Σε μια εκτενή και αποκαλυπτική συνέντευξη στον Κανέλλο Πάτσιο, η δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά αποτυπώνει με μελανά χρώματα την υπαρξιακή
απειλή που αντιμετωπίζουν οι Χριστιανοί στην κοιτίδα της πίστης τους, στις χώρες της Μέσης Ανατολής. Εστιάζοντας στη Συρία, η κ. Θωμά αναδεικνύει την τραγωδία της Μαλούλα, ενός εκ των ελαχίστων σημείων στον πλανήτη όπου η αραμαϊκή γλώσσα παραμένει ζωντανή. Η δημοσιογράφος υπογραμμίζει τη σοκαριστική μείωση του πληθυσμού, καθώς από το ενάμισι εκατομμύριο πιστών που διέμεναν στη χώρα πριν από δεκαπέντε έτη, σήμερα εκτιμάται πως έχουν απομείνει λιγότεροι από διακόσιες χιλιάδες.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο πνευματικό μαρτύριο των μοναχών της περιοχής, για τους οποίους η απομάκρυνση από τα ιστορικά τους μοναστήρια κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων βιώθηκε ως ένας βίαιος αποχωρισμός από τον τόπο της ισόβιας πνευματικής τους αφιέρωσης.
Η γεωπολιτική πίεση στον Λίβανο και τον παλαιστινιακό χώρο
Η ανάλυση επεκτείνεται στον Λίβανο και την Παλαιστίνη, όπου οι χριστιανικοί πληθυσμοί βρίσκονται παγιδευμένοι στη δίνη των πολεμικών συγκρούσεων και των αποκλεισμών. Στον Λίβανο, η κ. Θωμά καταγγέλλει την απώλεια ανεκτίμητων ναών της πρώιμης χριστιανικής περιόδου, ενώ καταγράφει την παράδοξη πραγματικότητα της συνεργασίας ορθοδόξων πληθυσμών με τη Χεζμπολάχ για την προστασία των εστιών τους από την απειλή του ισλαμικού φονταμενταλισμού.
Παράλληλα, στην Παλαιστίνη και τη Βηθλεέμ, το κύριο αίτιο της φυγής των Χριστιανών εντοπίζεται στη διαρκή πίεση και τους θρησκευτικούς περιορισμούς που επιβάλλει το κράτος του Ισραήλ, με τη δημοσιογράφο να αναφέρει χαρακτηριστικά την παρεμπόδιση υψηλόβαθμων κληρικών από την τέλεση των καθηκόντων τους στον Ναό της Αναστάσεως.
Καταγγελία για εγκατάλειψη από την Αθήνα και το Φανάρι
Ένα από τα πιο αιχμηρά σκέλη της μαρτυρίας της Λαμπρινής Θωμά αφορά τη στάση του επίσημου ελληνικού κράτους και των ανώτατων εκκλησιαστικών αρχών. Η δημοσιογράφος κάνει λόγο για πλήρη αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας απέναντι στις ιστορικές κοινότητες του Λιβάνου και της Παλαιστίνης, ενώ ταυτόχρονα στηλιτεύει τη σιωπή των ηγεσιών σε Αθήνα, Κωνσταντινούπολη και Αμερική.
Σύμφωνα με την ίδια, οι ηγεσίες αυτές φαίνονται να ιεραρχούν τις πολιτικές σκοπιμότητες και τις διεθνείς κατευθύνσεις πάνω από την προστασία και τη στήριξη των πιστών που δοκιμάζονται σκληρά στην Ανατολή, αφήνοντάς τους ουσιαστικά αβοήθητους απέναντι στην ιστορική τους εξαφάνιση.
Η ανάγκη για έμπρακτη αλληλεγγύη και ανοικοδόμηση
Παρά τη ζοφερή πραγματικότητα που περιγράφεται, η συνέντευξη ολοκληρώνεται με ένα μήνυμα ελπίδας που ξεπερνά το εθιμοτυπικό πλαίσιο των ημερών. Η κ. Θωμά απευθύνει κάλεσμα για μια ουσιαστική Ανάσταση, η οποία θα εκδηλωθεί μέσα από τη συλλογική κινητοποίηση για την επιβίωση αυτών των αρχαίων κοινοτήτων. Προτείνει τη δημιουργία μιας παγκόσμιας πρωτοβουλίας για την αναστήλωση των κατεστραμμένων μνημείων και ναών αμέσως μετά την κατάπαυση των εχθροπραξιών, θεωρώντας την ανοικοδόμηση ως τη μοναδική έμπρακτη απόδειξη αδελφοσύνης και αλληλεγγύης προς τους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής που παλεύουν να διατηρήσουν την παρουσία τους στις πατρογονικές τους εστίες.
…..αφου η ‘Διεθνης Κοινοτητα’ -οπως την αποκαλειτε- ειναι πισω απο την διαρκη γενοκτονια και εξαφανιση των Χριστιανικων πληθυσμων στην Εγγυς και Μεση Ανατολη καθως και αλλων κοινοτητων, οι υποκριτικες εκκλησεις διαφορων γονυπετων γραφεων σε τι ωφελουν???