Η διαφωνία Πενταγώνου και του Τελ Αβίβ θα φέρουν νέα επίθεση; (Περσική ανάλυση)
Η αυξημένη οικονομική πίεση στο Ιράν, οι στρατιωτικές κινήσεις των ΗΠΑ στην περιοχή
και οι εικασίες σχετικά με την πιθανότητα νέων επιθέσεων από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ
έχουν καταστήσει για άλλη μια φορά την προοπτική της στρατιωτικής αντιπαράθεσης ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα στις εξελίξεις στη Δυτική Ασία.
Σύμφωνα με το περσικό Fararu, ενώ η κυβέρνηση Ντόναλντ Τραμπ προσπαθεί να αναγκάσει την Τεχεράνη να αποδεχτεί τις απαιτήσεις της Ουάσιγκτον συνδυάζοντας οικονομικές πιέσεις και στρατιωτικές απειλές, οι διαφωνίες σχετικά με τους απώτερους στόχους αυτής της πολιτικής και το πιθανό κόστος του πολέμου συνεχίζονται.
Οικονομική πίεση: εργαλείο διαπραγμάτευσης ή προοίμιο κλιμάκωσης της αντιπαράθεσης;
Ένας από τους κύριους άξονες της ανάλυσης της τρέχουσας κατάστασης είναι η στρατηγική της κυβέρνησης των ΗΠΑ να χρησιμοποιεί ταυτόχρονα οικονομική πίεση και στρατιωτική απειλή. Περιορίζοντας τους χρηματοοικονομικούς πόρους του Ιράν, η Ουάσιγκτον προσπαθεί να αυξήσει το κόστος συνέχισης της αντιπαράθεσης και να προετοιμάσει το έδαφος για την αποδοχή μιας συμφωνίας σύμφωνα με τις απαιτήσεις της.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πίεση στις εξαγωγές ενέργειας, ο περιορισμός των οικονομικών ανταλλαγών και η απειλή κρίσιμων υποδομών θεωρούνται μερικά από τα εργαλεία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αλλάξουν οι υπολογισμοί της Τεχεράνης.
Ωστόσο, οι αξιολογήσεις για το αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής δεν είναι ομοιόμορφες. Ορισμένοι αναλυτές πιστεύουν ότι η αυξανόμενη πίεση, εάν δεν συνοδεύεται από μια αποδεκτή διπλωματική προσφορά, μπορεί να οδηγήσει σε κλιμάκωση των εντάσεων και όχι σε υποχώρηση.
Κατά την άποψή τους, όταν η μία πλευρά δηλώνει δημόσια τις κόκκινες γραμμές της και η άλλη πλευρά επιμένει να διατηρήσει τις θέσεις της, ο χώρος για διπλωματικούς ελιγμούς περιορίζεται περισσότερο και η πιθανότητα λανθασμένου υπολογισμού αυξάνεται.
Αντιθέτως, μια άλλη άποψη πιστεύει ότι η Ουάσινγκτον μπορεί ακόμα να ελπίζει να κερδίσει τις επιθυμητές παραχωρήσεις μέσω οικονομικής πίεσης, στρατιωτικών απειλών και περιορισμένων επιχειρήσεων χωρίς να εμπλακεί σε έναν πόλεμο πλήρους κλίμακας.
Σύμφωνα με αυτήν την αξιολόγηση, η προετοιμασία των δυνάμεων και η αύξηση της στρατιωτικής παρουσίας δεν σημαίνουν απαραίτητα μια τελική απόφαση για την έναρξη ενός πολέμου. Αντίθετα, θα μπορούσαν να αποτελούν μέρος μιας προσπάθειας των Ηνωμένων Πολιτειών να αυξήσουν τη διαπραγματευτική τους ισχύ.
Ωστόσο, η συνέχιση μιας τέτοιας κατάστασης δεν είναι χωρίς κόστος. Όσο περισσότερες στρατιωτικές απειλές και όσο πιο σκληρές γίνονται οι θέσεις των μερών, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα μια περιορισμένη δράση να οδηγήσει σε μια αλυσίδα αμοιβαίων αντιδράσεων.
