Οι ήρωές μας: 7 χρόνια χωρίς τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα
Οι ήρωές μας: 7 χρόνια χωρίς τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα
Είχα γράψει κάποτε ένα άρθρο, με τίτλο «Καλλιτέχνες ή αλλιώςπραγματικοί ηγέτες»,
σημειώνοντας πόσο σημαντική και ουσιαστικήείναι η ύπαρξή τους. Πόσο σπουδαία οι άνθρωποι αυτοί κρατούν τασκήπτρα της κοινωνίας μας και, δη, πώς ένας καλλιτέχνης μόνο μπορείνα σε κάνει να φρικάρεις ή να χαρείς με τον πιο έντονο τρόπο.
Ίσως η τέχνη, σαν εργαλείο, οχυρώνει τα πιο βαθιά μας συναισθήματα.
Γι’ αυτό και, μετά από χρόνια, και πόσο μάλλον σε μια ιδιαίτερη εποχή, δεν ξεχνάμε ανθρώπους οι οποίοι υπήρξαν γύρω μας σαν μικροί «θεοί». Η θεοποίηση είναι σίγουρα μια, εν μέρει, νοσηρή κατάσταση, η οποία, ανγίνεται με ορθό τρόπο, είναι, αν μη τι άλλο, παραγωγική.
Εννοώντας: ζούμε σε έναν κόσμο που –μοιάζει– να μην έχει το θεό του. Η Ακροδεξιά, το φαστ φουντ της μουσικής, οι πρόχειροι και άδειοι στίχοι και ο κυνισμός έχουν πάρει τα πάνω τους. Φοβάμαι πως πολλά πιτσιρίκιαπλέον δεν απολαμβάνουν τη μουσική σαν δίαυλο προς την ψυχαγωγίατους, αλλά σαν μια ακραία μορφή του «Σκεδάνυμμι».
Πολλές φορές, φοβάμαι ότι μαζί με την απώλεια μεγάλων καλλιτεχνών, φτάνει και η απώλεια του έργου τους.
Όμως νιώθω και θέλω να πιστεύωότι ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας θα υπάρχει ανά τους αιώνες. Για τον οποίοθα περιγράψω την προσωπική μου σχέση με τη μουσική του και τιςσκέψεις μου.
Σε έναν κόσμο που -μοιάζει- να μην έχει τον θεό του, το να θεοποιείς τοέργο ενός συνανθρώπου, ενός πατέρα, στιχουργού, τραγουδιστή, που έχειεκδηλώσει τις ευαίσθητες πτυχές του, είναι το εφαλτήριο για τηνανάπτυξη της ανθρωπότητας. Ενός ανθρώπου που, όσο ζούσε, στοπροφίλ του στο Facebook, δεν άφηνε ασχολίαστη οποιαδήποτε κακήστιγμή της ανθρωπότητας για να υπερασπιστεί τον αδύναμο.
Ήμουν 8 χρονών όταν πήγαινα κατασκήνωση και άκουγα στα μεγάφωνατα κομμάτια του, τα οποία, έως τώρα που είμαι κοντά στα 25, μεσυντροφεύουν στην καρδιά μου.
«Ρίξε κόκκινο στη νύχτα, ρίξε λάδι στη φωτιά… Μα υπάρχω ακόμα…Είμαι ακόμα εδώ… Παίρνω ανάσα και χρώμα, σε τροχιά άλλη πετώ».
Στίχοι που, με την όμορφη φωνή του,
ένιωσα σαν να με συντροφεύουνστη βαθιά παιδική μου ανασφάλεια και να με κάνουν να πιστεύω ότι οκόσμος εκεί έξω είναι ασφαλής.
Η ασφάλεια έχει χαθεί στη σημερινή κοινωνία και, σε έναν βαθμό, στησημερινή τέχνη. Έχουμε γεμίσει με τράπερς, υλιστές της ποπ (εντάξει, υπάρχουν και πολλοί αξιόλογοι, αλλά ναι) και μια ραπ που, ορθώς μεν, μας υπενθυμίζει συνέχεια τον σάπιο κόσμο που ζούμε.
Και αν φέρεις σε αντιπαραβολή τα παραπάνω, την κουλτούρα της ύβρεωςπου έχει εγκατασταθεί μεταξύ μας — νέα παιδιά που εκχυδαίζουν ταπάντα και μεγάλοι που το κάνουν ακόμη χειρότερο — με τους στίχουςπου τραγουδούσε ο άνθρωπος αυτός, «Ποια πόλη, ποια χώρα, ποιαθάλασσα σε ταξιδεύει τώρα;», καταλαβαίνεις πόσο βαθιά ανάγκη έχουμεαπό τέτοιους καλλιτέχνες, που προάγουν την ποιητική και ποιοτικήμουσική. Και, ακόμη περισσότερο, πόσο βαθιά είναι η απώλειά τους.
Χάνουμε συνεχώς παιδιά. Χάνουμε συνεχώς νέο κόσμο και αυτό πονάει. Πονάει γιατί ίσως δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ακούσουν τόσο όμορφημουσική.
Στα 9 μου χρόνια, άκουσα στο μάθημα της μουσικής στο σχολείο τοκομμάτι του «Είναι το γέλιο σου» και ένιωσα μια χαρά μαζί μεσυγκίνηση. Έτσι έκλαψα και έμαθα πόσο όμορφα συναισθήματα μπορείνα έχω μέσα μου. Αμέσως ρώτησα τον δάσκαλο:
«Ποιος είναι αυτός;»
Και μου είπε:
«Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας».
Κι εγώ είπα:
«Μα καλά, τι όνομα είναι αυτό;»
Μακάρι τα πράγματα να ήταν έτσι, ώστε ο Μαχαιρίτσας να μπαίνει μέχρι
και σήμερα σε κάθε σχολείο και να γίνεται η ανάλυση της μουσικής του. Σε κάθε κέντρο δημιουργικής απασχόλησης, και παρόμοιοι μουσικοί. Και, δη, να έχουν όλα τα παιδιά τη δική μου τύχη, να βρούνε ανθρώπουςπου σέβονται αυτό το πολιτιστικό κεφάλαιο και τους κάνουν να εκτιμούναυτή τη μουσική.
Η μουσική είναι ακόμα καλύτερη όταν τη μοιραζόμαστε. Και οι ήρωες μας είναι αυτοί που κουβαλάνε την ίδια αγάπη για τον άνθρωπο και τονπολιτισμό με εμάς, μεταδίδοντάς μας την ευγένεια και το μεγαλείο τηςψυχής.
Γιώργος Τριανταφύλλου – Συγγραφέας – Φοιτητής.
