Έφτασε στην Ουκρανία μέσα σε βαν με ανθρωπιστικό υλικό και πακέτα κοκαΐνης!
Παίρνει μπόνους 300 δολλάρια το κεφάλι
Δεν υπάρχει πολιτοφυλακή, είμαστε μόνο εμείς που εργαζόμαστε για ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας!
Ο ίδιος αμείβεται από αμερικανική εταιρεία ασφάλειας, ενώ οι διοικητές είναι αμερικανοί πολίτες.
Τι λέει για την σφαγή στην Μπούχα και τους Ρώσους στρατιώτες
Μία πραγματικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη, γιατί δείχνει την κατάσταση που επικρατεί στην Ουκρανία χωρίς διάθεση να την «ομορφύνει».
Την σκληρή πραγματικότητα του πολέμου στην Ουκρανία αποκαλύπτει Ισπανός μισθοφόρος μιλώντας στην εφημερίδα La Razón. Αυτά που περιγράφει είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν διεθνές σοκ. Διότι η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική από αυτή που εμφανίζουν τα διεθνή ΜΜΕ.
Η συνέντευξη δόθηκε στην Macarena Gutierrez (@McGutierrezSj) της LA RAZÓN
Μετάφραση από το newsbreak.gr
Η τελευταία αποστολή του J.L.C ήταν στο Irpin. Μια γρήγορη δράση λίγων ωρών, ενσωματωμένη σε μια ομάδα με άλλους πέντε πρώην στρατιώτες. Επαγγελματίες στρατιώτες που προσλαμβάνονται από ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας, οι οποίοι, σύμφωνα με αυτόν τον 42χρονο πρώην λεγεωνάριο, πρωταγωνιστούν στο κύριο μέρος του πολέμου και, παρεμπιπτόντως, κάνουν επιχειρήσεις. Η τηλεφωνική συνομιλία με το LA RAZÓN λαμβάνει χώρα σε αρκετές ημέρες. Έως και δύο φορές κόβονται οι γραμμές που χρησιμοποιεί και πρέπει να τις αποκαταστήσει. Δεν απορρίπτει καμία ερώτηση, αποφεύγει να μπει σε ορισμένες λεπτομέρειες για λόγους ασφαλείας. Ο Πρωτοσμηναγός της Λεγεώνας, όπου υπηρέτησε για δεκατρία χρόνια ως ελεύθερος σκοπευτής, ζητά να μην φαίνεται το πρόσωπό του και να τον αναφέρουμε μόνο με τα αρχικά του.
Διαβεβαιώνει ότι το μόνο του κίνητρο για τη συμμετοχή σε αυτόν τον πόλεμο είναι η προστασία των αμάχων: «Νομίζω ότι αυτό που συμβαίνει είναι άδικο. Αυτό που με ανησυχεί είναι οι άνθρωποι και πρέπει να τους βοηθήσω. Έχω βρει ακόμη και εκρηκτικά σε λούτρινα ζωάκια, σε κουτιά τροφίμων με το σύμβολο του Ερυθρού Σταυρού. Εντελώς σουρεαλιστικό. Αυτό που έχω δει είναι απίστευτο. Δεν είναι φυσιολογικό, πραγματικά, δεν ξέρω τι παίζουμε. Έχω πάει με τη Λεγεώνα σε πολλούς προορισμούς, αυτό δεν είναι καινούργιο για μένα. Αλλά εδώ βλέπεις πράγματα… Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι πολύ, αλλά το θέμα είναι ότι η καθημερινότητα που ζω δεν έχει νόημα. Δεν ξέρω”.
Εκτός από τη σκληρότητα μιας σύγκρουσης στην οποία «όλοι ενεργούν με απάνθρωπο τρόπο με τους εμπλεκόμενους πολίτες», αυτός ο επίλεκτος σκοπευτής από τη Μαδρίτη έχει εκπλαγεί από την παρουσία τόσων πολλών ιδιωτικών υπηρεσιών ασφαλείας στο Κίεβο. «Δεν έχω δει ένοπλες πολιτοφυλακές εδώ. Αυτό που υπάρχουν είναι στρατιωτικές εταιρείες από πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας. Ένας διοικητής σου παίρνει συνέντευξη, σε γνωρίζουν, σε φωτογραφίζουν. «Ελάτε για όλα αυτά που είστε». Υπάρχουν Πολωνοί, Σουηδοί, Δανοί και κυρίως από τις Η.Π.Α.. Μαζεύουν ομάδες των έξι ατόμων και, αν είσαι το χαρτί που λείπει στην τράπουλα, σε προσλαμβάνουν. Καταλαβαίνω ότι ο νούμερο τέσσερα του Ζελένσκι είναι αυτός που είναι υπεύθυνος για το συντονισμό των επιχειρήσεων με τους διοικητές, οι οποίοι είναι κυρίως Αμερικανοί. Αυτοί είναι που κινούν τα νήματα».
