Το ελληνικό βόλεϊ θρηνεί την απώλεια της Ελένης Ζέτου
μιας εμβληματικής μορφής που σφράγισε με την παρουσία και το έργο της την πορεία του αθλήματος για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, τόσο ως αθλήτρια υψηλού επιπέδου όσο και ως προπονήτρια και πανεπιστημιακή διδάσκουσα.
Η Ελένη Ζέτου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 70 ετών, αφήνοντας πίσω της ένα σπάνιο αθλητικό και επιστημονικό αποτύπωμα, που ξεπερνά τα όρια των γηπέδων και εκτείνεται στην εκπαίδευση, την έρευνα και την ανάπτυξη του ελληνικού αθλητισμού.
Ως αθλήτρια, συγκαταλέγεται στις κορυφαίες μορφές του ελληνικού γυναικείου βόλεϊ όλων των εποχών
Ξεκίνησε την αθλητική της διαδρομή στον Ηρακλή, με αρχικό πεδίο δράσης τον στίβο, και συγκεκριμένα τα αγωνίσματα του άλματος εις μήκος και της σφαιροβολίας, πριν στραφεί στην καλαθοσφαίριση και στη συνέχεια στην πετοσφαίριση, όπου και διέγραψε τη σπουδαιότερη πορεία της.
Το 1972 εντάχθηκε στο κλιμάκιο Βορείου Ελλάδος και την ίδια χρονιά, σε ηλικία μόλις 16 ετών, φόρεσε τη φανέλα του Άρη, του οποίου εξελίχθηκε σε αρχηγό και ηγετική φυσιογνωμία για περισσότερο από μία δεκαετία, έως το 1985. Με τον σύλλογο της Θεσσαλονίκης συμμετείχε σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, συμβάλλοντας στην καθιέρωση της ομάδας στις κορυφαίες θέσεις του ελληνικού πρωταθλήματος.
Σε διεθνές επίπεδο, έκανε το ντεμπούτο της με την Εθνική Ελλάδας το 1973, αποτελώντας βασικό στέλεχος μέχρι το 1977, ενώ επανεντάχθηκε στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα την περίοδο 1982–1984, ολοκληρώνοντας μια πολυετή παρουσία με σημαντική συμβολή.
Η πορεία της επιβεβαιώθηκε με κορυφαία διάκριση το 1977, όταν σε ηλικία 21 ετών αναδείχθηκε από την ΕΟΠΕ ως καλύτερη αθλήτρια της χρονιάς, αναγνώριση που επισφράγισε το ταλέντο, την αθλητική της ποιότητα και το ήθος της μέσα στα γήπεδα.
Παράλληλα με την αθλητική της δράση, ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Γυμναστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης και ακολούθησε σταθερά πορεία στην εκπαίδευση. Εργάστηκε ως καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής, ενώ από το 1985 έως το 2001 δίδαξε πετοσφαίριση στο ΤΕΦΑΑ, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην εκπαίδευση νέων επιστημόνων και προπονητών.
Η προσφορά της συνεχίστηκε και στο προπονητικό πεδίο
με θητεία σε αναπτυξιακά κλιμάκια, συλλόγους της Θεσσαλονίκης, καθώς και στις εθνικές ομάδες νεανίδων και κορασίδων, όπου εργάστηκε για την ανάδειξη της επόμενης γενιάς αθλητριών. Είχε επίσης ενεργό ρόλο στον χώρο της προπονητικής οργάνωσης, ως Γενική Γραμματέας του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Πετοσφαίρισης.
Σημαντική υπήρξε και η επιστημονική της συμβολή, μέσα από συγγραφικό και ερευνητικό έργο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το βιβλίο της «Ψυχολογική προετοιμασία στην πετοσφαίριση» (2011), που αποτελεί σημείο αναφοράς στην αθλητική βιβλιογραφία.
Τα τελευταία χρόνια της πορείας της συνδέθηκαν και με την πανεπιστημιακή βαθμίδα, καθώς υπηρέτησε ως μέλος ΔΕΠ στο ΤΕΦΑΑ του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, φτάνοντας μέχρι τον βαθμό της τακτικής καθηγήτριας.
Το «αντίο» της ΕΠΟΕ
Η Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης την αποχαιρετά με βαθιά θλίψη, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό της μια προσωπικότητα που δεν υπηρέτησε απλώς το άθλημα, αλλά συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της σύγχρονης ταυτότητάς του. Όπως χαρακτηριστικά σημειώθηκε, άνθρωποι σαν την Ελένη Ζέτου δεν περνούν απλώς από τα γήπεδα, αλλά τα σημαδεύουν με το ήθος, την παρουσία και την προσφορά τους.
«Η Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης αποχαιρετά με βαθιά οδύνη μία από τις μεγαλύτερες μορφές της ιστορίας του αθλήματος. Η Ελένη Ζέτου «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 70 ετών, σκορπίζοντας θλίψη στην οικογένεια της πετοσφαίρισης.
Υπήρξε μία από τις κορυφαίες βολεϊμπολίστριες όλων των εποχών, αθλήτρια με σπάνιο ταλέντο, ήθος, προσωπικότητα και ψυχή. Το 1977, σε ηλικία μόλις 21 ετών, αναδείχθηκε από την ΕΟΠΕ ως η καλύτερη αθλήτρια της χρονιάς, επιβεβαιώνοντας από πολύ νωρίς τη μεγάλη της κλάση και τη ξεχωριστή θέση που θα κατείχε για πάντα στην ιστορία του ελληνικού βόλεϊ.
Με την παρουσία της τίμησε το άθλημα, ενέπνευσε συναθλήτριες, αθλήτριες και προπονητές, και πρόσφερε πολλά και από τη θέση της προπονήτριας, υπηρετώντας την πετοσφαίριση με την ίδια αγάπη, συνέπεια και αφοσίωση.
Η Ελένη Ζέτου αφήνει πίσω της τον γιο της και την κόρη της, Φερενίκη Μουντάκη, η οποία ακολούθησε και εκείνη τον δρόμο του βόλεϊ, αγωνιζόμενη ως ακραία και ολοκληρώνοντας την καριέρα της στον Α.Ο. Θήρας.
Η απώλειά της αφήνει ένα μεγάλο κενό, αλλά η μνήμη της θα παραμείνει ζωντανή μέσα από την ιστορία, τις αξίες και την προσφορά της στο ελληνικό βόλεϊ.
Η Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης εκφράζει τα ειλικρινή και θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια, στους οικείους της και σε όλους όσοι είχαν την τιμή να τη γνωρίσουν και να συμπορευθούν μαζί της.
«Υπάρχουν άνθρωποι που δεν περνούν απλώς από τα γήπεδα. Τα σημαδεύουν. Αφήνουν πίσω τους μνήμες, στιγμές, αξίες και ένα αποτύπωμα που δεν σβήνει ποτέ. Η Ελένη Ζέτου υπήρξε ένας τέτοιος άνθρωπος για το ελληνικό βόλεϊ. Συλλυπητήρια στους οικείους της. Καλό παράδεισο να έχει», δήλωσε ο πρόεδρος της ΕΟΠΕ Γιώργος Καραμπέτσος.
Καλό ταξίδι, Ελένη Ζέτου.
Το ελληνικό βόλεϊ δεν θα σε ξεχάσει ποτέ».