Ο φιλόσοφος και κοινωνιολόγος Γιούργκεν Χάμπερμας άφησε σήμερα την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 96 ετών
Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή ο εκδοτικός οίκος Suhrkamp, με ανάρτησή του στην πλατφόρμα Bluesky.
Με πληροφορίες από το newsbomb.gr
Ο καθηγητής πανεπιστημίου θεωρούνταν ένας από τους κορυφαίους φιλοσόφους και στοχαστές της εποχής του. Διαμόρφωσε τη φιλοσοφική και κοινωνική σκέψη για δεκαετίες.
Ήταν ο πιο εξέχων εκπρόσωπος της δεύτερης γενιάς της «Κριτικής Θεωρίας», που είναι γνωστή ως «Σχολή της Φρανκφούρτης».
Το κύριο έργο του είναι η «Θεωρία της Επικοινωνιακής Δράσης», που δημοσιεύτηκε το 1981
Γεννημένος στο Ντίσελντορφ το 1929, ο Γερμανός φιλόσοφος μεγάλωσε στο Γκούμερσμπαχ, κοντά στην Κολωνία. Εγκατεστημένος στο Στάρνμπεργκ (Βαυαρία), ήταν παντρεμένος με την Ούτε Βέσελχοφτ (1930-2025), καθηγήτρια ιστορίας, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Τίλμαν, τη Ρεμπέκα (1959-2023) και τη Γιούντιθ.
Τα σημαντικότερα έργα του γράφτηκαν στη Φρανκφούρτη, όπου ξεκίνησε η καριέρα του τη δεκαετία του 1950 στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών υπό τον Τέοντορ Β. Αντόρνο. Το 1961, έλαβε την ειδίκευσή του στο Μάρμπουργκ με το έργο του «Ο Δομικός Μετασχηματισμός της Δημόσιας Σφαίρας».
Μετά από λίγα χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, ανέλαβε την έδρα φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας του Μαξ Χορκχάιμερ στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης το 1964. Η εναρκτήρια διάλεξή του έγινε το βιβλίο «Γνώση και Ανθρώπινα Ενδιαφέροντα» (1968).
Το 1971, μετακόμισε στο Στάρνμπεργκ κοντά στο Μόναχο, όπου διηύθυνε το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για τη Μελέτη των Συνθηκών Ζωής στον Επιστημονικό-Τεχνικό Κόσμο μέχρι το 1981. Στο τελευταίο έτος των σπουδών του, δημοσίευσε το σημαντικό του έργο, «Θεωρία της Επικοινωνιακής Δράσης». Το 1983, επέστρεψε στη Φρανκφούρτη, όπου κατείχε και πάλι θέση καθηγητή φιλοσοφίας μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1994.
Στα τελευταία του χρόνια, τα οποία πέρασε στη Λίμνη Στάρνμπεργκ, παρενέβαινε συχνά στον δημόσιο διάλογο για πολιτικά ζητήματα
Χαρακτηριστικό της ομιλίας του ήταν μια ιδιαιτερότητα στην άρθρωση.
Καλλιεργούσε μια αντίληψη που ο ίδιος αποκαλούσε « φαϊλιμπιλιστική » για την επιστήμη του, σε μια εποχή που ο ίδιος θεωρούσε « μετα-μεταφυσική », όπου η φιλοσοφία έπρεπε να στοχεύει σε μια μη συστηματική αλήθεια, να αποδέχεται τα λάθη της και να υποβάλλεται σε συνεχείς αναθεωρήσεις.
Το όνομά του και το τεράστιο έργο του θα παραμείνουν σημαδεμένα από βασικές έννοιες, των οποίων η απήχηση έγινε αντιληπτή από το ευρύ κοινό παρά την πολυπλοκότητα της σκέψης του. Μεταξύ των πιο διάσημων τυπικά χαμπερμασιανών εννοιών, συναντάμε τη «διαλογική ηθική», δηλαδή την από κοινού διαμόρφωση των πολιτικών και κοινωνικών κανόνων στον δημοκρατικό χώρο, τον « δημόσιο χώρο», που είναι επίσης ο τίτλος του έργου που προέκυψε από τη διατριβή του για την απόκτηση του τίτλου του καθηγητή και δημοσιεύθηκε το 1962 (Payot, 1988), ή ακόμα και η «επικοινωνιακή πράξη , ομώνυμο ενός από τα σημαντικότερα και πιο απαιτητικά έργα του, Θεωρία της επικοινωνιακής δράσης (1981, μεταφρασμένο από τον εκδοτικό οίκο Fayard το 1987). Με αυτή τη μελέτη, αποχαιρέτησε τον μαρξισμό που καλλιεργούσε η κριτική κοινωνική θεωρία των πρώτων δασκάλων του στη Σχολή της Φρανκφούρτης και πρότεινε μια ανανέωσή του βασισμένη στην «επικοινωνία» (τις μη ιεραρχικές ανταλλαγές μεταξύ πολιτών, προϋπόθεση της δημοκρατίας).