Εύγε Αλέξη…
Εύγε Αλέξη…
Το άρθρο του Αλέξη Παπαχελά «Οι συμβουλές των παλαιοτέρων»
είναι η απάντηση στην συλλογική φρενίτιδα της «ευζωίας με το αζημίωτο» που εξελίχθηκε σε πανικό μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη.
Ο Παπαχελάς διαβάζει ένα άρθρο μιας Ελληνοαμερικανίδας δημοσιογράφου που ειδικεύεται στην «ευζωία και τη μακροζωία».
Μετά από όλες τις νέες τεχνολογίες, τα τεστ και τις καινοτόμες θεραπείες, εκείνη θυμάται τη γιαγιά της: λιγότερο άγχος, απλό και υγιεινό φαγητό, ώρες γύρω από ένα τραπέζι με φίλους, περισσότερη επαφή με τη φύση.
Πολλοί πιστεύουν ότι η απάντηση βρίσκεται σε συμπληρώματα και «καινοτόμες» θεραπείες. Κάποιες έχουν αξία όταν έχουν την υπογραφή σοβαρού γιατρού. Όμως οι παραδοσιακές, δοκιμασμένες απαντήσεις των «παλιών» που έζησαν χωρίς την αγωνία να φτάσουν τα 100 λησμονούνται εντέχνως διότι απλά, «δεν εξαργυρώνονται». Πολλοί τα έφτασαν ή κόντεψαν, ακριβώς επειδή η παράδοση και ο κοινός νους τους προφύλαξαν από άσκοπες περιπέτειες.
Με απλά λόγια, σκοτώσαμε τον Πυθαγόρα και την σοφία χιλιετιών για κάποιους κλόουν με σακάκια και κόκκινα παντελόνια που ικανοποιούσαν την ματαιοδοξία των πλουσίων και εκμεταλλεύονταν την ανάγκη γονιών που περνούσαν τον Γολγοθά των ναρκωτικών για τα παιδιά τους.
Η τελευταία παρατήρηση είναι η πιο δηκτική:
σε αντίθεση με όλους εκείνους τους ισχυρούς και πλούσιους που κάποιος τους έπεισε ότι η λύση στα προβλήματά τους ήταν εύκολη —αρκούσε μια επίσκεψη στο «μαγικό ιατρείο της οδού Καρνεάδου».
Το κείμενο του Παπαχελά λειτουργεί ως αντίδοτο στην εποχή της υπερπροσφοράς λύσεων. Δεν απορρίπτει την επιστήμη ούτε τις σύγχρονες εξετάσεις. Απλώς υπενθυμίζει ότι η ευζωία δεν αγοράζεται εύκολα και ότι μερικές από τις πιο σταθερές συνταγές είναι αυτές που οι προηγούμενες γενιές εφάρμοζαν χωρίς να τις ονομάζουν «lifestyle».
Λιγότερο άγχος, απλό φαγητό, ανθρώπινη επαφή γύρω από ένα τραπέζι, φύση. Δεν ακούγονται εντυπωσιακά. Ίσως γι’ αυτό αξίζουν μεγαλύτερη προσοχή από τις υποσχέσεις των αλγορίθμων και των μαγικών κλινικών.
