Η λέξη Αιθήρ (αρχ. Αιθήρ) προέρχεται ετυμολογικά από το ρήμα «αίθω», που σημαίνει ανάβω, καίω, λάμπω
Στην αρχαία ελληνική σκέψη, ο αιθέρας δεν ήταν απλώς ένα φυσικό στοιχείο, αλλά η προσωποποίηση του ανώτερου, καθαρότερου και πιο φωτεινού στρώματος του αέρα που αναπνέουν οι θεοί, σε αντιδιαστολή με τον «αέρα» (το κατώτερο στρώμα που αναπνέουν οι θνητοί) και το «έρεβος» (το απόλυτο σκοτάδι).
Απο το arxaiaellinika.gr
1. Η Μυθολογική και Κοσμογονική Προέλευση (Ησίοδος)
Στην πρώιμη ελληνική γραμματεία, ο Αιθέρας αντιμετωπίζεται ως πρωταρχική θεότητα. Στη Θεογονία του Ησιόδου (8ος αι. π.Χ.), ο Αιθέρας αποτελεί βασικό δομικό στοιχείο της δημιουργίας του σύμπαντος. Γεννιέται από την ένωση του Ερέβους (σκοτάδι του Κάτω Κόσμου) και της Νύκτας, συμβολίζοντας ουσιαστικά τη γέννηση του φωτός μέσα από το αρχέγονο σκοτάδι.
Αυτούσιο Αρχαίο Κείμενο (Ησίοδος, Θεογονία, στ. 123-125):
«εκ Χάεος δ’ Έρεβός τε μέλαινά τε Νύξ εγένοντο· Νυκτός δ’ αυτ’ Αιθήρ τε καί Ημέρη εξεγένοντο, ούς τέκε κυσαμένη Ερέβει φιλότητι μιγεισα.»
Μετάφραση: Από το Χάος γεννήθηκε το Έρεβος και η μαύρη Νύχτα. Από τη Νύχτα πάλι γεννήθηκε ο Αιθέρας και η Ημέρα, τους οποίους έφερε στον κόσμο σμίγοντας ερωτικά με το Έρεβος.
2. Προσωκρατική Φιλοσοφία
Οι Προσωκρατικοί φιλόσοφοι άρχισαν να απογυμνώνουν τον Αιθέρα από τη μυθολογική του υπόσταση, εντάσσοντάς τον στη φυσική τους θεωρία.
- Ο Εμπεδοκλής ενέταξε τον αιθέρα στο σύστημα των στοιχείων του, συχνά ταυτίζοντάς τον με τον κοινό αέρα σε πιο υψηλό επίπεδο.
- Ο Αναξαγόρας αντιμετώπισε τον αιθέρα ως το εξωτερικό, περιστρεφόμενο και φλεγόμενο περίβλημα του σύμπαντος, ταυτίζοντάς τον συχνά με τη φωτιά (πυρ). Αυτή η ταύτιση, ωστόσο, αργότερα θα επικριθεί έντονα από τον Αριστοτέλη.
3. Η Πλατωνική Προσέγγιση (Ο Τίμαιος)
Ο Πλάτωνας στο έργο του Τίμαιος –το κατεξοχήν κοσμολογικό του κείμενο– διαχωρίζει ξεκάθαρα τα είδη του αέρα. Ο Αιθέρας γι’ αυτόν δεν είναι ένα ξεχωριστό, πέμπτο στοιχείο, αλλά το καθαρότερο, πιο διάφανο και λαμπερό τμήμα του στοιχείου του αέρα.
Αυτούσιο Αρχαίο Κείμενο (Πλάτων, Τίμαιος, 58d):
«…του δέ αέρος τό μέν ευαγέστατον επίκλην αιθήρ καλούμενος, τό δέ αθολέστατον ομίχλη τε καί σκότος, καί έτερα ανώνυμα είδη, γεγονότα διά τήν των τριγώνων ανισότητα.»
Μετάφραση: …από τον αέρα, το πιο διαφανές (φωτεινό) ονομάζεται αιθέρας, ενώ το πιο θολό ομίχλη και σκοτάδι, και υπάρχουν και άλλα ανώνυμα είδη, που δημιουργήθηκαν εξαιτίας της ανισότητας των (θεμελιωδών) τριγώνων.
