Έχω σταματήσει, εδώ και χρόνια, να παρακολουθώ τα κομματικά «φεστιβάλ»
ομιλίες και συνεντεύξεις πολιτικών αρχηγών, υπουργών και πρωθυπουργών. Το τελευταίο προεκλογικό debate που παρακολούθησα ήταν αυτό του 2009 όταν, αφήνοντας στην άκρη τα «ψιλά» του πολιτικού χάρτη, η σύγκρουση ήταν ανάμεσα στην δυσάρεστη αναγκαιότητα που υποστήριζε ο Κώστας Καραμανλής και στην ουτοπία που «ευαγγελιζόταν» ο Γιώργος Παπανδρέου με το αλησμόνητο «λεφτά υπάρχουν». Για να τεκμηριώσει μάλιστα ότι τα λεφτά ήταν εκεί και τον περίμεναν να τα μοιράσει στον λαό ανέφερε ότι «από τα 31 δισ. των ληξιπρόθεσμων χρεών» προς το Δημόσιο ”εύκολα θα εισέπραττε καμιά δεκαριά”για να υλοποιήσει τις παροχές που υποσχόταν. Η συνέχεια είναι γνωστή και είναι παρήγορο το γεγονός ότι, εκτός από τους πολίτες που υποφέρουν, το ΠΑΣΟΚ πληρώνει ακόμα τον πολιτικό λογαριασμό.
Ωστόσο μια φράση του Πρωθυπουργού στο τελευταίο ”Φεστιβάλ” της Ν.Δ. που προβλήθηκε ιδιαίτερα από τα ΜΜΕ
-και ερμηνεύθηκε ως αιχμή κατά Καραμανλή και Σαμαρά- ότι ”την ιστορία τη γράφουν πάντα οι παρόντες και οι συμμετέχοντες στους αγώνες” με ”κέντρισε”. Δηλαδή για να το δούμε στην πραγματικότητα, την ιστορία την γράφουν ο Μαρκόπουλος, ο Λαζαρίδης, ο Φλωρίδης, η Μενδώνη, ο Τουρνάς, ο Πλεύρης, η Αγαπηδάκη, ο Βορίδης, ο Λιβάνιος, ο Γεραπετρίτης, ο Θεοδωρικάκος, η Μιχαηλίδου, η Ζαχαράκη, η Κεραμέως και όχι οι τέως πρωθυπουργοί ή οι ανεπιθύμητοι βουλευτές που είναι ξεχασμένοι στο ”ψυγείο”(Στυλιανίδης, κ.λπ.). Αν, όμως,αυτοί είναι οι ”άριστοι” που γράφουν την ιστορία, ίσως εξηγούνται κάποια γεγονότα, κάποια αναμφισβήτητα κοινωνικά δεδομένα, που δείχνουν μια διαφορετική πραγματικότητα και διαψεύδουν τα αφηγήματα της ”Αριστείας”.
Δεν είναι εύκολο να διαφωνήσεις ότι η αποδοχή μια πολιτικής και αυτών που την εφαρμόζουν εκφράζεται
και στους συσχετισμούς αυτών που εκπροσωπούν την κοινωνία. Τι συμπέρασμα πρέπει να βγάλουμε λοιπόν από το γεγονός ότι στην ΑΔΕΔΥ πρώτη δύναμη και για πρώτη φορά αναδείχθηκε το ΚΚΕ; Τι συμπέρασμα πρέπει να βγάλουμε από την οπισθοχώρηση της ΔΑΚΕ στην ΓΣΕΕ στην τρίτη θέση, πίσω από την ΠΑΣΚΕ και το ΠΑΜΕ για πρώτη φορά; Τι συμπέρασμα να αποκομίσουμε από την πρωτοκαθεδρία του ΠΑΜΕ και στην Διδασκαλική Ομοσπονδία και κατά πάσα πιθανότητα και στην ΟΛΜΕ; Στην ΑΔΕΔΥ, στην ΟΛΜΕ και στην ΔΟΕ η ΔΑΚΕ ήταν πρώτη για πολλά χρόνια ενώ στην ΓΕΣΕΕ ήταν διαχρονικά δεύτερη. Είναι ή δεν είναι και αυτά γεγονότα που αποδεικνύουν τον ”θρίαμβο” της πολιτικής των ”Αρίστων”; Η εκπροσώπηση των εργαζομένων δεν φανερώνει το εύρος της απόρριψης του κυβερνητικού αφηγήματος και την αποδοκιμασία των εφαρμοζόμενων πολιτικών;
Δεν είναι όμως μόνο οι εκλογές στις ομοσπονδίες και στις συνομοσπονδίες που διαψεύδουν το κυβερνητικό αφήγημα
