Ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε στη Βαβυλώνα τον Ιούνιο του 323 π.Χ.
και μέσα σε ώρες η μεγαλύτερη αυτοκρατορία που είχε δει ποτέ ο αρχαίος κόσμος άρχισε να διαλύεται.
Ήταν τριάντα δύο ετών. Δεν είχε σαφή διάδοχο. Δεν είχε αφήσει οδηγίες στις οποίες να μπορεί να συμφωνήσει κανείς. Όταν οι στρατηγοί του συγκεντρώθηκαν γύρω από το σώμα και ρώτησαν ποιος θα κληρονομούσε την αυτοκρατορία, η απάντηση που λέγεται ότι έδωσε ο Αλέξανδρος ήταν είτε «ο ισχυρότερος» είτε τίποτα απολύτως, ανάλογα με την πηγή στην οποία βασίζεστε.
Είτε έτσι είτε αλλιώς, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο
Οι άντρες που είχαν κατακτήσει μαζί τον γνωστό κόσμο κοίταξαν ο ένας τον άλλον πάνω από το νεκροκρέβατο του βασιλιά τους και κατάλαβαν ότι ο επόμενος πόλεμος είχε ήδη ξεκινήσει.
Η πρώτη μάχη, ωστόσο, δεν δόθηκε με ξίφη. Δόθηκε πάνω σε ένα πτώμα. Στον αρχαίο μακεδονικό κόσμο, το δικαίωμα να θάψεις έναν βασιλιά δεν ήταν μια τελετουργική ευγένεια. Ήταν μια πολιτική πράξη πρώτης τάξης.
Όποιος ελέγχει την κηδεία, ελέγχει τη διήγηση. Όποιος ελέγχει τη διήγηση, ελέγχει το δικαίωμα στη νομιμοποίηση. Το σώμα του Αλεξάνδρου δεν ήταν απλώς ένα σώμα. Ήταν το πιο ισχυρό αντικείμενο στον γνωστό κόσμο, και κάθε άντρας σε εκείνο το δωμάτιο το γνώριζε.
Η ευθύνη για την κατασκευή του νεκρικού αμαξιδίου έπεσε σε έναν στρατηγό με το όνομα Αρριδαίος.
Αυτό που κατασκεύασε δεν ήταν ένα κάρο. Ήταν μια δήλωση. Το όχημα που τελικά εμφανίστηκε ήταν ένας κινητός ναός, επενδυμένος με χρυσά πάνελ και κίονες μπροστά, κρεμασμένος με γλυπτά ανάγλυφα που απεικόνιζαν τις εκστρατείες του Αλεξάνδρου, τραβηγμένος από εξήντα τέσσερις μουλάρια ζευγμένες σε ομάδες και κινούμενο σε αργή πομπή μέσα από τα εδάφη της αυτοκρατορίας.
Ήταν σχεδιασμένο να φαίνεται από απόσταση, να εμπνέει δέος πριν καν ελεγχθεί, να μεταφέρει το φορτίο του με το οπτικό βάρος που άξιζε αυτό το φορτίο. Το μήνυμα ήταν αδιαμφισβήτητο: όπου ταξιδεύει το σώμα του Αλεξάνδρου, εκεί ζει η εξουσία.
Ο επίσημος προορισμός ήταν η Μακεδονία. Ο αντιβασιλέας Περδίκκας το είχε κανονίσει.
Μια μακεδονική ταφή σε μακεδονικό έδαφος, σύμφωνα με την βασιλική παράδοση, θα έδινε σταθερότητα στη διαδοχή και θα σηματοδοτούσε συνέχεια. Ο Περδίκκας θα επιβλέπει την ταφή. Ο Περδίκκας, επομένως, θα στεκόταν πιο κοντά στην κληρονομιά.
Το αμαξίδιο ξεκίνησε. Η πομπή κινήθηκε αργά δυτικά μέσα από τη Συρία. Ποτέ δεν έφτασε.
Ο Πτολεμαίος, ένας από τους πιο έμπιστους στρατηγούς του Αλεξάνδρου και νεοδιορισμένος διοικητής της Αιγύπτου, παρακολουθούσε την πρόοδο της πομπής. Αυτό που έκανε στη συνέχεια ήταν είτε κλοπή είτε ιδιοφυία, ανάλογα με τη θέση σας στη συζήτηση. Κοντά στη Συρία, υποχρέωσε την πομπή με στρατιωτική συνοδεία και την εκτροπίσε νότια. Το σώμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου πήγαινε στην Αίγυπτο.
Ο Περδίκκας εξοργίστηκε. Αργότερα θα εξαπέλυε στρατιωτική εκστρατεία για να ανακτήσει το σώμα και να τιμωρήσει τον Πτολεμαίο για την εκτροπή, μια εκστρατεία που τελείωσε άσχημα για τον Περδίκκα και επιβεβαίωσε, όσο πιο καθαρά γινόταν, ότι ο Πτολεμαίος είχε κατανοήσει την κατάσταση καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον σε εκείνο το δωμάτιο στη Βαβυλώνα.
Η λογική того που είχε κάνει ο Πτολεμαίος ήταν ψυχρή και ακριβής
Στον κόσμο που τώρα μάχονταν οι Διάδοχοι, η εγγύτητα στον Αλέξανδρο ήταν το πιο κοντινό πράγμα σε ένα νόμιμο δικαίωμα. Κανείς δεν είχε ονομαστεί διάδοχος. Κανείς δεν είχε έγγραφο.
Κανείς δεν είχε θεϊκή έγκριση. Αυτό που είχαν ήταν αναμνήσεις υπηρεσίας, στρατιωτική ισχύς και όποιον συμβολικό κεφάλαιο μπορούσαν να προσκολλήσουν στον εαυτό τους. Το σώμα του Αλεξάνδρου ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση συμβολικού κεφαλαίου που υπήρχε. Ο Πτολεμαίος το είχε απλώς πάρει.
Το σώμα μεταφέρθηκε αρχικά στη Μέμφιδα, την αρχαία πρωτεύουσα της Αιγύπτου, όπου έγινε δεκτό και φιλοξενήθηκε ενώ η νέα πόλη της Αλεξάνδρειας βρισκόταν ακόμη υπό κατασκευή.
Όταν η Αλεξάνδρεια ήταν έτοιμη, τα λείψανα μεταφέρθηκαν εκεί, σε ένα βασιλικό συγκρότημα τάφου στην καρδιά της πόλης που έγινε γνωστό ως το Σώμα. Ένας ναός. Ένας τόπος προσκυνήματος.
Ένα μέρος όπου η μνήμη του Αλεξάνδρου εγκαταστάθηκε μόνιμα στο κέντρο του βασιλείου που έχτιζε ο Πτολεμαίος.
Λειτούργησε…