Τρεις τάσεις διαμορφώνονται σήμερα στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς
1. Ο δρόμος του Τσίπρα
Ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε δυναμικά στο προσκήνιο, προκαλώντας σεισμικές δονήσεις στον χώρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται δημοσκοπικά ενισχυμένος σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο κρίσης, ενώ ο πρώην πρωθυπουργός πιέζει σκληρά για την πρωτοκαθεδρία της αντιπολίτευσης. Η στρατηγική του εστιάζει σε πιο ριζοσπαστική ρητορική και κινητοποίηση του παραδοσιακού αριστερού ακροατηρίου, δημιουργώντας ένταση με το ΠΑΣΟΚ.
2. Ο δρόμος του Ανδρουλάκη
Το ΠΑΣΟΚ, ως αξιωματική αντιπολίτευση μετά τις διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθεί να εδραιωθεί ως η «σοβαρή», θεσμική και ευρωπαϊκή εναλλακτική. Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιμένει σε ήπιο, προγραμματικό λόγο, διεύρυνση προς το κέντρο και αποφυγή λαϊκισμού. Ωστόσο, δέχεται ισχυρή πίεση από την επιστροφή Τσίπρα και προσπαθεί να αποτρέψει τη μετατόπιση ψηφοφόρων προς την ΕΛ.Α.Σ.
3. Οι μοναχικοί κυνηγοί ανεμόμυλων
Εκτός από τα δύο μεγάλα κόμματα, υπάρχει ένα κατακερματισμένο τοπίο μικρότερων σχηματισμών και προσωπικών εγχειρημάτων όσων επιμένουν σε πιο ιδεολογικά καθαρές, συχνά μέγιστες θέσεις, που δρουν περισσότερο ως «φωνές διαμαρτυρίας» παρά ως κυβερνητικές εναλλακτικές, κυνηγώντας ιδεολογικούς ανεμόμυλους σε έναν χώρο που κυριαρχείται από την πόλωση Τσίπρα-Ανδρουλάκη.
Συμπέρασμα:
Η εικόνα που προκύπτει μπορεί να είναι μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση που δυσκολεύεται να παρουσιάσει συγκροτημένη πρόταση εξουσίας ενω η ΝΔ συνεχίζει να κυβερνά με σχετική άνεση, όμως οι φωνές συνεργασίας δυναμώνουν συνεχώς γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε εξελίξεις μετά τις πρώτες εκλογές αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία για το πρώτο κόμμα και υπάρξει κάποια μεγάλη έκπληξη στη θέση του δεύτερου κόμματος.