4. Η Αριστοτελική Κοσμολογία: Το Πέμπτο Στοιχείο (Πεμπτουσία)
Η κορύφωση της θεωρίας του Αιθέρα στην αρχαιότητα έρχεται με τον Αριστοτέλη. Στο έργο του Περί Ουρανού (De Caelo), ο Αριστοτέλης ανατρέπει τις προηγούμενες θεωρίες και εισάγει τον Αιθέρα ως το Πέμπτο Στοιχείο(Πεμπτουσία – Quinta Essentia).
Για τον Αριστοτέλη, ο υποσελήνιος κόσμος (η Γη) αποτελείται από τα τέσσερα στοιχεία (Γη, Νερό, Αέρας, Φωτιά) που φθείρονται, γεννιούνται και πεθαίνουν. Όμως, ο ουράνιος κόσμος των άστρων είναι αιώνιος, άφθαρτος και κινείται κυκλικά. Επομένως, πρέπει να αποτελείται από ένα διαφορετικό, τέλειο σώμα: τον Αιθέρα.
Ο Αριστοτέλης δίνει μάλιστα και μια δική του, εναλλακτική ετυμολογία (παρετυμολογία) συνδέοντας το όνομα όχι με τη φωτιά, αλλά με την αιώνια κίνηση (αεί θειν = τρέχει/κινείται αιώνια).
Αυτούσιο Αρχαίο Κείμενο (Αριστοτέλης, Περί Ουρανού, Βιβλίο Α’, 270b 21-25):
«Διόπερ ως ετέρου τινός όντος του πρώτου σώματος παρά γην καί πυρ καί αέρα καί ύδωρ, αιθέρα προσωνόμασαν τόν ανωτάτω τόπον, από του θειν αείτόν αίδιον χρόνον θέμενοι τήν επωνυμίαν αυτω. Αναξαγόρας δέ καταχρηται τω ονόματι τούτω ου καλως· ονομάζει γάρ αιθέρα αντί πυρός.»
Μετάφραση: Γι’ αυτό ακριβώς, αντιλαμβανόμενοι ότι υπάρχει ένα πρωταρχικό σώμα διαφορετικό από τη γη, τη φωτιά, τον αέρα και το νερό, ονόμασαν την ανώτατη περιοχή αιθέρα, δίνοντάς του αυτή την ονομασία από το γεγονός ότι τρέχει/κινείται αιώνια (θειν αεί) σε όλο τον ατελείωτο χρόνο. Ο Αναξαγόρας, αντίθετα, κάνει κακή χρήση αυτού του ονόματος, διότι ονομάζει τον αιθέρα αντί της φωτιάς.
5. Ελληνιστική Περίοδος, Στωικισμός και Νεοπλατωνισμός
Στη μεταγενέστερη αρχαιότητα, η έννοια του Αιθέρα εξελίχθηκε περαιτέρω:
- Οι Στωικοί ταύτισαν τον Αιθέρα με το «Τεχνικόν Πυρ» και το θείο Πνεύμα, την κινητήρια δημιουργική δύναμη που διαπερνά και ζωογονεί το Σύμπαν. Ο Θεός για τον Χρύσιππο ταυτίζεται με τον ίδιο τον αιθέρα.
- Οι Νεοπλατωνικοί (όπως ο Πλωτίνος) είδαν τον αιθέρα ως το υλικό όχημα της ψυχής κατά την κάθοδό της προς τον υλικό κόσμο, διατηρώντας τον μεταφυσικό του χαρακτήρα.
6. Ομηρικά Έπη: Ο Φωτεινός Ουρανός και το Βασίλειο του Δία
Πριν οι φιλόσοφοι κάνουν τον αιθέρα «στοιχείο», ο Όμηρος (8ος αι. π.Χ.) τον χρησιμοποιεί πρακτικά και περιγραφικά. Στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια, ο αιθέρας δεν είναι θεότητα, αλλά ο καθαρός, ανέφελος, απέραντος ουρανόςπάνω από τα σύννεφα. Είναι ο τόπος όπου κατοικεί ο Δίας (εξ ου και το επίθετο αιθερηγενέτης = αυτός που γεννήθηκε ή ζει στον αιθέρα). Αντίθετα, ο κοινός «αήρ» είναι το κατώτερο στρώμα όπου μαζεύεται η ομίχλη.
Αυτούσιο Αρχαίο Κείμενο (Όμηρος, Ιλιάδα, Ραψωδία Π, στ. 300):
«…ουρανόθεν δ᾽ άρ᾽ υπερράγη άσπετος αιθήρ…»
Μετάφραση: …και από ψηλά, από τον ουρανό, σχίστηκαν τα σύννεφα και ξεχύθηκε ο απέραντος (φωτεινός) αιθέρας.
