Γιώργος Βενετσάνος: Το Ψεύδος της «Δεδομένης» Ειρήνης και τα Γρανάζια του Πολέμου

Το Ψεύδος της «Δεδομένης» Ειρήνης και τα Γρανάζια του Πολέμου

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

Η ειρήνη δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε φυσική κατάσταση.

Αντίθετα, αποτελεί ένα δυναμικό και εύθραυστο οικοδόμημα που απαιτεί συνεχή προσπάθεια, συλλογική εγρήγορση και βαθιά ανθρωπιστική παιδεία για να διατηρηθεί. Σε μια εποχή όπου οι γεωπολιτικές ισορροπίες δοκιμάζονται παγκοσμίως, η ανάγκη να κατανοήσουμε την αξία της ειρήνης και τους κινδύνους που την απειλούν γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ.

Αντί οι κοινωνίες να ηρεμήσουν και να απολαύσουν τα αγαθά της ειρήνης —η οποία επιτρέπει στους λαούς να κατευθύνουν τους πόρους τους στην παιδεία, την υγεία και τις υποδομές, θέτοντας την επιστήμη στην υπηρεσία του ανθρώπου— υφίστανται βαθύτερες αιτίες που οδηγούν στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.

Οι Αιτίες της Παγκόσμιας Αποσταθεροποίησης

Οι παράγοντες που τορπιλίζουν τη διεθνή ασφάλεια δεν είναι τυχαίοι, αλλά πηγάζουν από συγκεκριμένα συμφέροντα:

• Οικονομικός Γεωπολιτικός Ανταγωνισμός: Η διαρκής σύγκρουση των ισχυρών κρατών για τον έλεγχο των αγορών και των πηγών ενέργειας.
• Ιδεολογικός Φανατισμός: Η σκόπιμη αναζωπύρωση παλαιών μισών, εθνοτικών ή θρησκευτικών αντιπαραθέσεων.
• Χειραγώγηση των Μαζών: Η συστηματική εκμετάλλευση της έλλειψης παιδείας των λαών από ιδιοτελείς και κερδοσκοπικές ηγεσίες.

Οι Αόρατοι Υπαίτιοι και η Στάση της Ευρώπης

Ο κόσμος μας ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από εκείνους που ασκούν την επίσημη εξουσία, και κυρίως από τα πανίσχυρα οικονομικά κέντρα που κρύβονται στο παρασκήνιο. Οι πιο επικίνδυνοι παίκτες αποδεικνύονται οι βαριές βιομηχανίες παραγωγής οπλισμού. Τα συνδικάτα αυτά δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να σύρουν ολόκληρα έθνη σε αλληλοσπαραγμούς, αρκεί να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους.

Είναι ενδεικτικό το πρόσφατο παράδειγμα της Γερμανίας, όπου εργοστάσια που παραδοσιακά παρήγαγαν ειρηνικά προϊόντα της πολιτικής οικονομίας, πλέον μετατρέπουν τις γραμμές παραγωγής τους για να κατασκευάσουν πολεμικό υλικό.

Αυτή η πολεμική τροχιά αντικατοπτρίζεται δυστυχώς και στη στάση των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αντί η Ε.Ε. να αναλάβει τον ιστορικό, διπλωματικό της ρόλο και να μεσολαβήσει για την ειρήνευση μεταξύ Μόσχας και Κιέβου, οι ηγέτες της υποδαυλίζουν χειρότερα την κατάσταση. Ρίχνοντας λάδι στη φωτιά, συντηρούν και παρατείνουν έναν πόλεμο που εδώ και χρόνια καταστρέφει υποδομές και εξοντώνει αθώους πολίτες και από τα δύο κράτη.

Την ειρήνη δεν πρέπει να τη θεωρούμε δεδομένη· την κερδίζουμε καθημερινά, από τις μικρές μας καθημερινές συμπεριφορές μέχρι τις μεγάλες πολιτικές αποφάσεις. Απέναντι στα οικονομικά συμφέροντα που ζουν από την καταστροφή, οφείλουμε να αντιτάξουμε τη λογική και την ανθρωπιά. Η ειρήνη παραμένει το μοναδικό μονοπάτι που εγγυάται την επιβίωση, την αξιοπρέπεια και την πραγματική εξέλιξη της ανθρωπότητας.