτοια, “παρακοινοβουλευτική” στήλη, ήθελε γράψιμο πικάντικο, ήθελε πληροφορία εξακριβωμένη. Δεν υπήρχαν τότε περιθώρια για “γκάφα”. Ότι έγραφες, έπρεπε να είναι απολύτως τεκμηριωμένο άλλως “σε έπαιρνε και σε σήκωνε”. Υπήρχε επίσης αλληλοεκτίμηση και αλληλεγγύη μεταξύ των δημοσιογράφων. Εξ άλλου, δεν ήμασταν τότε τόσο πολλοί, όπως σήμερα και στο σωματείο μας, την Ενωση Συντακτών, είχαμε ψηφοδέλτιο ενιαίο και όχι κομματικά-παραταξιακά. Άλλα χρόνια, θα πείτε. Άλλα, αλλά ο κλάδος ήκμαζε…
Θυμάμαι τον πατέρα μου, που διάβαζε “Τα Νέα” και “Το Βήμα”, να ξεψαχνίζει τις στήλες αυτές, ενώ εγώ έσπευδα να διαβάζω τα “Αθλητικά” και τα άρθρα του Πέτρου Λινάρδου γύρω από τον κλασικό αθλητισμό.
Μου ήλθαν στον νου όλα αυτα, καθώς η Αντιγόνη Πανέλη μας άφησε στην ηλικία κατα την οποία ο δημοσιογράφος ωριμάζει και μπορεί να αποδώσει τα μέγιστα.
Και θυμήθηκα ότι, παλαιότερα, οι δημοσιογράφοι έσπευδαν να φύγουν από το επάγγελμα βγαίνοντας στην σύνταξη το αργότερο στα 55 χρόνια τους, καθώς ο μέσος όρος της ζωής τους ήταν ιδιαιτέρως χαμηλός.
Θυμάμαι δε χαρακτηριστικά τί μου έλεγε μια χήρα συναδέλφου. “Η μητέρα μου μου έλεγε να πάρω άντρα δημοσιογράφο, διότι πεθαίνουν νέοι και έχουν καλή σύνταξη!”.Και είχε στο πρόσωπό της ζωγραγισμένο ένα χαμόγελο, τόοοοοσο!