Ο συγκινητικός αποχαιρετισμός του Λακη Λαζοπουλου στον Γιώργο Μαζωνάκη

Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε ξαφνικά και αρχίσαμε όλοι να ρωτάμε, να μάθουμε, να ψάχνουμε το γιατί.

Όπως ακόμα ψάχνουμε να βρούμε γιατί φύγαν τα παιδιά στα Τέμπη.

Από τους πολλούς στον έναν και από τον ένα στους πολλούς υπάρχει μία λέξη που τα συνδέει και τους συνδέει όλους μαζί. Το άδικο της απώλειας, αυτό που σβήνεται το καντηλάκι τους που λένε, μέχρι εκεί, αλλά που κάποιος τραβάει το φιτίλι βίαια. Και εξαφανίζεται. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Μαζωνάκης, ο Γιώργος Μαζωνάκης, πέθανε σε ένα διαμέρισμα. Σε διαμέρισμα που παρίστανε το ιατρείο, γιατί από κάτω δεν έγραφε τίποτα και όλοι οι έλεγχοι που πήγαν εκεί το έβλεπαν ότι δεν γράφει τίποτα, αλλά δεν έκαναν κάτι και η γιατρός δεν τον συνόδευσε εκεί γιατί έπρεπε στο Ελπις να τους εξηγήσει τι του έκανε. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν πήγε. Ούτε αυτή, ούτε ο γιατρός που κοιμόταν την ώρα της ανακοπής.

Εγώ δεν πήγα στον γιατρό αυτόν και δεν πήγα γιατί η γυναίκα μου

είχε ακολουθήσει έναν άλλο του Κολωνακίου, τέτοιες ειδικότητες περίπου, που της είπε δεν χρειάζεται να κάνεις εξετάσεις ενώ είχε πάθει καρκίνο.

Θα κάνουμε εδώ τις καλές, τις ακριβές, που θα στα δείξουν όλα. Και δεν έδειξαν τίποτα. Εγώ πιστεύω ότι ο Μαζωνάκης έφυγε νεκρός από εκεί μέσα, από την Καρνεάδου. Πώς κανονίστηκαν έτσι που ο θάνατος που έγινε στις τρεις και είκοσι δύο, γιατί τότε έπαθε την ανακοπή, να έχει γραφτεί ότι έγινε τελικά στις πέντε και είκοσι στο Ελπις; Δύο φορές πέθανε; Ο χρόνος δεν μπαζώνεται.

Ο Γιώργος υπήρξε ένας ωραίος καλλιτέχνης με τα πάνω του, με τα κάτω του,

με τα έτσι, με τα αλλιώς του, όπως συνήθιζε να λέει στα βιντεάκια του που ανέβαζε και ο οποίος αγαπήθηκε όπως κάθε άνθρωπος που δεν έχει πειράξει κανέναν.

Και έχεις κάτι να θυμάσαι μ’ αυτόν, κάποιο τραγούδι του. Γιατί τα τραγούδια του τα χάραζε με έναν τρόπο που σ’ έμεναν βαθιά στη μνήμη. Γιατί όσοι έχουν βαθιά τραύματα από παλιά, από πολλούς, από δε ξέρω τι. Αυτά τα τραύματα είναι εσωτερικά τραύματα. Κρύβονται κάτω από αστραφτερά ρούχα και είναι πληγές που αιμορραγούν εσωτερικά. Όλοι εμείς οι άνθρωποι που ξέρουμε τις πληγές μας, αναγνωρίζουμε και τις πληγές του άλλου. Ο καθένας μόνος του ασχολείται με τις δικές του πληγές, αλλά ξέρουμε από το βλέμμα του και από την όλη τη συμπεριφορά του και από όλα τα τραγούδια του ότι δεν θα έμενε στην ιστορία αν δεν ήταν αληθινός.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης έπαθε ανακοπή στις τρεις και είκοσι δύο.

Για μία ώρα απινιδωτής δεν υπήρχε. Η κυρία δεν ήξερε ΚΑΡΠΑ, μάλλον. Και όταν μπήκαν οι διασώστες είδαν τον γιατρό να κάνει ΚΑΡΠΑ με το ένα χέρι. Αυτό στις τέσσερις και τέταρτο που κάλεσαν το ΕΚΑΒ. Δεν δώσαν το όνομα του Γιώργου Μαζωνάκη και ως εκ τούτου οι διασώστες δεν είδαν ποιος ήταν. Σαν να έχει δημιουργηθεί ένα σκηνικό να φύγει, να πάει στο ΕΛΠΙΣ και να ανακοινωθεί από εκεί η ώρα του θανάτου στις πέντε και είκοσι. Δύο ώρες αφότου πέθανε. Ελπίζοντας να-να καλυφθούν τα όσα είχαν συμβεί τις ώρες αυτές. Και αν κατηγορούνται για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, η βαρβαρότητα που επέδειξαν και η συγκάλυψη που συνέβη μετά, δείχνουν άμεσο δόλο. Ήξεραν δηλαδή ακριβώς τι κάνανε, γι αυτό και τρέχανε να το καλύψουν. Οι μόνοι που δεν φταίνε είναι αυτοί οι υπεύθυνοι αυτού του ωραίου δικού μας επιτελικού κράτους.