Το ξέσπασμα του Νίκου Μωραϊτη με αφορμή την συναυλία του Αντώνη Ρέμου: Μία κοινωνία απελπισμένη, εξευτελισμένη, ανήμπορη να αντιδράσει
Σε ανάρτηση του ο Νίκος Μωραϊτης αναφέρει:
Στις 20:00:
Μπουρίνι, χαμός. Πανηγυρίζουν! «Ακυρώθηκε η συναυλία του Ρέμου!». «Θεία Δίκη!». «Ούτε ο Θεός δεν ήθελε να γίνει η συναυλία». «Ο Μαζώ πήρε την εκδίκησή του»!
Στις 22:00:
Η συναυλία έχει ξεκινήσει. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι. Τι έγινε; Ο Θεός δε δίκασε; Θέλησε να γίνει η συναυλία; Ο Μαζωνάκης δε θέλησε να «εκδικηθεί»;
Η Καίτη Γαρμπή γλιστράει και πέφτει. Τα social γεμίζουν φωτό και βίντεο μίας γυναίκας που χτυπάει με δύναμη στο πάτωμα. «Καλά να πάθεις, είπες ότι ο Ρέμος είναι το καλύτερο παιδί, σπόντα για τον Μαζώ», «χαχαχα, πάρ’ την κάτω».
Όχι, παιδιά.
Ούτε ο Μαζωνάκης πήρε εκδίκηση, γιατί δεν ήταν εκδικητικός – πονεμένος ήταν.
Ούτε ο Θεός δίκασε για το αν θα γίνει ή όχι μία συναυλία.
Ούτε ο Θεός ούτε ο Μαζωνάκης από ψηλά ρίχνουν τις κατάρες που εσείς θέλετε.
Οι σκοταδόψυχοι είναι εδώ. Η χαιρεκακία είναι όλη δική τους.
Και -όσο κι αν πιστεύαμε το αντίθετο- δε διαχωρίζεται ανάλογα με το πολιτικό χρώμα πια.
Είναι αυτοί που πανηγύριζαν όταν γιαούρτωναν τον Νταλάρα.
Είναι αυτοί που έγραφαν για την Αλεξίου «τράβα σπίτι σου» κι ύστερα έκλαιγαν στα social παρακαλώντας «Χαρούλα, μια συναυλία ακόμα!»
Είναι αυτοί που έστελναν «στο βουνό με το ακριβό παλτό» την Μποφίλιου, και τώρα στέλνουν «στο σπίτι τους» τον Πάριο, τον Παπακωνσταντίνου, την Αρβανιτάκη.
Είναι αυτοί που λένε «φύγε!» στους ανθρώπους που έβαλαν φωνή στη ζωή τους.
Και, για να μην ξεχνιόμαστε, είναι αυτοί που ανέβαζαν βίντεο από κάποιες «οριακές» εμφανίσεις του Μαζωνάκη τα προηγούμενα χρόνια και χαχάνιζαν, χωρίς να σκέφτονται τι μπορεί να περνάει αυτός ο άνθρωπος, και έκαναν viral τα βίντεο αυτά.
Είναι αυτοί οι ακροδεξιοί που πάντα έτσι ήταν.
Είναι κι αυτοί που μισούν την ακροδεξιά κι όμως τους νίκησε μέσα τους. Γιατί τους εμπότισε με το μίσος της. Όχι. Οι προοδευτικοί άνθρωποι κάποτε δεν ήταν έτσι.
Αυτός ο λαός πέρασε πολλά τα τελευταία 15 χρόνια.
Ταλαιπωρήθηκε όσο ελάχιστοι λαοί, όμως αυτό δεν είναι άλλοθι μίσους. Όλο αυτό θα μπορούσε να γυρίσει σε πείσμα για κάτι θετικό. Δυστυχώς, δημιούργησε μία κοινωνία απελπισμένη, εξευτελισμένη, ανήμπορη να αντιδράσει. Υποταγμένη πλήρως, απέμεινε να νιώθει δυνατή μόνο όταν φωνάζει «ψόφο!».
Ξεκινάει από την αδικία κατά του Ρέμου για να καταλήξει να δικαιώσει τον Νταλάρα. Δηλ. από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα.
Η κριτική και οι έντονες αντιδράσεις (όπως τα γιαουρτώματα) προς τον Γιώργο Νταλάρα κατά την περίοδο των πρώτων μνημονίων (2011–2012) είχαν αμιγώς πολιτικό χαρακτήρα. Συνδέονταν με τη στάση του απέναντι στην τότε οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα, τη σύζυγό του που ήταν πολιτικό στέλεχος, και τις δωρεάν συναυλίες του που θεωρήθηκαν από μερίδα του κόσμου ως προσπάθεια κατευνασμού της λαϊκής οργής. Και δηλ. τώρα εγώ δικαιολογώ το “λιντσάρισμα” με τα γιαούρτια. Όχι, το ερμηνεύω και το αποδέχομαι ως πράξη ήπιας βίας, ενάντια στη κρατική βία που δεν αποδοκίμασε ο Νταλάρας.
Όταν ένας λαός βιώνει μια παρατεταμένη και βαθιά κρίση, η ανάγκη για γνήσια εκπροσώπηση του πόνου και της οργής του είναι ζωτική. Αν το πολιτικό σύστημα, οι θεσμοί ή ακόμα και οι παραδοσιακοί πνευματικοί άνθρωποι αποτύχουν να δώσουν διέξοδο σε αυτή την απογοήτευση, δημιουργείται ένα τεράστιο κενό. Αυτό το κενό θα καλυφθεί με τον τρόπο που ξέρουν όλοι οι όχλοι του κόσμου.