Με λένε ΒαρουΦΑΚη
Κι έχω τρελλό μεράκι
Να είμαι σούπερ σταρ!
Και βέβαια μπορώ
Να παίξω Τσικεν Γκέιμ
Ο άρχοντας εγώ!
Γκαζώνω, το πατάω,
Τον Σόϊμπλε απέναντι
Στα μάτια τον κοιτώ!
Αν δεν πατήσει φρένο
δεν στρίψει το τιμόνι ,
απάνω του θα πέσω
Και «γαία πυρί μιχθήτω»
Θα γίνει στο λεπτό!
Της κότας το παιχνίδι
θα παίξω ως το τέλος
και κείνο του Αιχμαλώτου
μαζί το μελετώ!
«Αιχμάλωτος» εκείνος «Αιχμάλωτος» και ΄γώ!
Σκατζόχοιρος κι εκείνος, Σκατζόχοιρος και γώ!
Nα δω πως θα μπορεσω
να πω το “Σ´ αγαπω”!
*
Το Δίλημμα του Σκατζόχοιρου, γνωστό επίσης και ως Δίλημμα του Ακανθόχοιρου, είναι μια αναλογία των προκλήσεων που φέρει η ανθρώπινη οικειότητα.
Περιγράφει μια κατάσταση όπου μια ομάδα σκατζόχοιρων προσπαθούν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο για να μοιραστούν θερμότητα μια κρύα ημέρα.
Ωστόσο, όταν το πραγματοποιήσουν, είναι αναπόφευκτο να τραυματίσουν ο ένας τον άλλο με τα αιχμηρά τους αγκάθια. Κατά συνέπεια πρέπει να απομακρυνθούν. Παρόλο που όλοι μοιράζονται την επιθυμία για αμφίδρομη επικοινωνία, αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί για προφανείς λόγους.
Τόσο ο Σοπενχάουερ όσο κι ο Φρόυδ χρησιμοποίησαν αυτή την αναλογία για να περιγράψουν το πώς αντιλαμβάνονται την κατάσταση στην οποία περιέρχεται ένα άτομο όταν καλείται να αναπτύξει κάποια σχέση με άλλα.
Το δίλημμα του σκαντζόχοιρου υπονοεί ότι παρά την καλή θέληση, η ανθρώπινη οικειότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς αμφίδρομη βλάβη, και ως αποτέλεσμα προκύπτει σκεπτικισμός και ρηχές σχέσεις.
Με το δίλημμα αυτό προτείνεται πως κάποιος πρέπει να είναι μετριοπαθής στις σχέσεις του με άλλους, τόσο από προσωπικό συμφέρον όσο και από φροντίδα για τους άλλους. Το δίλημμα του σκατζόχοιρου χρησιμοποιείται για να εξηγήσει την εσωστρέφεια και την τάση για απομόνωση.