7. Ορφικά Μυστήρια: Ο Αιθέρας και το Κοσμικό Αυγό
Στις Ορφικές κοσμογονίες (μυστικιστικά κείμενα που αποδίδονται στον μυθικό Ορφέα), ο Αιθέρας αποκτά μια βαθιά εσωτερική σημασία . Εδώ, δεν γεννιέται από το Έρεβος (όπως στον Ησίοδο), αλλά αποτελεί ένα από τα πρώτα δημιουργήματα του Χρόνου. Μέσα στον απέραντο Αιθέρα, ο Χρόνος διαμόρφωσε το «Κοσμικό Ωόν» (το σύμπαν σε μορφή αυγού), από το οποίο εκκολάφθηκε ο Φάνης, η πρωταρχική θεότητα του φωτός και της ζωής.
Αυτούσιο Αρχαίο Κείμενο (Ορφικά Αποσπάσματα, Fragmenta 54 – κατά τον Δαμάσκιο):
«τόν αγήραον Χρόνον… τικτειν Αιθέρα καί Χάος μέγα πελώριον…»
Μετάφραση: Ο αγέραστος Χρόνος… γέννησε τον Αιθέρα και το μέγα, πελώριο Χάος…
8. Η Αλχημεία του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης: Η «Πεμπτουσία»
Κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, η αριστοτελική έννοια του Πέμπτου Στοιχείου πέρασε στους Αλχημιστές . Για ερευνητές όπως ο Παράκελσος (16ος αιώνας), η Πεμπτουσία (Quinta Essentia) δεν βρισκόταν μόνο στα άστρα, αλλά αποτελούσε την κρυμμένη ουσία/ψυχή κάθε υλικού πράγματος στη γη. Οι αλχημιστές πίστευαν ότι αν κατάφερναν να απομονώσουν τον αιθέρα (την πεμπτουσία) από τα γήινα υλικά μέσω της απόσταξης, θα δημιουργούσαν το ελιξίριο της ζωής ή τη Φιλοσοφική Λίθο, ικανή να θεραπεύσει κάθε ασθένεια.
9. Σύγχρονη Χρήση: Χημεία, Επικοινωνίες και Αστροφυσική
Ακόμη και μετά την κατάρριψη του «φωτοφόρου αιθέρα» από τον Αϊνστάιν, η λέξη δεν πέθανε.
- Χημεία: Στη σύγχρονη χημεία, ο όρος «αιθέρας» περιγράφει μια συγκεκριμένη κατηγορία οργανικών ενώσεων (π.χ. διαιθυλαιθέρας), που ιστορικά χρησιμοποιήθηκε ως ένα από τα πρώτα αναισθητικά στην ιατρική. Ονομάστηκε έτσι λόγω της πτητικότητάς του (εξατμίζεται εύκολα στον αέρα).
- Τηλεπικοινωνίες: Λέμε ακόμα «στα κύματα του αιθέρα» (on the air), ένα κατάλοιπο από την εποχή που οι επιστήμονες πίστευαν ότι τα ραδιοφωνικά κύματα ταξίδευαν μέσα από τον φωτοφόρο αιθέρα.
- Σύγχρονη Κοσμολογία (Η επιστροφή): Σήμερα, η αριστοτελική λέξη έχει επιστρέψει δυναμικά στην Αστροφυσική. Για να εξηγήσουν την επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος, οι φυσικοί έχουν προτείνει ένα μοντέλο σκοτεινής ενέργειας που ονομάζεται Quintessence (Πεμπτουσία). Πρόκειται για ένα δυναμικό, μεταβαλλόμενο ενεργειακό πεδίο που γεμίζει το κενό του διαστήματος
10. Η Επιστημονική Μετάβαση
Η αριστοτελική έννοια του Αιθέρα επιβίωσε μέχρι και τον 19ο αιώνα στην επιστήμη. Ο «φωτοφόρος αιθέρας» υπήρξε η επιστημονική υπόθεση ενός αόρατου, απόλυτα ακίνητου μέσου που γέμιζε το κενό του σύμπαντος, προκειμένου να εξηγηθεί η διάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων (όπως το φως). Η θεωρία αυτή καταρρίφθηκε οριστικά το 1887 από το Πείραμα Μάικελσον-Μόρλεϋ και εν τέλει από τη Θεωρία της Ειδικής Σχετικότητας του Άλμπερτ Αινστάιν (1905), βάζοντας τέλος σε μια φιλοσοφική και επιστημονική πορεία σχεδόν 2.500 ετών.