Γκρεμίζοντας τα τείχη
Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Τα παλιά χρόνια, υπήρχε μία πόλη, η Ελληνισμός, με ανεπτυγμένο πολιτισμό, με δημοκρατικό πολίτευμα, με άρχοντες που φρόντιζαν η κατανομή του πλούτου να γίνεται ισότιμα στους πολίτες, με ένα σύστημα εκπαίδευσης που έδινε στα παιδιά τις κατάλληλες γνώσεις, τους δίδασκε σπουδαία κείμενα των αρχαίων φιλοσόφων, μεταλαμπάδευε τα ήθη κι έθιμα της πόλης τους καθώς και τα σπουδαία Ιστορικά κατορθώματα του λαού και των ηρώων της.
Το μεγαλείο αυτής της πόλης οδηγούσε άλλους λαούς, να θέλουν να την κατακτήσουν, να την λεηλατήσουν, να αρπάξουν τον πλούτο της, να σύρουν τούς κατοίκους της στα σκλαβοπάζαρα.
Οι επιθυμίες τους όμως «σκόνταφταν» πάνω στα άπαρτα τείχη της πόλης. Κάθε φορά που ορμούσαν με λύσσα για να μπουν μέσα στην πόλη, δεν τα κατάφερναν και πάντα έφευγαν νικημένοι, ντροπιασμένοι.
Ο πανίσχυρος αρχηγός Άρπαγας των Τεράτων, κάλεσε τους σοφούς και τους ζήτησε να του πουν, πως μπορεί να κατακτήσει τον Ελληνισμό, αφού ο πολυάριθμος στρατός του και τα καλύτερα όπλα, δεν είχαν καταφέρει να γκρεμίσουν τα τείχη της και να εισβάλουν στο εσωτερικό της, αρπάζοντας τον πλούτο της και σέρνοντας τους κατοίκους της στα σκλαβοπάζαρα.
Ένας από τους σοφούς, ο Ύπουλος, του είπε:
«Άρχοντά μου, τα τείχη του Ελληνισμού, θα πάψουν να υπάρχουν, μόνο αν τα γκρεμίσουν οι ίδιοι οι κάτοικοί της. Κανείς άλλος δεν μπορεί να τα γκρεμίσει. Προτείνω να πείσετε τους κατοίκους της χώρας Ελληνισμός, πως δεν ωφελεί πλέον να έχουν τείχη, πως πρέπει να τα γκρεμίσουν και να επεκτείνουν τα όρια της πόλης τους στην όμορφη και πλούσια σε σπαρτά και ζώα περιοχή που την περιβάλλει. Αν το καταφέρεις αυτό, η πόλη δίχως τα τείχη της, θα περάσει στα χέρια σου».
Τότε, ο αρχηγός Άρπαγας του είπε:
«Σοφέ Ύπουλε, εσύ που έκανες αυτή την πρόταση, είσαι κι ο καταλληλότερος για να την υλοποιήσεις. Αν το καταφέρεις, θα σου δώσω πλούτη και δόξα, θα είσαι πάντα δίπλα μου, ο σύμβουλός μου».
Ο Ύπουλος, επισκέφθηκε τον αρχηγό της πόλης Ελληνισμός, τον μέγα Αφελής κι αφού τον κολάκεψε λέγοντάς του το πόσο σπουδαίος ήταν και πόσο σοφός, τον ρώτησε γιατί δεν γκρεμίζει τα παλιά πλέον τείχη και να επεκτείνει την κυριαρχία του στη γύρω περιοχή που τόσο πλούσια ήταν σε πανίδα και χλωρίδα.
