Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν δήλωσε την Παρασκευή ότι το Ισραήλ έχει μετατραπεί σε «άμεση απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια»
και ζήτησε μια «συλλογική» διεθνή απάντηση, υποστηρίζοντας ότι η αυξανόμενη αστάθεια δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπιστεί μέσα από ένα καθαρά περιφερειακό πρίσμα. Μιλώντας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης για την παγκόσμια αναδιάταξη, ο Φιντάν τόνισε ότι ο κόσμος βιώνει όχι απλώς μια γεωπολιτική μετάβαση, αλλά μια βαθύτερη μεταμόρφωση.
Τα κράτη δεν μπορούν πλέον να εξωτερικεύουν την ασφάλειά τους
«Αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι μια μετάβαση, αλλά μια μεταμόρφωση», δήλωσε ο Φιντάν, υποστηρίζοντας ότι τα κράτη δεν μπορούν πλέον να «εξωτερικεύουν την ασφάλεια, τη διπλωματία ή τη στρατηγική τους φαντασία». Αναφερόμενος στον πόλεμο στο Ιράν, που ξεκίνησε με αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα, είπε ότι η σύγκρουση έδωσε «ένα βαρύ πλήγμα στην παγκόσμια ευημερία, την ασφάλεια και τη σταθερότητα».
«Η συστημική απειλή του Ισραήλ ξεπέρασε τα τοπικά σύνορα»
«Η συστημική απειλή του Ισραήλ να αποσταθεροποιήσει την περιοχή έχει ξεπεράσει τα τοπικά σύνορα και συνιστά πλέον άμεση απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια», είπε ο Φιντάν, προσθέτοντας ότι τέτοιες ενέργειες «απαιτούν μια συλλογική απάντηση από τη διεθνή κοινότητα στο σύνολό της». Τόνισε επίσης ότι «η διάκριση μεταξύ περιφερειακών και παγκόσμιων κρίσεων έχει εξαφανιστεί» και ότι οι συγκρούσεις δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένες.
Η Τουρκία ως παράδειγμα πολιτικής βούλησης
Ο Φιντάν είπε ότι μια τέτοια αβεβαιότητα έχει αυξήσει τη σημασία των μεσαίων δυνάμεων, τις οποίες περιέγραψε ως κράτη με «στρατηγική γεωγραφία», διπλωματική εμβέλεια και πολιτική βούληση. Υπογράμμισε τη γεωγραφική θέση της Τουρκίας, την θεσμική της εμβέλεια ως μέλους του ΝΑΤΟ και υποψήφιας προς ένταξη στην ΕΕ, καθώς και τις μεσολαβητικές της προσπάθειες, από την πρωτοβουλία για τα σιτηρά στη Μαύρη Θάλασσα έως τη διπλωματία στο Κέρας της Αφρικής.
Τέλος, ζήτησε θεσμική μεταρρύθμιση σε παγκόσμιο επίπεδο και μια περιφερειακή τάξη στη Μέση Ανατολή βασισμένη στη συνεργασία και όχι στην «κυριαρχία ή υποταγή», υποστηρίζοντας «περιφερειακές λύσεις σε περιφερειακά προβλήματα από περιφερειακές χώρες».