Γιώργος Βενετσάνος: Αίγυπτος, Ιταλία, Τουρκία Το νέο διπλωματικό παζλ στη Λιβύη

Αίγυπτος, Ιταλία, Τουρκία: Το νέο διπλωματικό παζλ στη Λιβύη
Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος
Το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε μια έντονη διπλωματική κινητικότητα μεταξύ του Καίρου και της κυβέρνησης της Τρίπολης,
μιας κυβέρνησης την οποία η Αίγυπτος δεν αναγνώριζε μέχρι πρότινος, με αποκορύφωμα την ανακοίνωση που έκανε το διπλωματικό σώμα της Αίγυπτου για την επαναλειτουργία της πρεσβείας τους στη λιβυκή πρωτεύουσα.
Υπάρχουν πληροφορίες, που λένε ότι ο πρωθυπουργός της Τρίπολης,
έχει προτείνει στην αιγυπτιακή πλευρά την έναρξη διαλόγου, με στόχο να διευθετηθούν οι ενστάσεις του Καίρου αναφορικά με την οριοθέτηση της μεταξύ τους ΑΟΖ. Υπό αυτό το πρίσμα, μια ενδεχόμενη συμφωνία Αιγύπτου – Λιβύης που θα ικανοποιεί τα αιγυπτιακά συμφέροντα, κάνει αβέβαιη τη μελλοντική στήριξη του Καίρου προς τις ελληνικές θέσεις έναντι της Λιβύης, και αν αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα υπάρχει ένα ακόμη μεγαλύτερο που θα πρέπει να απασχολήσει την ελληνική διπλωματία και είναι η στάση της Ιταλίας στο λιβυκό ζήτημα, εφόσον η στάση της Ιταλίας στο λιβυκό ζήτημα αποτελεί μια κρίσιμη γεωπολιτική πρόκληση για την Ελλάδα, καθώς η Ρώμη ακολουθεί μια πολιτική «ρεαλιστικού πραγματισμού» που συχνά ευθυγραμμίζεται ή συγκλίνει με τα συμφέροντα της Τουρκίας στη Βόρεια Αφρική.
Παράλληλα αξιοποιώντας την επιρροή της στη χώρα, πέτυχε τον περιορισμό των μεταναστευτικών ροών προς τα ιταλικά νησιά,
γεγονός που ωστόσο οδήγησε στη μετατόπιση των κυκλωμάτων με την αύξηση των χιλιάδων αφίξεων προς την μεγαλόνησο Κρήτη. Παράλληλα, η ιταλική διπλωματία εμφανίζεται στην Τρίπολη ως εκπρόσωπος μιας Ευρώπης πρόθυμης να ικανοποιήσει τα λιβυκά αιτήματα, αγνοώντας τις ελληνικές ενστάσεις (έχει βεβαρημένο παρελθόν η Ιταλία από την συμπεριφορά της στην καταστροφή της Σμύρνης), παρότι σε ευρωπαϊκό επίπεδο η Ιταλία στηρίζει τυπικά τις αποφάσεις της ΕΕ που καταδικάζουν το τουρκολιβυκό μνημόνιο, επί του πεδίου συνεργάζεται στενά με την Άγκυρα, γεγονός που δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους διπλωματικής παράκαμψης της Αθήνας.
Με την τακτική αυτή όμως, εκπέμπεται το εσφαλμένο μήνυμα ότι τόσο οι ελληνικές προειδοποιήσεις όσο και τα διπλωματικά εργαλεία που διαθέτει η Αθήνα σε ευρωπαϊκό επίπεδο στερούνται ουσιαστικής ισχύος.
