Βασίλης Δημ. Χασιώτης : Προσοχή στα σάπια μήλα
Το λόμπι του Μνημονίου, θα δώσει, είναι βέβαιο, τον υπέρ πάντων αγώνα της ύπαρξής του. Επιτυχία της αντιμνημονιακής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, θα σήμαινε πολλά περισσότερα από την απλή κατάρρευση του μύθου του μνημονιακού μονόδρομου, θα σήμαινε, πάνω απ’ όλα, την έκρηξη της συσσωρευμένης οργής του λαού, εναντίον όλων εκείνων που εν ονόματι της θεωρίας του μνημονιακού μονόδρομου, θα ζητήσουν, είναι βέβαιο, την αναδρομική αποκατάσταση της περιουσιακής τους ζημίας και της απώλειας των εισοδημάτων τους, με απρόβλεπτες συνέπειες. Αυτό που ίσαμε σήμερα λέγονταν και δεν γίνονταν, η κοινωνική έκρηξη, ίσως επέλθει τη στιγμή που το Μεγάλο Ψεύδος της Θεωρίας του Μονοδρόμου, αποκαλυφθεί μπρος στα μάτια της κοινωνίας, και ζητήσουν ανταπόδοση η Αξιοπρέπεια και οι αδικοχαμένες ζωές εκείνων που ανάλγητα θυσιάστηκαν στο βωμό αυτού του Ψεύδους.
Αυτή η Αποκάλυψη του Μεγάλου Ψεύδους, είναι ανάγκη επιτακτική για κάποιους να μη συμβεί.
Είναι ανάγκη αυτό το Μεγάλο Ψεύδος, να καταστήσει σύμμαχό του την Ελπίδα που ο λαός εναπόθεσε στην τελευταία διαθέσιμη εναλλακτική πολιτική λύση του τόπου, και που είναι η παρούσα συγκυβέρνηση.
Διότι έτσι, η Ελπίδα θα μεταβληθεί κι αυτή σε Μεγάλο Ψεύδος, και το τελευταίο σε Ελπίδα.
Μπορεί αυτή η συγκυβέρνηση να απογοητεύσει το λαό;
Μπορεί να κάνει τη Μεγάλη Κυβίστηση;
Όποιος έχει καεί στη σούπα, φυσάει και το γιαούρτι.
Ελπίζω, είναι η απάντησή μου σα παραπάνω ερωτήματα, όχι, και ομοίως ελπίζω, αυτή η Ελπίδα, να μετατραπεί σε βεβαιότητα : ότι η Θεωρία της Επιλεκτικής Εξαθλίωσης των Πολλών και της Επιλεκτικής Ατιμωρησίας και Εξαίρεσης κάποιων Πολύ Λίγων από τα «κοινά» βάρη, με οποιαδήποτε δικαιολογία, δεν θα ξανασυμβεί, τουλάχιστον από κυβερνήσεις που διεκδικούν δάφνες αποκατάστασης της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Το «ό,τι έγινε – έγινε», αυτό το πανάθλιο επιχείρημα όσων έχουν προφανείς λόγους να το επικαλούνται, εν ονόματι των, (την κάθε φορά), τρεχουσών «κρίσιμων εξελίξεων», έχω πολλές φορές γράψει, ότι αποτελεί προσπάθεια σ’ αυτό το τόπο, όχι μονάχα να μην αποδοθούν ευθύνες πολιτικές, και όχι μόνο, εκεί που υπάρχουν, μα και να συνεχίσουν να παίζουν τον ρόλο του «σωτήρα» και εκείνων που προσωποποιούν τις όποιες ικανότητες και δεξιότητες, εκείνοι δηλαδή που οδηγούσαν τη χώρα στη βράχια, πολύ πριν το 2010, και τελικώς την έριξαν πάνω στα βράχια, μετά το 2010.
