Η Τουρκία καταλαμβάνει πολύ μεγαλύτερη έκταση εδάφους στη βόρεια Συρία από ό,τι το Ισραήλ
Σε ανάλυσή του στο Middle East Forum, ο δημοσιογράφος Sirwan Kajjo
αναδεικνύει την τοποθέτηση του Ισραηλινού Πρέσβη στον ΟΗΕ, Ντάνι Ντάνον,
ο οποίος κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας είχε αναφερθεί στη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στη Συρία.
Ο Ντάνον, επιχειρώντας να δικαιολογήσει την παρουσία των ισραηλινών δυνάμεων στο νότιο τμήμα της Συρίας, επεσήμανε ότι η Άγκυρα κατέχει πολύ μεγαλύτερη έκταση συριακού εδάφους στον βορρά.
Όπως σημειώνει ο Kajjo, ο Ισραηλινός διπλωμάτης αποτυπώνει την πραγματικότητα, η οποία εντούτοις λαμβάνει ελάχιστη διεθνή προσοχή. Παράλληλα, απορρίπτει τους ισχυρισμούς ότι η παρουσία της Τουρκίας διαφοροποιείται λόγω συμμαχίας ή πρόσκλησης από τη Δαμασκό, υπογραμμίζοντας ότι ο τουρκικός στρατός διατηρεί εκτεταμένες δυνάμεις στις επαρχίες Ιντλίμπ, Χαλέπι και Χασάκα από την εποχή των των στρατιωτικών επιχειρήσεων του 2016, του 2018 και του 2019.
Παρά τις διακηρύξεις ότι η επιχείρηση του 2016 στόχευε το Ισλαμικό Κράτος, κύριος αντικειμενικός σκοπός ήταν η ανασχέση των κουρδικών δυνάμεων. Ο αρθρογράφος συμπληρώνει ότι η Άγκυρα είχε επιτρέψει νωρίτερα στα σύνορά της να λειτουργούν ως δίαυλος για μαχητές, εφοδιασμό και λαθρεμπόριο πετρελαίου της τρομοκρατικής οργάνωσης.
Η εξάρτηση της Δαμασκού και το παράδειγμα της Λιβύης
Η νέα ηγεσία της Συρίας υπό τον προσωρινό πρόεδρο Άχμεντ αλ-Σαράα (Τζολάνι), αν και επιδιώκει να προβάλει εικόνα ανεξαρτησίας, βρίσκεται σε στενή εξάρτηση από την Άγκυρα για την πολιτική της επιβίωση, την οικονομική ανάκαμψη και την ασφάλεια. Η πραγματικότητα αυτή καθιστά τη συριακή κυβέρνηση αδύναμη να αμφισβητήσει την τουρκική κατοχή, την ώρα που η Τουρκία αντιμετωπίζει τη Συρία ως στρατηγική της αυλή.
Για την υλοποίηση των σχεδιασμών της, η Άγκυρα ενδέχεται να εφαρμόσει στη Συρία το μοντέλο που χρησιμοποίησε στη Λιβύη το 2019, όταν μέσω διμερών μνημονίων για τη θαλάσσια δικαιοδοσία και τη στρατιωτική συνεργασία συνέδεσε την επιβίωση της κυβέρνησης της Τρίπολης με την εξυπηρέτηση των τουρκικών συμφερόντων.
Η στρατηγική επέκταση Ερντογάν και τα δύο μέτρα και δύο σταθμά
Για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η εμπλοκή στη Συρία αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής προβολής ισχύος που εκτείνεται από το Ιράκ και τη Λιβύη έως τον Καύκασο. Η Άγκυρα εκμεταλλεύεται την κατάρρευση των κρατικών δομών των γειτονικών της χωρών για να μετατρέψει την επιρροή που αύξησε κατά τη διάρκεια του πολέμου σε μόνιμη περιφερειακή παρουσία, διασφαλίζοντας ότι τα γεωπολιτικά της συμφέροντα θα ενσωματωθούν στην ανοικοδόμηση της Συρίας.
Καταλήγοντας, ο Sirwan Kajjo υπογραμμίζει ότι οποιαδήποτε έκκληση για αποχώρηση των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων από τη Συρία πρέπει να διέπεται από συνέπεια. Η διεθνής κοινότητα οφείλει να αποφεύγει τα δύο μέτρα και δύο σταθμά, εξετάζοντας την παραβίαση της συριακής κυριαρχίας με τα ίδια κριτήρια για όλες τις εξωτερικές δυνάμεις, χωρίς να εστιάζει αποκλειστικά στο Ισραήλ και να προσπερνά τη μακροβιότερη τουρκική παρουσία.
