Τελικά «έπεσαν» οι υπογραφές (ο καθένας στο γραφείο του) μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν
επάνω σε ένα κοινό χαρτί αποκαλούμενο Μνημόνιο κατανόησης, προσωρινό διαρκείας 60 ημερών.
Τις ΗΠΑ εκπροσώπησε στον φακό ένας (εύχαρις;) Τραμπ, το δε Ιράν ένας συνοφρυομένος πρωθυπουργός (;) μεν, αλλά με τους Αγιατολάχ πάνω από το κεφάλι του, δε. Και αυτό λέει πολλά.
Αν μετρήσει κάποιος πόσο χρόνο τους πήρε για να συμφωνήσουν σε 14, όπως λέγουν,
σημεία αλληλοκαταννόησης, ως πρώτο βήμα έτσι για αρχή (το ήμισυ του παντός! Λέει λαός ) υπάρχουν κάποιες ελπίδες, μικρές, και με κάποιες μικρές τροποποιήσεις έστω, να οριστικοποιηθεί αυτό το προσωρινό σε συνθήκη, για να μη χυθεί άλλο αίμα.
Αυτό όμως για να γίνει μια πραγματικότητα θα χρειαστούν βαρύτητας απ ευθείας συνομιλίες χωρίς μεσάζοντες, όπως Τούρκο/Πακιστανό, και αυτό διότι είναι δύσκολο να πιστέψει ο κόσμος πως δεν καταβάλλονται μιας όποιας μορφής «μεσιτικά» που θα τα δούμε, και όχι πολύ αργότερα, ίσως και μέχρι τις 10 του Ιούλη.