Λες και ότι, ένα Κράτος, όταν ασχολείται με ένα θέμα, αποκλείεται, ή, πολύ περισσότερο, δεν πρέπει να ασχολείται και με κάποιο άλλο. Δηλαδή, όταν η δικαιοσύνη ασχολείται με πολιτικά εγκλήματα, που ενδέχεται από την εξέταση των πραγμάτων να είναι κάποια απ’ αυτά και εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου, θα πρέπει το «μαγαζί» (το Κράτος), να αναστείλει κάθε άλλη λειτουργία, θα πρέπει, π.χ., να ανασταλεί κάθε δραστηριότητα εξωτερικής πολιτικής, θα πρέπει να ανασταλεί κάθε δραστηριότητα οικονομικής πολιτικής, θα πρέπει τέλος πάντως, όλοι οι άλλοι τομείς κρατικής δράσης να περιμένουν τη «σειρά» τους, για να δραστηριοποιηθούν. Ένας – ένας! Και το άλλο «καταλυτικό» επιχείρημα; Ότι, λένε, δεν μπορείς να στέλνεις την αντιπολίτευση (ιδίως την αξιωματική αντιπολίτευση) σε εξεταστικές επιτροπές της Βουλής για να δούμε τι μας οδήγησε στα Μνημόνια και τι έγινε από εκεί και πέρα, και την ίδια στιγμή, λένε, να ζητάς την συμπαράστασή της στην εθνική προσπάθεια, στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων που γίνονται με τους «εταίρους» μας. Δηλαδή, απαραίτητη προϋπόθεση της εθνικής ομοψυχίας, είναι η υπόσχεση ατιμωρησίας, πολύ δε περισσότερο, όταν οι εγκαλούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις, όπως δηλώνουν, έπραξαν ό,τι έπρεπε να πράξουν, και το κυριότερο, είναι η ίδια η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση, που ως κυβέρνηση δεν υλοποίησε την προεκλογική της υπόσχεση για την μια και μοναδική εξεταστική επιτροπή για το ίδιο θέμα. Διότι, αυτό το «αργότερα», που λένε οι ίδιοι, γνωρίζουν πως δεν θα υπάρξει ποτέ, διότι «αργότερα», όταν τα πράγματα θα έχουν ομαλοποιηθεί, τότε, άλλα εξίσου ισχυρά επιχειρήματα, θα «επιβάλουν» την ακόμα παραπέρα αναβολή, διότι, η ζημιά που θα προκληθεί στην «ομαλότητα» θα είναι τεράστια.
Έξοχες λογικές!
Η αποθέωση της Ατιμωρησίας, της Δολιότητας και της Ανοησίας (όταν η τελευταία δεν συμπίπτει με την πρώτη).
Και όλως προσφάτως, χτες για την ακρίβεια, διαβάσαμε και την δήλωση του τέως πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά στο Bloomberg, ότι θα δέχονταν να στηρίξει τη κυβέρνηση. Είπε, ανάμεσα σε άλλα : «Αν το σχέδιο είναι να παραμείνει η Ελλάδα στη ζώνη του ευρώ, θα παράσχουμε στήριξη». Είπε ακόμα : «Όταν είσαι στην Ευρώπη και ζητάς από Κινέζους, Ιρανούς, Ρώσους να χρηματοδοτήσουν το έλλειμμά σου, αυτό δεν στέλνει σινιάλο στην υπόλοιπη Ευρώπη πως δεν είσαι πραγματικά ένας σοβαρός φιλοευρωπαίος;». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, κ. Γαβριήλ Σακελλαρίδης, σχολιάζοντας τις παραπάνω δηλώσεις του κ. Σαμαρά, είπε : «Σενάρια για κυβέρνηση μνημονιακής ενότητας, που απεργάζονται τόσο ο κ. Σαμαράς όσο και διάφορα κέντρα και παράκεντρα σε Ελλάδα και εξωτερικό είναι όνειρα εαρινής νυκτός».
Ερώτημα, ουσία πολιτικής δείκνυσι. «Όταν είσαι στην Ευρώπη και ζητάς από Κινέζους, Ιρανούς, Ρώσους να χρηματοδοτήσουν το έλλειμμά σου, αυτό δεν στέλνει σινιάλο στην υπόλοιπη Ευρώπη πως δεν είσαι πραγματικά ένας σοβαρός φιλοευρωπαίος;»
Αλήθεια;
Διότι εγώ το βλέπω διαφορετικά. Δηλαδή, αν οι «ευρωπαίοι φίλοι» μας που έχουν και την ιδιότητα του δανειστή μας, αξιώνουν, ως όρο «βοήθειας», την πάση θυσία περαιτέρω εξαθλίωση της κοινωνίας και της οικονομίας, όχι στο σύνολό της, μα των συνήθων υποζυγίων επιλεκτικά, και βαφτίζοντας «έχοντες και κατέχοντες», απλώς τα «ανώτερα» εισοδηματικά ή/και περιουσιακά στρώματα της μικρομεσαίας τάξης, που προβάλλονται ως «προνομιούχα», μαζί με άλλους χαρακτηρισμούς όπως «τεμπέληδες», «υπερκαταναλωτικοί», κ.