Τέλος Εποχής: Όταν το Ποδόσφαιρο Έπαψε να είναι Ποδόσφαιρο

Πλησίασε «επικίνδυνα» το 80% η τηλεθέαση στην Ελλάδα του χτεσινού τελικού

για το παγκόσμιο κύπελλο μεταξύ των Εθνικών Ομάδων Ισπανίας, που νίκησε με 1-0 την Αργεντινή … στις καθυστερήσεις!

Κατάμεστο το γήπεδο στο Τζέρσει των ΗΠΑ με τόσες πολλές και υψηλές προσωπικότητες,

συν και με τέτοιο ύψος τιμής του εισιτηρίου για μια τέτοια «κλοτσοπατινάδα» που «έθαβε» κυριολεκτικά έθαβε, κάθε τεχνική κατάρτιση, με ένα παιχνίδι χρονικής διάρκειας περί τις δυο περίπου ώρες για ένα μόνο γκολ, όχι απλά αγγίζει αλλά και σφιχτά αγκαλιάζει ένα νεοεμφανιζόμενο «φιλάθλειο μαζοχισμό».

Αυτό το θέαμα που με τέτοια αφοσίωση παρακολουθήσαμε, τόσες εβδομάδες τώρα, δεν ήταν το ποδόσφαιρο που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε.

Οι σπαρακτικές κραυγές κάθε «κτυπημένου» παίκτη που κρατούσαν μέχρι να δεί την απόφαση του διαιτητή, δεν είναι ποδόσφαιρο. Το τι σπρωξιές με χέρια και με σώμα, το τι τραβήγματα φανέλας/χεριών/ σώματος/ ακόμα και ποδιών έλαβαν χώρα στα ποδοσφαιρικά «γήπεδα» μόνο στα καταργημένα σήμερα ρινγκ πάλης του κατς παρακολουθούσαμε.

Και ως εκ τούτων τους άριστα κατέχοντες την τεχνική της μπάλας και των συνδυασμών παίκτες πολύ λίγο ή ελάχιστα, χαρήκαμε.

Δύο λοιπόν ώρες μπάλα πρωτοκλασάτων, με ένα μόνο γκολ. Και ζήτω η νίκη που έδειξε να είναι το μόνο που ενδιαφέρει, και όχι συν το θέαμα. Το ποδοσφαιρικό.

Το δυσοίωνο είναι το ότι όλα αυτά «θαυμάστηκαν» και από όλους, και πολύ! Πού λοιπόν πάμε; Και έτσι χαιρέτα το πια το ποδόσφαιρο που όλοι παιδιόθεν λατρέψαμε και να που φεύγει, εκφράζοντας μόνο ως τελευταία μας ελπίδα την μή «μετάσταση» όλων αυτών που παρακολουθήσαμε, στα Εθνικά μας, των κατηγοριών όλων, πρωταθλήματα.