«Κανέναν δεν θα προκαλέσεις με αυτή την πράξη σου γιατί αυτά τα εδάφη δεν ανήκουν σε κανέναν. Ο λαός σου θα έχει οφέλη αφού θα τους δώσεις εκτάσεις γης για να καλλιεργήσουν, τη δυνατότητα να κυνηγήσουν για να έχουν περισσότερη τροφή και οι νέοι θα εκπαιδευτούν σε νέα επαγγέλματα, θα μάθουν νέους τρόπους διασκέδασης. Κι εσύ άρχοντά μου, θα μεγαλώσεις τη δύναμή σου έχοντας μεγαλύτερο βασίλειο και πολλά πλούτη στο θησαυροφυλάκιό σου από τους φόρους που θα βάλεις για την εκμετάλλευση της επιπλέον γης. Έτσι όλοι θα σε σέβονται και θα σε θέλουν φίλο τους και σύμμαχό τους! Ακόμη, μπορείς να κτίσεις σύγχρονα τείχη, με νέα υλικά κι έτσι δεν θα έχεις να φοβηθείς κανέναν εχθρό».
Του Αφελή του άρεσαν όσα άκουσε, φαντάστηκε τον εαυτό του παντοδύναμο αρχηγό που όλοι θα τον σέβονταν και θα τον προσκυνούσαν. Φώναξε τον στρατηγό του Συνετό και του έδωσε εντολή, οι στρατιώτες να γκρεμίσουν τα τείχη και να πάνε εκεί που αρχίζει το δάσος και να χτίσουν νέα τείχη, με καινούργια υλικά.
Ο στρατηγός Συνετός αρνήθηκε να εκτελέσει τη διαταγή λέγοντας στον αρχηγό, ότι το γκρέμισμα του τείχους θα ισοδυναμούσε με αυτοκτονία, γιατί θα έδινε τη δυνατότητα στους εχθρούς, που ήταν πολυάριθμοι, να επιτεθούν και να καταλάβουν την πόλη Ελληνισμός.
Ο Αφελής εξοργίστηκε από την απάντηση του στρατηγού και άμεσα του αφαίρεσε το αξίωμα.
Τη στιγμή που οργισμένος σκεφτότανε πως θα πραγματοποιήσει το σχέδιο που του πρότεινε ο σοφός Ύπουλος, τον πλησίασε ο σύμβουλός του Κόλακας και του είπε πως όσα πρότεινε ο σοφός ήταν σωστά, πως ο στρατηγός ζήλευε τη δόξα του και ζήτησε να αναλάβει αυτός την υλοποίηση του σχεδίου. Πρότεινε μάλιστα στον αρχηγό Αφελή, να βγάλει ένα διάγγελμα προς τον λαό και να του λέει πόσα καλά θα έχουν με την επέκταση της πόλης καθώς επίσης να καταγγείλει όλους αυτούς που εμποδίζουν την ανάπτυξή της και το καλό των κατοίκων.
Πράγματι, ο Αφελής έβγαλε το διάγγελμα και γιατί δεν ήθελε οι πολίτες να αντιδράσουν μπροστά σε αυτή την παρέμβαση αλλά και γιατί γνώριζε πως ο στρατηγός Συνετός ήταν ιδιαίτερα προσφιλής από τον λαό για τις ικανότητές του, τη δίκαιη στάση του αλλά και για την αγάπη του προς την πόλη. Διοργάνωσε μάλιστα μια εντυπωσιακή εκδήλωση με τραγούδια και χορούς όπου για μια ακόμη φορά, τόνισε στην ομιλία του, πως για την πόλη Ελληνισμός, αλλάζουν όλα, πως ήρθε η ώρα οι λαοί να μονιάσουν και πως το αύριο θα τη βρει πιο δυνατή και τους κατοίκους πιο πλούσιους.
Οι κάτοικοι ενθουσιάστηκαν με όσα άκουσαν από τα χείλη του άρχοντα Αφελή και άμεσα ξεκίνησαν το γκρέμισμα του παλαιού τείχους ενώ ταυτόχρονα, έκτιζαν τα νέα τείχη, στην άκρη του δάσους.
Για αρκετό καιρό, οι κάτοικοι καλλιεργούσαν τις νέες εκτάσεις, κυνηγούσαν και ήταν ευχαριστημένοι από τον νέο τρόπο ζωής.
