Γιώργος Βενετσάνος: Η στάση των ΗΠΑ στα ελληνικά ενεργειακά έργα έναντι απειλών

Η στάση των ΗΠΑ στα ελληνικά ενεργειακά έργα έναντι απειλών

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

Κατά τη διάρκεια της κοινής συνέντευξης Τύπου του Μάρκο Ρούμπιο με τον Γιώργο Γεραπετρίτη,

ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας κλήθηκε να τοποθετηθεί για τα κρίσιμα έργα ενεργειακής θωράκισης της Ευρώπης που σχεδιάζει ή στα οποία συμμετέχει η Ελλάδα. Τα έργα αυτά περιλαμβάνουν τις εξορύξεις νότια της Κρήτης και το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο.

Ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών διαβεβαίωσε ότι οι ΗΠΑ έχουν μεγάλη αφοσίωση σε όλους αυτούς τους διαδρόμους και τις προσπάθειες, χαρακτηρίζοντας παράλληλα την Ελλάδα «εξαιρετικό εταίρο». Στη συνέχεια, ωστόσο, έθεσε ένα σημαντικό «αλλά», επισημαίνοντας ότι όλα αυτά «σχετίζονται με λεπτές καταστάσεις που συμπεριλαμβάνουν και άλλες χώρες» αποφεύγοντας εσκεμμένα να κατονομάσει τις χώρες αυτές. Παράλληλα ξεκαθάρισε ότι λόγω της εξαιρετικής ευαισθησίας και της ζωτικής σημασίας του θέματος, τέτοια ζητήματα είναι προτιμότερο να αντιμετωπίζονται μέσω της πίσω πόρτας της διπλωματίας και ειδικών πρωτοβουλιών, παρά στο πλαίσιο μιας δημόσιας συνέντευξης Τύπου.

Με άλλα λόγια τι παρατηρούμε από τον επισκέπτη μας, ότι ναι μεν θέλει να γίνει το έργο του καλωδίου,

αλλά βρε αδελφέ «ρίξτε νερό στο κρασί», που στην ουσία είναι μία έμμεση πίεση για συμβιβασμούς ή για συζήτηση σε «ειδικά fora».

Όταν ένας ο ισχυρός σύμμαχος ζητά να συζητηθούν «κεκλεισμένων των θυρών» ζητήματα που αφορούν κυριαρχικά δικαιώματα (όπως η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα), δημιουργείται ένα επικίνδυνο σκηνικό. Αν το καλώδιο Κρήτης-Κύπρου ή οι εξορύξεις «παγώσουν» ή τεθούν υπό κάποιου είδους άτυπη διαβούλευση με την Άγκυρα για να μην υπάρξει ένταση, τότε η Τουρκία πετυχαίνει τον στόχο της χωρίς να ρίξει ούτε μια τουφεκιά: γκριζάρει την περιοχή και ακυρώνει στην πράξη την ελληνική και κυπριακή δικαιοδοσία.

Το «θέλουμε το έργο, αλλά βρείτε τα αθόρυβα» των Αμερικανών επ’ ουδενί δεν εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας και εδώ χρειάζονται άτομα με γερά κότσια για να αντισταθούν ακόμη και σε αυτές τις – ας τις πούμε – ευγενικές πιέσεις.

Ποια πολιτική ηγεσία λοιπόν θα τολμήσει να υποστηρίξει μια τέτοια παράδοση των εθνικών συμφερόντων;