Έρχεται νέα επίθεση από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ;
Μία ανησυχία που εγείρεται στις στρατιωτικές αξιολογήσεις είναι η πιθανότητα μιας κοινής επιχείρησης ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον στόχων στο Ιράν. Σε αυτό το σενάριο, είναι πιθανό το Ισραήλ να επιχειρήσει να προετοιμάσει το έδαφος για μια μεγαλύτερη επιχείρηση των ΗΠΑ με επιθέσεις.
Εν τω μεταξύ, υπάρχουν αναφορές για στόχους που εξετάζονται στο Ιράν. Ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι σε περίπτωση επίθεσης, η πρώτη φάση θα επικεντρωθεί σε στρατιωτικούς και επιχειρησιακούς στόχους.
Η διαφορά στους υπολογισμούς μεταξύ Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ
Ένα από τα βασικά ζητήματα σε αυτήν την κρίση είναι η πιθανή απόκλιση μεταξύ των πολιτικών στόχων των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Ενώ ο Μπενιαμίν Νετανιάχου θέλει να αποδυναμώσει το Ιράν και ακόμη και να αλλάξει την πολιτική του δομή, υπάρχει διαφωνία σχετικά με το βαθμό στον οποίο η κυβέρνηση των ΗΠΑ είναι πρόθυμη να εισέλθει σε έναν πόλεμο με τόσο ευρείς στόχους.
Για το Ισραήλ, η αποδυνάμωση των στρατιωτικών και πυρηνικών δυνατοτήτων του Ιράν και η μείωση της περιφερειακής του ικανότητας αποτελούν προτεραιότητες ασφαλείας. Αλλά η Ουάσινγκτον, εκτός από τις παραμέτρους ασφαλείας, είναι αναγκασμένη να λάβει υπόψη το οικονομικό κόστος, τις εκλογικές συνέπειες, την κατάσταση των δυνάμεών της στην περιοχή και την πιθανότητα εξάπλωσης του πολέμου σε άλλες χώρες.
Συνεπώς, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι οι δύο πλευρές συμφωνούν σε όλα τα στάδια και στον τελικό στόχο μιας πιθανής επιχείρησης.
Το Στενό του Ορμούζ και οι Ενεργειακές Υποδομές: Ο Κίνδυνος Εξάπλωσης της Κρίσης
Μία από τις πιο ευαίσθητες πτυχές της πιθανής αντιπαράθεσης είναι η σύνδεση μεταξύ πολέμου και ενεργειακής ασφάλειας.
Το Στενό του Ορμούζ είναι μία από τις σημαντικότερες οδούς διαμετακόμισης πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κόσμο και οποιαδήποτε σοβαρή διαταραχή της θαλάσσιας κυκλοφορίας του θα μπορούσε να επηρεάσει τις παγκόσμιες αγορές ενέργειας.
Η πιθανότητα να στοχοποιηθούν πλοία και ενεργειακές εγκαταστάσεις στην περιοχή έχει αναφερθεί ως ένα σενάριο.
Ορισμένοι αναλυτές προειδοποιούν ότι εάν οι στρατιωτικές επιθέσεις επεκταθούν, το εύρος της αντίδρασης μπορεί να υπερβεί τους στρατιωτικούς στόχους και να απειλήσει τις πετρελαϊκές, πετροχημικές υποδομές, τα λιμάνια ή τις ναυτιλιακές οδούς των χωρών της περιοχής.
Μια τέτοια κατάσταση θα μπορούσε να αυξήσει το κόστος του πολέμου για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αύξηση των τιμών του πετρελαίου, οι διαταραχές στην αλυσίδα εφοδιασμού ενέργειας, το αυξανόμενο κόστος μεταφοράς και η αύξηση των ασφαλιστικών τιμών των πλοίων είναι μεταξύ των πιθανών συνεπειών μιας κλιμακούμενης κρίσης.
