Αντί Σιωπής

Αντί Σιωπής

Σε έναν κόσμο άτεχνο, ακαλαίσθητο, πολιτιστικά και ηθικά νεκρό.

Εκεί όπου βασιλεύει ο θλιβερός ηλίθιος, ο κουτοπόνηρος ραγιάς και ο επιδειξιομανής βλαχοδήμαρχος της επαρχιώτικης κακογουστιάς. Εκεί όπου κυριαρχεί ο νταής Νεάντερταλ, ο θρασύς διανοούμενος δημοκρατοξεσκιστής και ο ανερμάτιστος, εισαγόμενος θιασώτης της woke κουλτούρας. Σε αυτόν τον κόσμο, η μόνη σωτηρία, η μόνη ιερή ανάσταση, είναι να ανάψουμε και να υψώσουμε τη Δάδα.

Τη Δάδα του Ελληνικού Πολιτισμού, τη Δάδα της Γης και των Νεκρών μας. Διότι αυτό το Φως είναι ο μόνος πραγματικός, ο μόνος ζωοδότης οδηγός προς την αναγέννηση του έθνους (βαριά λέξη σε τέτοιες εποχές).

Να αφυπνιστούμε!

Όχι από τη φωνή κάποιου αυτόκλητου «ειδικού», ούτε από το μαστίγιο κάποιου κομματικού τσοπάνη ή κρατικού κλητήρα. Να αφυπνιστούμε μόνοι μας, από την ίδια μας την ελληνική συνείδηση. Να κοιτάξουμε γύρω μας, να αντικρίσουμε την ιερότητα της οικογένειάς μας και να βροντοφωνάξουμε ίσαμε τους ουρανούς ένα δυνατό: ΦΤΑΝΕΙ!

Οι αυτόκλητοι «σωτήρες» και οι πολιτικάντηδες δεν υπήρξαν ποτέ για τον απλό, τον αγνό λαό. Ήταν, είναι και θα παραμείνουν αιώνιοι υπηρέτες, γελωτοποιοί και μαριονέτες ξένων και εγχώριων συμφερόντων, που μισούν το Φως της Ελλάδας. Και η Δημοκρατία τους; Μια κοινή τσούλα, που πάνω στο σώμα της ασελγεί το κάθε μιαρό σκουπίδι που σπεύδει να την επικαλεστεί. Την αφήνουν κάθε τόσο έγκυο σε ένα «τέρας» μόλις σφίξουν οι αλυσίδες. Όταν οι πραγματικοί, σκοτεινοί ιδιοκτήτες αυτού του τόπου καταλάβουν ότι με το καλό δεν υποτάσσεται η ψυχή μας, γεννούν ένα δήθεν αντισυστημικό «τέρας». Ένα κατασκεύασμα που έρχεται για να αποχαυνώσει ακόμα περισσότερο τον λαό, ο οποίος μάταια και μαλθακά θα πιστέψει ότι… ο κόρακας βγάζει το μάτι του κόρακα.

Μέσα σε όλη αυτή τη σηπεδόνα και την πνευματική σαπίλα, λοιπόν, θα κάνω μια προσπάθεια.

Να καταφέρω, αρχικά, να αναπνεύσω. Όχι να αφυπνίσω κανέναν με το ζόρι. Διότι η αφύπνιση είναι πράξη ελευθερίας και μπορεί να την κάνει μόνο το ίδιο το άτομο, όταν η ψυχή του ποθήσει την Ομορφιά. Δεν ξεκινάω αυτό το ταξίδι με τον ευτελή σκοπό να γίνω ένας ακόμη «τσοπάνης» πάνω από πρόβατα.

Το μόνο που επιδιώκω είναι νέους συντεχνίτες. Ανθρώπους με ελληνικό φιλότιμο αλλά και πείσμα που θα φτύσουν αυτή την ασχήμια κατάμουτρα και θα δημιουργήσουν τον πιο όμορφο, τον πιο φωτεινό πίνακα της ζωής τους. Γιατί όσο περισσότεροι είμαστε, τόσο πιο πανέμορφη και αδούλωτη θα γίνει η κοινότητά μας. Συντεχνίτες που δεν θα τους γνωρίζω προσωπικά, αλλά θα νιώθω το σκίρτημα της ψυχής τους κοιτάζοντας γύρω μου, όταν θα μπορούμε πια όλοι μαζί πραγματικά να αναπνεύσουμε κάτω από τον γαλανό ουρανό.

Εδώ, λοιπόν, σε αυτή τη φιλόξενη γωνιά της Ολυμπίας, θα προσεγγίσουμε μαζί το 12. Καθιερώνουμε αυτό το βήμα ως ένα σταθερό «Δευτεριάτικο Μανιφέστο».

Επιλέγουμε τη Δευτέρα ακριβώς επειδή είναι η μέρα που η σκοτεινή «μηχανή» πατάει ξανά το κουμπί για να μας βυθίσει στη λήθη και στη μιζέρια της ρουτίνας· η μέρα που το σύστημα απαιτεί να σκύψουμε το κεφάλι, να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε και να γίνουμε παραγωγικά γρανάζια της κακογουστιάς του. Κάθε Δευτέρα βράδυ, λοιπόν, αμέσως μετά την πρώτη μέρα της «σκιάς», θα ανταμώνουμε εδώ. Όχι για να ξεκινήσουμε παθητικά και δειλά μια ακόμη εβδομάδα υποταγής, αλλά για να σαμποτάρουμε την αποχαύνωσή της με το ξέσπασμα της Αλήθειας και της Ελληνικής Ομορφιάς!

Να είστε σίγουροι πως το σκοτάδι νομοτελειακά κάποτε φεύγει.

Συντεχνίτης