λπ., θα πρέπει εμείς, ως λαός, πάση θυσία να εξαερωθούμε, να αποδεχτούμε μια κατάσταση οιονεί δουλοπαροίκων, επειδή, αυτό απαιτεί το παγκοίνως αναγνωριζόμενο ως λάθος μοντέλο «σωτηρίας» που επεβλήθη στη χώρα από τους δανειστές; Θα πρέπει εν πάση περιπτώσει, αν από κάπου αλλού μπορεί να βρεθούν δυνατότητες βοήθειας λιγότερο απάνθρωπης ως προς τους όρους και τοκογλυφικής, να μην αναζητηθούν και να μην αξιοποιηθούν; Και ως προς τον όρο «τοκογλύφος», επειδή ορισμένοι επικαλούνται τον πρώτο συνθετικό όρο «τόκος» για να αντικρούσουν τη λέξη συνολικά («τοκογλύφος»), ας θυμίσω, ότι ο τοκογλύφος, από ένα σημείο και μετά, κάθε άλλο παρά τον ενδιαφέρει ο τόκος καθ’ αυτός : μπορεί να συνεχίσει να σε τοκίζει και άτοκα ακόμα, όταν εκτιμά, ότι έτσι, απλά σε δένει στο άρμα του, διότι πλέον δεν τον ενδιαφέρει ο «τόκος», μα ένα ή περισσότερα περιουσιακά στοιχεία, κινητά ή ακίνητα που γνωρίζει ότι κατέχεις και τα έχει βάλει στο μάτι, και που τον ενδιαφέρουν περισσότερο και από τον όποιο «τόκο» σε χρεώνει. Ο κ. Σαμαράς, δέχεται τον κορμό και τις κόκκινες γραμμές της συγκυβέρνησης; Ναι ή όχι; Ή απλώς, εκτιμά, ότι ο «ρεαλισμός» των Μνημονίων, θα κάνει κι εδώ το θαύμα του, ώστε τελικώς, και η ίδια η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα «προσγειωθεί» στη «πραγματικότητα», δηλαδή, τον μονόδρομο των Μνημονίων;
Σημειώνω, ότι το «όνειρο» του Μεγάλου Συνασπισμού, που ήδη εφαρμόστηκε την προηγούμενη διετία με τη συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ, με τη γνωστή κατάληξη σε όλα τα επίπεδα, προφανώς κατά απομίμηση του αντίστοιχου γερμανικού μοντέλου, αν και δεν απαντάται μονάχα εκεί, υπήρξε ένα πείραμα, που έδειξε περίτρανα, το τι σημαίνει οι δύο μεγαλύτερες πολιτικές δυνάμεις του τόπου, να συνεργάζονται για την προώθηση μιας πολιτικής, που ρήμαξε την κοινωνία και την οικονομία, στον ίδιο βαθμό που ωφέλησε κάποια ολιγοπώλια και οικονομικές ολιγαρχίες.
Και αν στη περίπτωση της συγκυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ, προσωπικά, ιδίως έπειτα από την ευκολία με την οποία η Νέα Δημοκρατία κατήργησε τις κόκκινες γραμμές της όταν συμμετείχε στη κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου το 2012, δεν ανέμενα ότι η Νέα Δημοκρατία θα αποδεικνύονταν ως κυβέρνηση περισσότερο άκαμπτη στις όποιες εναπομείνασες κόκκινες γραμμές και ιδίως τις τότε προεκλογικές «συγκρουσιακές» της εξαγγελίες με τη Τρόϊκα (όπου κάθε μέρα θα «έσκιζε» και μια σελίδα του μέχρι τότε μνημονίου), απ’ ό,τι ήταν ως αντιπολίτευση και ως μέλος της τρικομματικής κυβέρνησης Λουκά Παπαδήμου, πολύ περισσότερο σήμερα, είμαι απολύτως πεπεισμένος, για τους λόγους που θα την οδηγούσαν σε μια πιο «ευθεία» και πιο «επίσημη» πρόταση συγκυβέρνησης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν πράγματι υποβληθεί μια τέτοια πρόταση, και γίνει αποδεκτή από τον ΣΥΡΙΖΑ, είμαι βέβαιος, και είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις που επικαλούμαι βεβαιότητες σε γραπτά μου, ίσως δε να είναι η δεύτερη ή τρίτη, σε ένα σύνολο αρθρογραφίας και βιβλιογραφίας μου, μερικών χιλιάδων σελίδων, ότι, η στιγμή της μεγάλης κυβίστησης του ΣΥΡΙΖΑ και η θεματική του μετατροπή σε αντιμνημονιακό στα λόγια και μνημονιακό στη πράξη κόμμα, θα είναι ραγδαία, αλλά εξίσου ραγδαία θα είναι και η αποσύνθεσή του, τόσο σε επίπεδο κυβέρνησης όσο και σε κοινοβουλευτικό και κομματικό επίπεδο, και όταν λέω «ραγδαία», εννοώ, σε χρονικό ορίζοντα εβδομάδων και όχι μηνών.
Κλείνοντας το άρθρο, επιθυμώ να σημειώσω, με τίτλους, ορισμένα μονάχα θέματα που κατά την άποψή μου, πρέπει να διερευνηθούν από την επιτροπή της Βουλής για το πώς φτάσαμε στο Μνημόνιο και τι έγινε από εκεί και πέρα, ή από την επιτροπή λογιστικού ελέγχου, που κατ’ εμέ, πρέπει το πόρισμα της μιας να «κουμπώσει» με το πόρισμα της άλλης.
