Έσβησε αθόρυβα στα 90 του χρόνια ένας από τους σπουδαιότερους ελληνες ζωγράφους, ο Γιάννης Μητρακας
“ΕΦΥΓΕ” ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 90 ΕΤΩΝ, Ο ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΕΒΡΙΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΤΡΑΚΑΣ.
⚫ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ. ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ.
Ο Μητράκας γεννήθηκε το 1936, στον Προβατώνα Έβρου
από πρόσφυγες γονείς της Ανατολικής Ρωμυλίας και πρωτοεμφανίστηκε στον εικαστικό χώρο το 1970 εκθέτοντας τους Λιγνιτωρύχους, στο «Πρακτορείο Πνευματικής Συνεργασίας» του καβαφιστή Μάριου Βαϊάνου.
Ξεκίνησε ως αυτοδίδακτος ζωγράφος με έρεισμα τη βυζαντινή τέχνη και σε μισό αιώνα αδιάλειπτης πορείας μας έδειξε έναν άλλο τρόπο νόησης και αισθητικής διατύπωσης: να μην περιγράφουμε τα συναισθήματα φωτογραφικά αλλά να τα αποδίδουμε ποιητικά.
Τα έργα του «ουρανοκατέβατα» υπάρχουν στο χώρο, σ’ έναν ανοιχτό διάλογο μορφών,
θεματογραφίας, αισθητικής και περιεχομένου, ώστε να είναι εμφανής η λεπτή ισορροπία εντυπώσεων, ανάμεσα στη βυζαντινή στερεότητα και τις αιωρούμενες ζωγραφιές του καλλιτέχνη, ανάμεσα στην κατασταλαγμένη ιστορία και το αενάως διαμορφούμενο παρόν.
Από τη βυζαντινή τέχνη, αρχικά υιοθέτησε την τεχνική της αυγοτέμπερας, τη σημασιολογική προοπτική, τη σχηματοποίηση του χώρου και το πλάσιμο των μορφών. Αυτή η πρωτόλεια τεχνική τού επέτρεψε αρχικά να ζωγραφίσει το σεβασμό του προς τον καθημερινό μόχθο των λιγνιτωρύχων του Αλιβερίου Ευβοίας, όπου είχε εγκατασταθεί από το 1965, πριν διοριστεί το 1967 μετά από διαγωνισμό, ως κοινωνικός λειτουργός της ΔΕΗ.
Κι επειδή ο σεβασμός στην παράδοση και τη θρησκεία των λαϊκών ανθρώπων χαρακτηρίζει περισσότερο τους ακρίτες των συνόρων μας, στα μάτια του, οι λιγνιτωρύχοι αγιοποιήθηκαν.
Στην πορεία, η βαθιά γνώση για τη λαϊκή τέχνη και τη θρακική παράδοση, το ενδιαφέρον για την επιστήμη, ο θαυμασμός για την κληρονομιά του Ελληνισμού και η αγάπη για τον άνθρωπο και ιδίως τα συναισθήματα της προσφυγιάς, του επέτρεψαν να ξανοιχτεί και σε άλλες θεματογραφίες δημιουργώντας ένα προσωπικό πάνθεο ιδεαλιστικών ηρώων, αγιοποιημένων εργατών και πνευματικών μορφών της επιστήμης και της ελληνικής παράδοσης.
Οι ήρωές του: αγιοποιημένοι λιγνιτωρύχοι, λαϊκοί άνθρωποι, αυτοκράτορες, παγανιστικοί θεοί ή άγιοι, μορφοποιημένες ιδέες και έννοιες είναι ενεργές φιλοσοφικές συνειδήσεις, ζωγραφισμένες με τέτοιο τρόπο, ώστε να δίνουν την εντύπωση, ότι ανήκουν σ’ έναν υπερρεαλιστικό κόσμο, όπου το όνειρο λειτουργεί υποσυνείδητα αποκαλύπτοντας τους μηχανισμούς διαχρονίας του Ελληνισμού.