Έχουν προηγηθεί άλλα σημάδια. Έχουν σταλεί άλλα, πιο ηχηρά, μηνύματα που συνιστούσαν την οφειλόμενη περιστολή της αλαζονείας και αλλαγή των εφαρμοζόμενων πολιτικών. Στις εκλογές του Μαίου του 2023, όταν ακόμα δεν είχε φανεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκτός μάχης, η αποχή ήταν 38,9% ενώ στις επαναληπτικές του Ιουνίου, όταν πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ ”ήταν στο καναβάτσο” η αποχή άγγιξε το 50%(46,26%) και η ΝΔ έχασε 292.438 ψηφοφόρους. Η ”βόμβα” του ΣΥΡΙΖΑ δεν ανησύχησε το 38.9% τον Μάιο, ενώ η ”αφόπλισή” της τον Ιούνιο ”απελευθέρωσε” άλλο ένα 7,36%. Αυτό συνιστά θριαμβευτική αποδοχή της εφαρμοζόμενης πολιτικής και αυτών που την προωθούν; Με τους πολίτες απόντες; Αν όμως οι πολίτες απέχουν ποιοι είναι οι ”νικητές”; Ποιοι ”γράφουν την ιστορία”αν όχι οι πολίτες; Η αποχή των πολιτών, η δεδομένη και έμπρακτη αποστροφή των ψηφοφόρων, δεν συνιστά τεκμήριο της ιστορίας; Όταν είσαι πρώτος με δεύτερο τον ”Άρη της Άνω Ραχούλας” τρίτο την ”Δόξα της Πέρα Πλαγιάς” τέταρτο τον ”Κούκο της ψηλής Βουνοκορφής” πόση αξία έχει το ”πρωτάθλημα”; Πόσο δικαιολογημένη είναι η αποστροφή του λόγου του πρωθυπουργού, στο πρόσφατο ”φεστιβάλ” της ΝΔ, ότι ”Εμάς δεν μας αφορά ποιος θα είναι 2ος ή 3ος. Εμείς είμαστε πρώτοι”; Όταν η κυβέρνηση στηρίζεται στην ψήφο του 21,56% των εγγεγραμμένων εκλογέων πόσο ουσιαστική είναι η Δημοκρατία; Είναι δικαιολογημένη η αλαζονεία;
Αλλά και η σύγκριση μεταξύ των αποτελεσμάτων του 2019 και του 2023 δεν δικαιολογεί την αλαζονεία
Η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές του 2019(7 Ιουλίου) με ποσοστό 39,85% ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά το γεγονός ότι ήταν πρόσφατη(26 Μαίου) η συντριβή του(23,75%) στις Ευρωεκλογές και η εμπειρία των πολιτών από την κυβερνητική του θητεία –νόμος Κατρούγκαλου, επιβολή pos και πλαστικού χρήματος(2017), Μάτι- κατάφερε να κρατηθεί(31,53%) στον ”αφρό”. Στις εκλογές του 2023, η εκλογική κατάρρευση(17,83%) του ΣΥΡΙΖΑ, η ”σπορά” των δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης και του ΕΣΠΑ, και η συμπαγής στήριξη από την ποικιλώνυμη ”διαπλοκή” δεν πρόσφερε στην ΝΔ των ”Αρίστων” ούτε μία ποσοστιαία μονάδα. Να σημειωθεί ότι μέχρι τότε τόσο ο Σαμαράς όσο και ο Καραμανλής ήταν ”συντεταγμένοι” με την ΚΟ της ΝΔ.
Να μην γελιόμαστε. Η παρουσία και η συμμετοχή των πολιτών καθορίζει την ποιότητα της ιστορίας που γράφεται. Η αποχή των πολιτών, ή η ”στοίχισή” τους κάτω από εκβιαστικά διλήμματα και απειλές ανύπαρκτων ”βαρβάρων”, είναι απόδειξη ύπαρξης πολιτικού ελλείμματος ή κακών πολιτικών επιλογών. Όσο μεγαλύτερη η αποχή τόσο μεγαλύτερο το Δημοκρατικό έλλειμμα. Γιατί σε τελική ανάλυση η πολιτική δεν είναι ή μάλλον δεν πρέπει να είναι ποδόσφαιρο. Δεν έχει σημασία πόσα πολιτικά πρωταθλήματα παίρνεις αλλά η ποιότητα του πολιτικού σου έργου. Αυτό αναγνωρίζουν οι πολίτες και αυτό αποδοκιμάζουν με την ψήφο τους όταν το κρίνουν αντικοινωνικό ή ανεπαρκές. Όταν ξεμείνουν από αξιόπιστες επιλογές κάποιοι επιλέγουν τα ”σκιάχτρα” αλλά οι πολλοί απέχουν. Η οριακή αυτοδυναμία παρά την πολιτική ανεπάρκεια, την ανυπαρξία ή ακόμα, σε κάποιες περιπτώσεις, την φαιδρότητα των πολιτικών αντιπάλων, καθώς και τα μεγάλα ποσοστά αποχής από τις εκλογές, -παρά την σχεδόν ομόφωνη και αμφιλεγόμενα ”ανιδιοτελή” στήριξη των κυριότερωνΜΜΕ- συνιστούν πολιτική αξιολόγηση για το κυβερνητικό έργο.
Αντώνης Αντωνάκος
15-06-2026