Θεωρώ ΑΝΑΓΚΑΙΟ, να μην «λησμονηθεί» η διερεύνηση της εμπλοκής του «ξένου παράγοντα», διότι ναι μεν δεν φταίνε για όλα οι ξένοι, όμως, αναφέρομαι σε εκείνα τα σημεία που αποδεικνύεται αυτή η εμπλοκή. Π.χ., το ότι υπήρχε επαφή των κυρίων Γιώργου Παπανδρέου και Στρος Καν πριν τις εκλογές του 2009, οι γνωστές δηλώσεις του κ. Γιούνγκερ ότι όλοι ήξεραν τι γινόταν στην Ελλάδα και δεν μιλούσαν, η ευθύνη των δανειστών από το 2010 και μετά για την καταστροφική πολιτική που επέβαλαν στη χώρα, (ευθύνη αποζημίωσης), οι θρυλούμενες(;) διασυνδέσεις κλιμακίων της Τρόικα με ντόπιους επιχειρηματικούς παράγοντες αιτήματα των οποίων «προωθούσαν» και στη συνέχεια γίνονται νόμοι του Κράτους, όπως επίσης και το γεγονός, πως όταν χρέος με το PSI μετατρέπονταν από ιδιωτικό σε διακρατικό, είναι μερικά θέματα που πρέπει να εξεταστούν.
Θεωρώ αναγκαίο, ομοίως, να αποδοθούν οι ποινικές ευθύνες αν υπάρχουν σε πολιτικά πρόσωπα.
Πρέπει αν τελειώνουμε μ’ αυτή τη στρεβλή αντίληψη, πως, οι πολιτικοί σαν αποτυγχάνουν πάνω σπίτι τους, δεν τους στέλνεις στα δικαστήρια.
Δεν λέω αυτό.
Λέω, ότι όπως ΚΑΘΕ απλός πολίτης, αν αποδειχτεί μια αξιόποινη πράξη του, στέλνεται άνευ πολλών διατυπώσεων στη Δικαιοσύνη, έτσι και όταν ένας πολιτικός, στην αποδεχτεί ότι άσκησε στα πλαίσια δημοσίου λειτουργήματος πράξεις αξιόποινες, πρέπει να λογοδοτεί στη Δικαιοσύνη. Διαφορετικά, κάθε άλλη άποψη επί του θέματος, προσκαλεί στην ατιμωρησία, που με τη σειρά της, προσκαλεί στην άσκηση εξουσίας με ιδιοτέλεια, αφού έτσι κι αλλιώς η ποινή είναι να πάει απλώς σπίτι του ο πολιτικός που παρανομεί, και βεβαίως, ο λαός απλώς να θεωρεί μεγάλη τύχη, αν «του λάχει» πολιτικός χωρίς ιδιοτελείς βλέψεις κατά την άσκηση δημοσίου λειτουργήματος.
Και για να δώσω ένα μονάχα παράδειγμα, σκαστής κατά την εκτίμησή μου, ποινικής ευθύνης, πέρα από την πολιτική.
Σκαστή ποινική ευθύνη συνιστά, λοιπόν, η πέραν κάθε αμφισβητήσεως ουσιαστική παράκαμψη, αν όχι κατάργηση επί της ουσίας, της συνταγματικής επιταγής να συνεισφέρουν όλοι οι πολίτες στα κοινά βάρη αναλόγως των δυνατοτήτων τους, αφού τα δημοσιονομικά και όχι μόνο βάρη, και συνέπειες της κρίσης, «χρεώθηκαν» σχεδόν αποκλειστικά στη μικρομεσαία τάξη της χώρας, και ιδίως, τους μισθωτούς και συνταξιούχους, όπως επίσης, το PSI, η ανταλλαγή ιδιωτικού με διακρατικό χρέους.
Είναι ΜΕΓΑΛΗ ευκαιρία, να διεθνοποιηθεί η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ που συντελέσθηκε στη χώρα, ΚΑΙ με την ευθύνη ξένων, στο βαθμό που τους αφορά, και εκτιμώ, πως αν οι παραπάνω δύο επιτροπές της Βουλής κάνουν σωστά τη δουλειά τους, θα έρθουν στην επιφάνεια πράγματα που ίσως ταρακουνήσουν πολιτικά την ίδια την Ευρώπη, διότι θα αποδεχτεί ότι στην Εσπερία, δεν πλανάται απλώς κάτι σάπιο, μα κάτι που τείνει να μεταβληθεί σε γάγγραινα.
Τα σάπια μήλα της πολιτικής, εφόσον υπάρχουν, πρέπει να εντοπιστούν και πεταχτούν έξω από το καλάθι, πριν σαπίσουν κι όλα τα άλλα.
