Οι πρόσφατες δηλώσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με τις οποίες άφησε να εννοηθεί ότι η Τουρκία θα μπορούσε να παρέμβει στρατιωτικά κατά του Ισραήλ
όπως έπραξε στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και τη Λιβύη, έχουν προκαλέσει έντονο προβληματισμό στη διεθνή κοινότητα. Με αφορμή την επιθετική ρητορική του Τούρκου Προέδρου, η israel hayom κάνει μια ψύχραιμη ανάλυση των στρατιωτικών δεδομένων, που αποκαλύπτει ότι μια άμεση εισβολή θα αποτελούσε ένα εγχείρημα με μηδαμινές πιθανότητες επιτυχίας. Η πραγματική απειλή για το Ισραήλ φαίνεται να κρύβεται σε πιο σύνθετα και έμμεσα σενάρια, τα οποία χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής από την ηγεσία των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων.
Το ανυπέρβλητο εμπόδιο μιας χερσαίας και αμφίβιας επιχείρησης
Η ιστορία των τουρκικών στρατιωτικών επιχειρήσεων δείχνει μια προτίμηση σε επεμβάσεις σε γειτονικές χώρες, όπως η Συρία και το Ιράκ, όπου η εγγύτητα επιτρέπει τη διατήρηση μόνιμης παρουσίας. «Στην πράξη, από την εισβολή της στην Κύπρο το 1974, η Τουρκία δεν έχει πραγματοποιήσει μεγάλης κλίμακας συμβατική εισβολή στο είδος μιας πλήρους εδαφικής κατάκτησης», σχολιάζει το ισραηλινό μέσο.
Ωστόσο, η περίπτωση του Ισραήλ είναι ριζικά διαφορετική. Μια αμφίβια απόβαση απαιτεί απόλυτη ναυτική και αεροπορική κυριαρχία, κάτι που η Τουρκία δεν διαθέτει έναντι του Ισραήλ. Το ισραηλινό ναυτικό και η αεροπορία, σε συνδυασμό με τα εξελιγμένα συστήματα αεράμυνας και τις ισχυρές υπηρεσίες πληροφοριών, είναι σε θέση να εντοπίσουν και να εξουδετερώσουν οποιαδήποτε εχθρική δύναμη πολύ πριν αυτή προσεγγίσει τις ακτές, καθιστώντας κάθε τέτοιο σενάριο στρατιωτικά ανέφικτο.
Η αεροπορική υπεροχή και το επιχειρησιακό χάσμα
Στους αιθέρες, η ισορροπία δυνάμεων γέρνει σαφώς υπέρ του Ισραήλ. Η ισραηλινή πολεμική αεροπορία διαθέτει όχι μόνο πιο εξελιγμένες πλατφόρμες, όπως τα μαχητικά F-35 που η Τουρκία δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει, αλλά και τεράστια εμπειρία σε επιχειρήσεις υψηλής έντασης απέναντι σε προηγμένα συστήματα άμυνας. Αντίθετα, η τουρκική αεροπορία έχει επικεντρωθεί κυρίως σε συγκρούσεις χαμηλής έντασης και στη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Αυτό το κενό στην επιχειρησιακή τεχνογνωσία περιορίζει δραστικά την ικανότητα της Άγκυρας να διεξάγει έναν επιτυχημένο πόλεμο μεγάλης κλίμακας εναντίον ενός τεχνολογικά ανώτερου αντιπάλου.
Η στρατηγική των αντιπροσώπων και ο κίνδυνος στη Συρία
Ενώ μια κατά μέτωπο σύγκρουση φαντάζει απίθανη, η Τουρκία θα μπορούσε να αποτελέσει κίνδυνο μέσω της υποστήριξης εξτρεμιστικών σουνιτικών δυνάμεων στο βόρειο μέτωπο του Ισραήλ. Η εδραίωση της τουρκικής παρουσίας στη Συρία δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη “δυνάμεων δι’ αντιπροσώπων” που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την αποσταθεροποίηση της περιοχής. Επιπλέον, η αυξανόμενη στρατιωτική συγκέντρωση των δύο χωρών στο συριακό έδαφος αυξάνει τις πιθανότητες για τυχαίες επιχειρησιακές τριβές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια ακούσια, αλλά επικίνδυνη, κλιμάκωση της έντασης.
Πολιτικοί περιορισμοί και μακροπρόθεσμες φιλοδοξίες
Πέρα από το στρατιωτικό σκέλος, η Τουρκία δεσμεύεται από τις διεθνείς της συμμαχίες, ιδιαίτερα με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, οι οποίες ασκούν πιέσεις για την αποφυγή μιας άμεσης ρήξης με το Ισραήλ. Προς το παρόν, οι απειλές του Ερντογάν ερμηνεύονται περισσότερο ως μια προσπάθεια ενίσχυσης του ηγετικού του προφίλ στον ισλαμικό κόσμο παρά ως προάγγελος πολέμου.
Ωστόσο, οι νεοοθωμανικές φιλοδοξίες της Άγκυρας και η επιθυμία της για ρόλο ρυθμιστή στη Γάζα και τη Συρία υποδηλώνουν ότι το Ισραήλ πρέπει να παραμείνει σε διαρκή εγρήγορση, καθώς η ρητορική του σήμερα μπορεί να μετατραπεί σε μια πιο συγκροτημένη στρατηγική απειλή στο μέλλον, τονίζει η israel hayom.