Ένα από τα πιο iconic ζευγάρια στην ιστορία των οικογενειακώνε ιστοριώνε.
Ο έρωτας της Δώρας και του Χρόνη είναι το “Ρωμαίος και Ιουλιέτα” του Άγιου Παντελεήμονα. Ένα ηχηρό ΟΧΙ σε κάθε κοινωνική σύμβαση, κάθε σταθερή δουλειά, κάθε λογικό επιχείρημα.
Πηγή κειμένου: Σύλλογος Φίλων Κακού Σινεμά
ΕΚΕΙΝΗ: Η Δώρα Χιονά (20), φοιτήτρια, κόρη του Παύλου και της Νατάσας, και πιστή ακόλουθος της σχολής «Αγαπάμε τους προβληματικούς – Χαλάλι να ‘ναι κι η φυλακή», δεν είναι απλώς άλλη μια ηρωίδα των Οικογενειακών Ιστοριών. Είναι μια νέα με αποστολή: να σώσει τον Χρόνη. Όχι έναν οποιονδήποτε Χρόνη. Έναν άνεργο, φυλακισμένο, μηχανόβιο με συναισθηματικά μπλοκαρίσματα τύπου «φταίει η κοινωνία και το παρελθόν μου». Η Δώρα πάσχει από το κλασικό “Σύνδρομο της Διασώστριας του Μπελά”. Ο έρωτας για εκείνη δεν είναι μια γλυκιά εμπειρία αλλά μια αποστολή διάσωσης τύπου ΕΜΑΚ. Αν δεν έχεις μπουκάρει σε κλούβα, δεν έχεις σεσημασμένο ποινικό μητρώο και τουλάχιστον 1-2 αγνοούμενους φίλους, δεν σε βλέπει ερωτικά. Κάποιοι ερωτεύονται το βλέμμα, η Δώρα ερωτεύεται το ένταλμα σύλληψης. Ελκύεται μόνο από άντρες που έχουν μπλέξει με τον νόμο, δεν έχουν δουλειά αλλά έχουν όραμα (π.χ. να ανοίξουν συνεργείο χωρίς κεφάλαιο). Η φράση «μπορώ να τον αλλάξω» είναι το motto της ζωής της. Αν ο άλλος είναι συναισθηματικά σταθερός και πληρώνει προκαταβολικά τον ΕΦΚΑ, η Δώρα παθαίνει εξανθηματική αναφυλαξία. Η κορύφωση για τη Δώρα δεν είναι το σεξ. Είναι η στιγμή που της λέει «σε χρειάζομαι γιατί όλοι με πρόδωσαν». Όνειρό της: Να συνδυάσει αγάπη και κοινωνικό έργο. «Θα είμαι η αγάπη του και η επιμελήτρια του». Αγαπημένη της στιγμή στον έρωτα: Η επίσκεψη στη φυλακή με το ταπεράκι. Το βλέμμα της όταν περνάει τον ανιχνευτή μετάλλων, είναι η δική της Ανάσταση. Αγαπημένο της quote: «Ο Χρόνης μπορεί να είναι φυλακή, αλλά έξω είναι η ψυχή του».
Εν ολίγης η Δώρα δεν αγαπά τον Χρόνη.
Αγαπά αυτό που πιστεύει ότι θα γίνει ο Χρόνης όταν (αν) βγει από τη φυλακή και πάψει να φλερτάρει με μπελάδες και πιτόγυρα τυλιγμένα με τσιγάρο.
ΕΚΕΙΝΟΣ: Ο Χρόνης Mελετιάδης(23). Η αλλιώς η απόλυτη αποδόμηση του “καλού παιδιού”. Ένας άντρας που επιτέλους δεν φοβάται να είναι ο εαυτός του: δεν δουλεύει, δεν έχει όραμα, δεν έχει πορτοφόλι, έχει όμως attitude. Είναι το παιδί που κοιτάει τη μηχανή και περιμένει να του πει “ανέβα πάνω μόνος σου”. Ο Χρόνης είναι “ο γκομενικά αντι-ηρωικός Robin Hood των Νοτίων Προαστίων”, είναι το απόλυτο σύμβολο της ρομαντικοποιημένης παραίτησης. Ερωτικά, κινείται στο φάσμα ανάμεσα στον “Δεν είμαι για σχέσεις” και τον “αν είσαι δίπλα μου, θα στρώσω”. Προτιμά να ερωτεύεται εκείνες που έχουν το σύνδρομο του σωτήρα γιατί ξέρει πως εκεί θα του επιτραπεί να αποτύχει με στυλ. Είναι ο τύπος που θα σε ρωτήσει “Βγαίνουμε ή είμαστε στη τάπα;”, με το καπάκι του red bull στο χέρι και την κουκούλα του φούτερ μόνιμα σηκωμένη. Η ερωτική του παρουσία ακροβατεί ανάμεσα στο softboy breakdown και το αγρίμι που δεν εξημερώνεται. Γιατί πίσω από κάθε “για καφέ θα πάμε μόνο αν κεράσεις” κρύβεται ένας μπλοκαρισμένος θρήνος για τον εαυτό του που δεν έγινε ποτέ. H σχέση του με την τρυφερότητα εξόχως συγκεχυμένη. Μια στο τόσο, θα σ’ ακουμπήσει με τον αγκώνα, αλλά για να δει αν έχεις σήμα. Τα υπόλοιπα θα στα πει με βλέμματα, χειραψίες-μούφα και μουρμουρητό τύπου “άσε με τώρα, δεν καταλαβαίνεις”. Είναι ο τύπος που θεωρεί πως το να σου δώσει το κράνος του είναι ρομαντισμός. Την ερωτική προσκόλληση την βιώνει μέσα από τον τσακωμό. Αν δεν μαλώσεις για να του αποδείξεις ότι νοιάζεσαι, δεν είσαι “σοβαρή σχέση”. Οι παρεξηγήσεις είναι το ερωτικό του κάρμα, φταίνε πάντα οι άλλοι, τα vibes και ο ανάδρομος Ερμής.
Το δίπολο Δώρα-Χρόνης είναι ένα κλασικό μοτίβο συνεξάρτησης με ρομαντικοποιημένη παθολογία.
Η σχέση τους λειτουργεί σαν καθρέφτης ανασφάλειας και συμπληρωματικής ψευδαίσθησης. Δεν πρόκειται για μια απλή και συμβατική ιστορία αγάπης. Πρόκειται για έναν ανολοκλήρωτο ψυχικό εκβιασμό με ρομαντικά φώτα neon. Και μέχρι να σβήσει το φως της κάμερας, θα πιστεύουν και οι δύο πως “δεν ήταν έρωτας. Ήταν πεπρωμένο”.
Και εμάς αυτό μας συγκίνησε πολύ.