Ποτέ Κανείς Μόνος Η Παρακαταθήκη των Δέκα

Αποσπάσματα για το Olympia.gr

Ποτέ Κανείς Μόνος

Η Παρακαταθήκη των Δέκα

Συγγραφέας Ιάκωβος Ποθητός

Πέντε αποσπάσματα, τρεις παράγραφοι το καθένα

«Εικονογράφηση εξωφύλλου: με τη βοήθεια εργαλείων ΤΝ.»

1. Η μαύρη σφαίρα

Ένας κόσμος καμένος. Κάτι που δεν έπρεπε να βρεθεί.

Το Νερό συνέχιζε να κυλάει ανάμεσα στις νεογέννητες κοιλάδες, παρασύροντας μαζί του τη μαύρη κρούστα της καμένης γης. Όμως καθώς ο Ήρωας έκανε ένα βήμα προς την όχθη, μια παράξενη, υπόκωφη δόνηση διαπέρασε τα πέλματά του. Δεν ήταν ο παλμός της γης που ξυπνούσε. Ήταν ένας τεχνητός, παγερός βόμβος.

Έσκυψε. Ανάμεσα στις βαθιές σχισμές του εδάφους, μισοθαμμένη κάτω από μια παραμορφωμένη, λιωμένη πλάκα ατσαλιού, κάτι άστραφτε.

Με τα γυμνά του χέρια παραμέρισε τα καμένα συντρίμμια. Αποκαλύφθηκε μια μαύρη σφαίρα, λεία και ανέπαφη, που δεν είχε αγγιχτεί από τη φωτιά. Στην επιφάνειά της τρεμόσβηναν αμυδρές, γαλάζιες γραμμές φωτός—η τελευταία ψηφιακή μνήμη της ανθρωπότητας. Μέσα στις φλέβες της βρίσκονταν φυλακισμένα τα μυστικά των όπλων, οι χάρτες των παλιών συνόρων, οι κώδικες της αλαζονείας και οι εντολές που είχαν φέρει την καταστροφή.

Από το μυθιστόρημα «Ποτέ Κανείς Μόνος: Η Παρακαταθήκη των Δέκα», του Ιάκωβου Ποθητού. Ένα μυθιστόρημα που ετοιμάζεται.

Ερώτηση: Θα τη θάβατε, θα την καταστρέφατε ή θα τη φυλάγατε;

2. Ο ξένος του δάσους

Ένας άνθρωπος αποφασίζει να ζήσει μόνος του.

Ο Ορέστης δεν κάθισε ποτέ στον κύκλο των ανθρώπων.

Οι υπόλοιποι θυμούνταν τη βαριά, σιωπηλή φιγούρα του από τις πρώτες, πυρετώδεις μέρες του Νέου Κόσμου, όταν χτίζονταν τα κοινά σπίτια στη μέση της κοιλάδας. Δούλευε δίπλα τους ακούραστος, δυνατός, αλλά πάντα αμίλητος. Ύστερα, μια μέρα, μάζεψε τα λίγα πράγματά του και βάδισε μόνος προς τις πυκνές πλαγιές του δάσους.

Έχτισε μια μικρή καλύβα σε ένα ξέφωτο, τρεις ώρες περπάτημα μακριά από τον οικισμό. Καλλιεργούσε μόνος του τη γη. Κυνηγούσε μόνος. Κάθε φθινόπωρο, κάποιος περαστικός τον έβλεπε από μακριά να μαζεύει τη σοδειά του σε μια δική του, ξεχωριστή αποθήκη, με μια ξύλινη πόρτα που έκλεινε ερμητικά.

Από το μυθιστόρημα «Ποτέ Κανείς Μόνος: Η Παρακαταθήκη των Δέκα», του Ιάκωβου Ποθητού. Ένα μυθιστόρημα που ετοιμάζεται.

Ερώτηση: Θα τον αφήνατε ήσυχο, ή θα προσπαθούσατε να τον πείσετε;

3. Η μάνα με τα τέσσερα παιδιά

Η πρώτη ραγισματιά της κοινότητας δεν ήρθε από κακία. Ήρθε από αγάπη.

Μια μέρα, η Λυδία στάθηκε μπροστά στη Βουλή των Γερόντων. Ήταν ντροπιασμένη, με το κεφάλι σκυφτό και τα νεογέννητα σφιχτά στην αγκαλιά της.

«Δεν ζητώ μεγαλύτερο σπίτι για μένα», είπε, και η φωνή της έτρεμε από τη συστολή και την εξάντληση. «Έναν τοίχο παραπάνω ζητώ μόνο. Έναν χώρο για να μην πατάει το μωρό το κεφάλι του αδερφού του όταν κοιμούνται. Δεν ξέρω από κανόνες και νόμους· ξέρω μόνο ότι τα παιδιά μου κρυώνουν.»

