Γιατί το Παγκόσμιο Κύπελλο Σκοτώνει τον Κλασικό Αθλητισμό

Όλος ο αθλητικός, ποδοσφαιρικός και μη, κόσμος εδώ στην Ελλάδα,

αλλά και σε όλο τον κόσμο αποκλειστικά παρακολουθεί τους αγώνες για το παγκόσμιο κύπελλο με το ποδόσφαιρο.

Ένα άθλημα του οποίου οι παίκτες, πλην των τερματοφυλάκων, πρέπει να έχουν προσόντα δεκαθλητού.

Ταχύτητα, αντοχή, άλμα, ρίψεις από τα πλάγια, συν την τεχνική κατάρτιση χειρισμού της μπάλας με τα πόδια, το σώμα, και το κεφάλι. Όποιος εξ αυτών εξαντλείται, γίνεται άμεσα αλλαγή.

Τέτοιοι όμως ποδοσφαιριστές υπάρχουν, και είναι και πολλοί. Πάρα πολλοί. Γι αυτό και όποιος ξεχωρίσει γίνεται αμέσως ανάρπαστος από τις επαγγελματικές ομάδες. Και πάντα διακρίνεται. Στις επαγγελματικές ομάδες, και ίσως επειδή καλά γνωρίζονται τεχνικά και φιλικά.

Αυτό όμως δεν το καλοβλέπουμε να συμβαίνει και στις Εθνικές τους ομάδες, όπου αγωνίζονται πριν καλά καλά προλάβουν να γνωριστούν μεταξύ τους. Πρωτοκλασάτοι πρώτοι πρώτοι αστοχούν ακόμα και στο κτύπημα πέναλτι! Και στα παιχνίδια τα πιο πολλά, δεν επιτυγχάνονται εύκολα οι στόχοι.

Τα γκολ. Και έτσι ο πιο πολύς χρόνος του αγώνα αναλίσκεται σε μια ατέρμονα «κλωτσοπατινάδα» που μόνο ενδιαφέρον δεν προκαλεί και τρώει τον χρόνο του θεατή μήπως προς το τέλος, τότε που κυριαρχεί η κούραση αποζημιωθεί βλέποντας αυτό που περιμένει. Και τυχερά, καλώς για τον θεατή, συμβαίνει. Αλλά μέχρι το φθάσιμο εκεί, σπρωξίματα, τράβηγμα φανέλας, αγκάλιασμα, σφιχτό πολλές φορές για να εμποδιστεί πάση θυσία, το γκολ. Η τεχνική κατάρτιση αλλαγής «μπαλιών» μεταξύ παικτών, δεν υφίσταται παρά σπάνια. Ή και καθόλου.

Η δυναμικές συγκρούσεις υπάρχουν σε όλη την διάρκεια, και διώχνουν την τεχνική, την ατομική και προβάλλεται μια ανύπαρκτη, ομαδική κατάρτιση των συμπαικτών.

Οι συνδυασμοί ανύπαρκτοι, λόγω ανομοιογένειας αφού δεν διατέθηκε ο απαραίτητος χρόνος προπόνησης στην κατάρτιση της ενδεκάδας.

Δεν είναι αυτό ίδιο που βλέπουμε στα των ομάδων πρωταθλήματα. Αυτοί όμως που τα θέσπισαν αυτά τα νεοφανή είναι εκεί και τα παρακολουθούν, και τα ανέχονται ίσως λόγω ΗΠΑ, αλλά υπάρχει το ένα το καλό που είναι το ότι δεν σημειώνονται καυγάδες μεταξύ των αντιπάλων παικτών.

Το μόνο που είναι καλό, και παρατηρείται, διότι βλέπουμε σχεδόν όλοι οι ηττημένοι των μέχρι σήμερα συναντήσεων απλά αποχωρούν αισθανόμενοι όντες ισάξιοι αλλά αδικημένοι. Κλαίνε. Άρα ο αρχικός χαρακτηρισμός «κλωτσοπατινάδα» δεν είναι και υπερβολικός.

Και πάνω σ αυτά, και εξ αιτίας αυτών όλοι οι φίλοι του κλασσικού αθλητισμού στερήθηκαν την απ ευθείας μετάδοση από το Μονακό με το ιστορικό άλμα Τεντόγλου που το πέτυχε σε αγώνες «Διαμάντι» συν τοις άλλοις.