Ο αθέατος Ρατσισμός της καθημερινότητας…

Πόσα πράγματα αλήθεια έχουν πέσει θύματα ενός ιδιότυπου καθημερινού ρατσισμού, που ούτε καν προσέχουμε πλέον.
ΟΝΟΜΑΤΑ:
Σκεφτήκαμε λ.χ πόσα ονόματα έχουν πέσει θύματα…. κακής δημοσιότητας;
Λ.χ Ο Χαράλαμπος, η Χάιδω, ο Πολυχρόνης….
(Κλάφτα Χαράλαμπε. Για την Χάιδω και τον… Πολυχρόνη τί να πούμε….)
ΖΩΝΤΑΝΑ:
Πόσα συμπαθέστατα ζωντανά (κατά σύμπτωση και τα πιο χρήσιμα)
που για να τα ονομάσουμε ζητάμε… συγγνώμη ή την… κατανόηση του συνομιλητή μας:
Μερικά: Το γαϊδούρι, το μουλάρι, το βόδι, η μαϊμού, η κότα…
«Δίπλα στην κατασκήνωση έβοσκε, με το…. συμπάθιο (!!!) ένα μουλάρι»
Σημείωση: Μια εναλλακτική, για να ξεπεράσουμε το… πρόβλημα (δες και παρακάτω) είναι τα υποκοριστικά: γαϊδουράκι, μουλαράκι, μαϊμουδάκι
Αλλά ακόμα και έτσι, αδικείται το…. βοϊδάκι.
Τα… ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙΑ .
Εδώ κι αν γίνεται…. του ρατσισμού. Ας μην το αγγίξουμε καν…!
ΣΥΓΓΕΝΙΚΑ:
Πόσα «συγγενείας…. σημαντικά» επίσης συκοφαντούνται αδίκως;
Ο κουμπάρος, η κουμπάρα, η θεία. Αλλά…. όχι ο θείος.
ΜΕΓΕΘΥΝΤΙΚΑ:
Αλλά και τα μεγέθους… σημαντικά γενικώς: Μήκος, πλάτος, ύψος…
«Τόσο… μετά συγχωρήσεως». Τώρα, γιατί… μετά συγχωρήσεως, δεν ξέρω.
Όπως έλεγε και ο πάντα απολαυστικός Φέρμας με την “γλώσσα” που γνώριζε:
“Έχει ένα πτυχίο ρε… τριάντα επί εξήντα”. Δηλαδή έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη;
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ:
Πόσα “ευγενή” επαγγέλματα επίσης αναφέρονται ενίοτε ρατσιστικά- απαξιωτικά:
Φιλολογία, θέατρο κ.α λ.χ Άσε το… θέατρο/ αυτά είναι… φιλολογίες.
ΠΡΟΪΟΝΤΑ:
Πόσα προϊόντα και τρόφιμα αδικούνται από μια ρατσιστική αντιμετώπιση;
Αγγούρι, μπανάνα, καρύδια, σύκα, χαλβάς….
Παράδειγμα: Σίγουρα θα το σκεφτόταν πολύ να πει η πελάτισσα στον μπακάλη της, αν μάλιστα είχε και άλλους πελάτες εκεί γύρω:
“Αχ, κυρ Νίκο, ήθελα να πάρω και καρύδια, αλλά τα καρύδια σου είναι πολύ μικρά”
ΤΕΧΝΕΣ-ΜΟΥΣΙΚΗ:
Ακόμη και η Μουσική. Πόσα υπέροχα όργανα μουσικής :
Σαντούρι, Κλαρίνο, βιολί κλπ έχουν πέσει θύματα….. ρατσισμού:
«Δουλεύουμε, δεν παίζουμε… σαντούρι»
«Εσύ.. το βιολί… βιολάκι» .
ΧΡΗΣΙΜΟΤΑΤΑ ΥΛΙΚΑ:
Το ίδιο και στα…. οικοδομικά υλικά και τα παράγωγα. Από πού κι ως πού
η ρατσιστική ειρωνεία για το πολυτιμότατο “τούβλο”, το “ντουβαρι”, το απελέκητο (το φυσικό, άθικτο) ξύλο κ.α
Κατασυκοφαντημένη και…. η λαμαρίνα, χρησιμότατο υλικό. “Ντενεκέ” την ανεβάζουμε, ντενεκέ την κατεβάζουμε. Γιατί “παλιοντενεκές” και όχι…. “φθαρμένη λαμαρίνα” ή απλά… αγάνωτη και όχι ξεγάνωτη;
Θύμα ρατσισμού και η τιμημένη παραδοσιακή “καριόλα” των παπούδων μας.