Όμως, ένα πρωί, η πόλη δέχθηκε επίθεση από τον στρατό του Άρπαγα, τα Τέρατα, τα νέα τείχη δεν μπόρεσαν να κρατήσουν την ορμή του και σε λίγες ώρες η πόλη Ελληνισμός καιγόταν, ο πλούτος της λεηλατήθηκε και οι κάτοικοι, όσοι γλύτωσαν από το σπαθί των επιδρομέων, πουλήθηκαν για σκλάβοι.
Κάποιοι κάτοικοι που κατόρθωσαν να ξεφύγουν από τη μανία του στρατού του Άρπαγα, προσέφυγαν στα γύρω βουνά και συνάντησαν τον στρατηγό Συνετός και του ζήτησαν να τους προστατέψει. Ένας νέος μάλιστα, απευθυνόμενος στον Συνετό, τον ρώτησε:
«Στρατηγέ, πως τόσο εύκολα ο στρατός του Άρπαγας κατέλαβε την πόλη ενώ για χιλιάδες χρόνια πριν, η πόλη Ελληνισμός ήταν απόρθητη στον κάθε επίδοξο εισβολέα;»
Ο Συνετός χαμογέλασε πικρά και είπε:
«Τα τείχη είχαν πάνω τους γραμμένη την Ιστορία μας. Κάθε πέτρα ήταν κι ένας ήρωας, ένας ημίθεος που πολέμησε για την ελευθερία αυτής της πόλης. Και σε κάθε μάχη, ορθωνόταν δίπλα μας, γινόταν η ασπίδα μας. Κάθε πύργος ήταν ένας φιλόσοφος, ένας σπουδαίος άνθρωπος που μας έδινε γνώσεις, ήταν Φάροι ζωής, μας έδιναν τη δύναμη να αντιστεκόμαστε. Μέσα από τα τείχη παρέμεναν προφυλαγμένα, τα ήθη κι έθιμά μας, όλα εκείνα που μας έκαναν ανίκητους, αδάμαστους. Όταν γκρεμίσαμε τα τείχη, τα χάσαμε όλα αυτά. Πως θα μπορούσαμε λοιπόν να νικήσουμε τους πολυάριθμους εχθρούς, πως θα μπορούσαμε να αντισταθούμε σε εκείνους που μας ήθελαν υποταγμένους, σκλάβους;»
Απλοϊκό. Δεν μπορείς να παραμείνεις εσαεί κλεισμένος μέσα στα “τείχη”. Καλώς ή κακώς. Ο Ελληνισμός θα μπορούσε να “κατακτήσει” πολιτισμικά και πνευματικά όλον τον πλανήτη. Θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει προς όφελος του (με την καλή έννοια) το αναπόφευκτο του γκρεμίσματος των τειχών.
Τι συνέβη όμως; Ο Όμηρος μάς προειδοποίησε τι μπορεί να συμβεί. Τα μεγάλα κάστρα πέφτουν από μέσα.
Εμείς, πιστέψαμε το άθλιο επιχείρημα των εξουσιαστών. Ο Όμηρος είναι ένας καλός παραμυθάς.
Έτσι μέσα στην άγνοια μας, όχι μόνον φέραμε τον Δούρειο ίππο μέσα στην πόλη (Ελλάδα), αλλά και τον αποθεώσαμε, τον δοξάσαμε, τον λατρέψαμε..
Πρέπει να πω πως ο Δούρειος ίππος δεν είναι άλλος από την ασιογενή βαρβαρότητα και τον σκοταδισμό του Χριστιανισμού; Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν το κατάλαβαν.
Αυτός κατέστρεψε την ελληνικότητα και έβαλε στην θέση της τον σιωνισμό. Κάθε Κυριακή στις χριστιανικές εκκλησίες υμνολογείται ο Ισραήλ, η Ιερουσαλήμ, η Σιών.
Και σαν να μην έφθανε αυτό, καλοδεχθήκαμε και άλλη μια ασιατική βαρβαρότητα: τον μαρξισμό..
Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα στην Ελλάδα, με αυτά τα δύο τέρατα;
Το δια ταύτα προκύπτει από μόνο του.
Πρέπει να διώξουμε αυτούς του δύο εφιάλτες που μάς οδηγούν στον αφανισμό.