Η γλώσσα είναι… πέραν, ενίοτε ΠΟΛΥ ΠΕΡΑΝ των λέξεων (=σήκω να πας να…. πέσεις), σε σημείο που μπαίνουμε στον χώρο της “ιδιωματικής έκφρασης”, η οποία ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ, γίνεται κατανοητή ΜΟΝΟ από όσους μιλούν την ΜΗΤΡΙΚΗ τους ΓΛΩΣΣΑ. ( λ.χ από πού κρατάει η σκούφια του)
.
Σημείωση: Σαν τα “οικογενειακά” αστεία, τα οποία είναι ΟΝΤΩΣ αστεία, ΜΟΝΟ ΜΕΤΑΞΥ των μελών της οικογένειας. Για έναν τρίτο είναι…. (ακατ)ανόητα.
.
Κι αυτό γιατί:
.
Λειτουργούμε συνήθως επαγωγικά (οικονομία γλώσσας) και καταλήγουμε στις πιο άμεσες- οικείες λέξεις. ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ και μεταφορικές συνυποδηλώσεις στην συνέχεια, κάνουν την δουλειά τους, δηλαδή συντομεύουν και πυκνώνουν τα πολλά και ποικίλα νοήματα.
.
Όπως συμβαίνει λ.χ με τον τίτλο της ταινίας “συνοικία το όνειρο” (εικόνα). Όνειρο και Συνοικία είναι οι ΛΕΞΕΙΣ. Το ΝΟΗΜΑ (διάβαζε γλώσσα) όμως είναι αρκετά… πέραν.
.
Και τέλος ένα σχετικό Υ.Γ
.
“ίοντες κείομεν… Ήρα” (πάμε να την πέσουμε Ήρα) λέει ο φτιαγμένος Δίας ή αλλιώς “πάμε για ύπνο…. Κατερίνα”.
.
Καταργήθηκαν λέει τ’ αρχαία (!). ΛΑΘΕΣΤΑΤΟ. Η Ελληνική γλώσσα ΗΤΑΝ Πάντα ΜίΑ / ΕΝΙΑίΑ / ΣΥΝΕΧήΣ / ΟΜΟΟΥΣΙΑ και ΑΔΙΑΙΡΕΤΗ.