(Το…. σινιέ, σαλονάτο “τρητόν λέχος” του Ομήρου)
Αλλά και το “κάγκελο”; Τί “φταίει” και το…. περιορίσαμε εννοιολογικά τόσο και έτσι;
ΑΝΑΤΟΜΙΑ:
Να μην πάμε βέβαια και στην ανθρώπινη… ανατομία, όπου κάποια σημεία της «ακούνε» και…. τι δεν ακούνε.
“βάλτα εκεί που… ξέρεις”. “Θα σου λεγα πού να το βάλεις”.
Από πού αλήθεια προκύπτει ότι είναι….. απεριόριστος…..
αποθηκευτικός χώρος;
Ούτε…. κοντέινερ να ήταν.
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ Αντιρατσισμού:
Προχωράμε ΛΙΓΟ πιο ΠΕΡΑ. Να το…. μακρύνουμε (μετά…. συγχωρήσεως !!!) κάπως:
Μιλήσαμε ήδη για την εναλλακτική των υποκοριστικών, ως μία λύση του… προβλήματος.
(διστάζουμε να πούμε “αγγούρι”, ενώ λέμε άνετα “αγγουράκι”….! )
Πέρα από την εναλλακτική όμως των υποκοριστικών,
υπάρχει και η γενική εναλλακτική της… ΛΟΓΙΑΣ γλώσσας.
Δείχνει κάτι αυτό;
Ας εξετάσουμε κι αυτήν την εκδοχή.
Λ.χ Γιατί ο… λόγιος όνος, ο «λόγιος» ημίονος κλπ δεν έχουν ανάγκη ούτε συγγνώμης, ούτε προληπτικής συμπάθειας, σε αντίθεση με τον… λαϊκό γάιδαρο ή το λαϊκό…. μουλάρι.
Και ολίγη “ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ”.
Στην…. αρχαιότητα πάντως οι λέξεις δεν χωρίζονταν σε «χύδην» (χυδαίες, του χύδην όχλου) και «ευγενείς». Ήταν σε κοινή χρήση. Τα έργα ναι (=δούλια, βάναυσα έργα). Οι λέξεις όχι.
“έσθιε…. σπατίλην” έλεγε και και ο ελεύθερος, αλλά και ο δούλος. (=να φας…. σκ…)
“αλλ’ εσύ ούτος” (=εσύ ρε να τα φας).
“Κυνώπις” (σκυλομούρης- ρα), “οινοβαρής” (παλιομεθύστακας)…. έλεγε ο δούλος, αλλά και…ο βασιλιάς Αχιλλέας…. στο μεθύσι του απάνω. Αλλά και η Ελένη, όταν την έπιαναν τα…. ενοχικά της.
Και επί τη ευκαιρία, δεν υπήρχε στην “αρχαιότητα” ούτε και ο πληθυντικός… ευγενείας, σεβασμού, που με τον καιρό «κατάντησε» ταξικός πληθυντικός εξουσίας και ραγιαδισμού.
Ουσιαστικά ρατσιστικός:
«Λαμβάνω την.. τιμήν να… παρακαλέσω ΥΜΑΣ (!!!)…».
Ούτε επίσης είχαν υβριστικές ή χυδαίες (ρατσιστικές) εκφράσεις για τους γονείς- προγόνους.
(Δεν έβριζαν γονείς, σόι κλπ, όπως γίνεται σήμερα)
(Εξαίρεση -έμμεση- ίσως η Ανδρομάχη, σκλάβα πλέον του Νεοπτόλεμου, που “συστήνει” στην Ερμιόνη να μην…… μοιάσει στην μάνα της, δηλαδή την Ελένη).
Άρα, οι Αρχαίοι Ημών δεν ήταν…. Ρατσιστές…. Εκτός….
Εκτός κι αν θεωρούμε ρατσιστικό εκείνο το
“πας μη Έλλην….” και…τους δούλους.
Όντως. Δεν υπάρχουν χυδαίες λέξεις….. Υπάρχουν ΜΟΝΟ χυδαίοι άνθρωποι,
που… τις εκχυδαϊζουν.
Χρυσόστομος Τ.

Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις