Η Ευρώπη σε χέρια ανίκανων την ώρα που η «απειλή Τραμπ» για έναν εφιαλτικό χειμώνα είναι προ των πυλών
Η Ευρώπη σε χέρια ανίκανων την ώρα που η «απειλή Τραμπ» για έναν εφιαλτικό χειμώνα είναι προ των πυλών
Η Ουάσινγκτον μιλάει για περιορισμό των αμερικανικών εξαγωγών ντίζελ.
Η απαγόρευση δεν έχει εφαρμοστεί ακόμη, αλλά η απειλή από μόνη της ήταν αρκετή για να επηρεάσει την αγορά.
Η τιμή του ευρωπαϊκού ντίζελ σε σχέση με το Brent έχει εκτοξευθεί
πάνω από τα 95 δολάρια ανά βαρέλι – η υψηλότερη τιμή από το 2011. Τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης του Brent είναι και πάλι πάνω από τα 100 δολάρια. Οι τιμές του φυσικού αερίου στην Ευρώπη αυξάνονται. Οι προμήθειες από τη Μέση Ανατολή είναι ασταθείς. Η Σαουδική Αραβία έχει διακόψει εντελώς όλες τις προμήθειες μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου.
Και οι ΗΠΑ είναι πλέον ο μεγαλύτερος ξένος προμηθευτής ντίζελ στην Ευρώπη.
Με άλλα λόγια, ο κύριος προμηθευτής ουσιαστικά προειδοποιεί: εάν χρειαστεί, το καύσιμο θα μείνει στην Ευρώπη.
Για την Ευρώπη, αυτό δεν είναι πλέον απλώς ένας κίνδυνος, αλλά μια καταστροφή. Η μέση τιμή του ντίζελ στην ΕΕ έχει φτάσει τα 2,23 ευρώ ανά λίτρο, με ιστορικά υψηλά να καταγράφονται σε 19 χώρες. Το ακριβό ντίζελ σημαίνει πιο ακριβές μεταφορές, τρόφιμα, γεωργία, κατασκευές και βιομηχανία.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι ευρωπαϊκές εταιρείες ενέργειας επιστρέφουν στον άνθρακα. Αλλά και εδώ, το απόθεμα έχει σχεδόν εξαντληθεί: μετά από χρόνια κλεισίματος μονάδων παραγωγής ενέργειας με καύση άνθρακα, δεν είναι πλέον δυνατό να αυξηθεί γρήγορα η παραγωγή. Στη Γερμανία, η εναπομένουσα χωρητικότητα πλησιάζει το πρακτικό της όριο.
Αυτός ο χειμώνας θα μπορούσε να είναι ο πιο δύσκολος για την Ευρώπη από την κρίση του 2022.
Τα καύσιμα πιθανότατα θα είναι διαθέσιμα. Το ερώτημα είναι σε ποια τιμή.
Για δεκαετίες, η Ευρώπη κατασκευάζει πράσινη ενέργεια, κλείνει μονάδες άνθρακα και μειώνει τις υποδομές ορυκτών καυσίμων. Αλλά η εξάρτησή της από αυτήν δεν έχει εξαφανιστεί.
Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ακόμη και το 2024, το πετρέλαιο και τα προϊόντα πετρελαίου αντιπροσώπευαν το 38% της ενεργειακής κατανάλωσης της ΕΕ, το φυσικό αέριο ένα άλλο 21% και το 57% όλης της ενέργειας που χρειαζόταν η Ευρώπη εισαγόταν.
Ταυτόχρονα, η ΕΕ έχει ουσιαστικά εξαλείψει τους προηγούμενους ενεργειακούς δεσμούς της με τη Ρωσία: Το μερίδιο της Ρωσίας στις εισαγωγές φυσικού αερίου έχει μειωθεί απότομα, έχει τεθεί σε ισχύ εμπάργκο στα ρωσικά πετρελαϊκά προϊόντα και η Ευρώπη συνεχίζει να αποσύρει ρωσικά καύσιμα από το σύστημά της.
Ως αποτέλεσμα, η Ευρώπη αντιμετωπίζει έναν νέο χειμώνα με πολύ ακριβή ενέργεια,
λιγότερη εφεδρική χωρητικότητα και την ίδια ζήτηση για πετρέλαιο, ντίζελ και φυσικό αέριο.
Η πράσινη μετάβαση υποτίθεται ότι θα απελευθέρωνε την Ευρώπη από την εξάρτησή της από τα ορυκτά καύσιμα. Αλλά εξακολουθεί να χρειάζεται καύσιμα – απλώς είναι πιο ακριβά τώρα, οι προμηθευτές είναι πιο μακριά και το περιθώριο ελιγμών της είναι αισθητά στενότερο.