Οι χώρες της περιοχής ενδέχεται επίσης να αντιμετωπίσουν οικονομικές πιέσεις, θαλάσσια ανασφάλεια και ζημιές στις υποδομές τους.
Επιδιώκει η Αμερική έναν πόλεμο φθοράς;
Στην ανάλυση των στρατιωτικών επιλογών από την Ουάσινγκτον, η διάκριση μεταξύ περιορισμένων επιθέσεων και ολοκληρωτικού πολέμου είναι κρίσιμη. Οι περιορισμένες επιθέσεις μπορεί να στοχεύουν στην καταστροφή ορισμένων δυνατοτήτων, στην αποστολή ενός αποτρεπτικού μηνύματος ή στην αναγκαστική διαπραγμάτευση ενός αντιπάλου. Αλλά ο πόλεμος πλήρους κλίμακας απαιτεί υπολογισμούς και δεσμεύσεις που ξεπερνούν κατά πολύ την έναρξη μερικών κυμάτων αεροπορικών επιδρομών.
Η στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ δεν φέρνει πάντοτε πολιτικές αλλαγές
Ορισμένοι στρατιωτικοί αναλυτές τονίζουν ότι η οπλική ισχύς των ΗΠΑ, αν και ικανή να προκαλέσει ζημιές στις στρατιωτικές υποδομές, δεν μεταφράζεται απαραίτητα σε επίτευξη πολιτικών στόχων. Η εμπειρία προηγούμενων συγκρούσεων έχει επίσης δείξει ότι υπάρχει ένα σημαντικό χάσμα μεταξύ της καταστροφής της στρατιωτικής ισχύος μιας χώρας και της δημιουργίας διαρκούς πολιτικής αλλαγής σε αυτήν.
Ανεβαίνει το κόστος
Από την άλλη πλευρά, η συνέχιση των στρατιωτικών επιχειρήσεων και η αύξηση του αριθμού των εμπλεκόμενων στρατευμάτων θα μπορούσε να αυξήσει το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος και να εκθέσει την Ουάσιγκτον σε εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό όταν υπάρχει πιθανότητα ο πόλεμος να εξαπλωθεί σε θαλάσσιες οδούς, ενεργειακές εγκαταστάσεις και άλλες χώρες της περιοχής. Ως αποτέλεσμα, ορισμένοι παρατηρητές πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να επιδιώξουν να ασκήσουν πίεση που θα αναγκάσει την άλλη πλευρά να αλλάξει τους υπολογισμούς της χωρίς η Ουάσινγκτον να αναγκαστεί να εισέλθει σε έναν παρατεταμένο πόλεμο.
«Καθοριστικός παράγων η επίτευξη συμφωνίας»
Παρά τις αυξανόμενες εντάσεις, η πιθανότητα επίτευξης συμφωνίας παραμένει καθοριστικός παράγοντας για τις μελλοντικές εξελίξεις. Ορισμένοι αναλυτές πιστεύουν ότι μια πιθανή συμφωνία θα μπορούσε να βασίζεται σε αμοιβαία μείωση των πιέσεων.
Αντιθέτως, μια άλλη ομάδα πιστεύει ότι το κύριο πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη τεχνικής λύσης, αλλά μάλλον η βαθιά δυσπιστία μεταξύ των μερών και η διαφωνία σχετικά με τις απαραίτητες εγγυήσεις για την εφαρμογή της συμφωνίας.
Η διπλωματία μπορεί να αποτελέσει έναν αποτελεσματικό τρόπο εξόδου από την κρίση όταν μια πιθανή συμφωνία λαμβάνει υπόψη τα συμφέροντα και τις ανησυχίες ασφαλείας των μερών και παρέχει αξιόπιστους μηχανισμούς για την εφαρμογή των δεσμεύσεων.
Μια συμφωνία που βασίζεται μόνο σε μονομερείς πιέσεις μπορεί να μην είναι σε θέση να δημιουργήσει την απαραίτητη εμπιστοσύνη για να αποτρέψει την επιστροφή στην κρίση.
Fararu.com/fa
—