Μια βαριά σιωπή σκέπασε τη συνεδρίαση. Όλοι οι πρεσβύτεροι κατάλαβαν αμέσως το δίκιο της. Κι αυτό ακριβώς ήταν το επικίνδυνο σημείο. Αν της έλεγαν «όχι, όλα τα σπίτια πρέπει να μένουν αυστηρά ίδια», θα την τιμωρούσαν επειδή χάρισε νέες ζωές στον οικισμό. Αν της έλεγαν «ναι, χτίσε», τότε αύριο κάθε οικογένεια θα ζητούσε από έναν επιπλέον τοίχο για τους δικούς της, ξεχωριστούς λόγους.

Από το μυθιστόρημα «Ποτέ Κανείς Μόνος: Η Παρακαταθήκη των Δέκα», του Ιάκωβου Ποθητού. Ένα μυθιστόρημα που ετοιμάζεται.

Ερώτηση: Θα της χτίζατε έναν τοίχο παραπάνω;

4. Ο πρώτος νεκρός

Ο πρώτος θάνατος στον Νέο Κόσμο. Τι χτίζεις στη μνήμη ενός ανθρώπου;

Έμενε το ερώτημα του σώματος. Στον παλιό κόσμο, οι άνθρωποι έχτιζαν πέτρες και αγάλματα, και οι μεγάλες πέτρες έγιναν μνημεία, και τα μνημεία έγιναν εξουσία. Ο Ήρωας το θυμόταν. Έκανε ένα βήμα να μιλήσει, αλλά η Σοφία ήταν ήδη εκεί.

«Μην του χτίσετε πέτρα», είπε. «Φυτέψτε του ένα δέντρο. Η πέτρα θα στέκεται εκεί πάντα ίδια. Το δέντρο θα μεγαλώνει, όπως θα μεγάλωνε εκείνος, και όποιος θέλει να τον θυμάται θα το ποτίζει.»

Έσκαψαν μαζί, άντρες και γυναίκες, με τα χέρια. Έβαλαν τον Ιάσονα στο χώμα, πάνω από το ποτάμι, και φύτεψαν μια νεαρή μηλιά. Η Λυδία έφερε νερό από το ποτάμι σε μια κούπα. Ο καθένας έριξε λίγο. Ο Δάφνης έριξε τελευταίος, και η κούπα έτρεμε στα χέρια του.

Από το μυθιστόρημα «Ποτέ Κανείς Μόνος: Η Παρακαταθήκη των Δέκα», του Ιάκωβου Ποθητού. Ένα μυθιστόρημα που ετοιμάζεται.

Ερώτηση: Πέτρα ή δέντρο;

5. Η νύχτα που φοβήθηκε τον εαυτό της

Μια νύχτα, και ένα φάρμακο που δεν δόθηκε.

«Μια νύχτα, την είδα τόσο αδύναμη που μετά βίας μιλούσε. Και σκέφτηκα — αν απλώς το έβαζα στο στόμα της, αν την ανάγκαζα μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, θα ζούσε. Ήμουν τόσο σίγουρη. Πλησίασα με το φάρμακο στο χέρι, γονάτισα δίπλα της, και… σήκωσα το κεφάλι της με το ένα χέρι, έτοιμη να το χύσω στο στόμα της είτε το ήθελε είτε όχι.»

«Τι σε σταμάτησε;»

«Η κόρη της. Ένα κοριτσάκι, δεν θα ήταν πάνω από επτά χρονών, που κοιμόταν στη γωνία του δωματίου και ξύπνησε ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Με είδε, και φώναξε — «Μυρτώ, όχι!» — με μια φωνή τόσο τρομαγμένη που πάγωσα επιτόπου. Κοίταξα τα ίδια μου τα χέρια, το φάρμακο, το πρόσωπο της Ισμήνης κάτω από μένα, και κατάλαβα τι ήμουν έτοιμη να κάνω. Δεν ήταν θεραπεία πια. Ήταν βιασμός της θέλησής της, έστω κι αν το έκανα από αγάπη.»

Από το μυθιστόρημα «Ποτέ Κανείς Μόνος: Η Παρακαταθήκη των Δέκα», του Ιάκωβου Ποθητού. Ένα μυθιστόρημα που ετοιμάζεται.

Ερώτηση: Αν αγαπάς κάποιον, έχεις το δικαίωμα να αποφασίσεις για εκείνον;