Ο J.L.C έφτασε σκεπτόμενος να ενταχθεί στη Λεγεώνα των Ξένων που δημιούργησε ο Ουκρανός πρόεδρος για να ενσωματώσει μαχητές από άλλες χώρες. Δεν είχε σκοπό «να εισπράξει ούτε μια δεκάρα» αλλά κατέληξε να υπογράψει συμβόλαιο με μια αμερικανική εταιρεία γιατί «έτσι λειτουργούν τα πράγματα». Έμεινε επίσης έκπληκτος από το ταξίδι στην Πολωνία, το οποίο το έκανε μέσα σε ένα τροχόσπιτο με ανθρωπιστικό υλικό. Εκτός από είδη πρώτης ανάγκης, τρόφιμα και φάρμακα, μετέφεραν τέσσερις μαύρες συσκευασίες που άφησαν στη Γερμανία. «Φαντάζομαι ότι θα ήταν κοκαΐνη, αλλά έλα, δεν είναι όλα τόσο όμορφα όσο τα περιγράφουν. Τουλάχιστον αυτός ο οδηγός εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι κανείς δεν σταματά αυτά τα βαν, ούτε στα σύνορα ούτε στο τελωνείο, για να πάρει μπόνους».
«Δεν φτάνεις, σου δίνουν ένα όπλο και αρχίζεις να πυροβολείς. Είναι ψευδές. Πρέπει να έχεις επαφές με κάποιον από τη βάση του Στρατού. Αν δεν μιλάς αγγλικά, για παράδειγμα, σε πάνε κατευθείαν στα σύνορα. Η Λεγεώνα των Ξένων που έχω δει είναι στο Γιαβορίβ, στα σύνορα με την Πολωνία. Δεν έχουν όπλα, ούτε φορούν στολή. Αν φτάσουν με στρατιωτική ενδυμασία, τους παρέχουν άλλη. Αυτό που κάνουν είναι να μαθαίνουν Ουκρανικά για να μπορούν να επικοινωνούν με τον πληθυσμό εάν επιτεθούν σε αυτήν την περιοχή. Είναι σαν μια ανθρωπιστική βοήθεια που αποτελείται από πρώην στρατιώτες από πολλές χώρες», «δεν περιφρονώ καθόλου τη δουλειά τους, απλώς λέω ότι δεν είναι εδώ για να πολεμήσουν».
Δεν θέλει να πει το όνομα του εργοδότη του, ούτε τον μισθό που καταβάλλεται σε λογαριασμό της Ουκρανίας κάθε δεκαπέντε μέρες. Διευκρινίζει ότι το νούμερο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα προσόντα και το έργο, «ο παραϊατρικός δεν αμείβεται το ίδιο με τον ελεύθερο σκοπευτή ή τον πιλότο Drone». Στη συνέχεια, υπάρχουν τα «μπόνους». «Στην περίπτωσή μου, είναι 300 $ ανά άτομο που σκοτώνεται. Και όχι, δεν πρόκειται να σου πω πόσα μπόνους έχω ήδη λάβει, απλά δεν είναι το μπόνους ο λόγος για να είμαι εδώ. Όσα χρήματα κι αν σου δίνουν. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο γιατί πρέπει να είσαι πολύ καλά ψυχολογικά για να το κάνεις αυτό και να αντέξεις αυτό που βλέπεις. Η επιβεβαίωση της αποβολής που έγινε είναι ευθύνη της ομάδας που τον συνοδεύει.
Δεν είχε όπλα όταν έφτασε, παρά μόνο ένα μαχαίρι και ένα τσεκούρι στο σακίδιο του. «Το πρώτο πράγμα που σε ρωτούν είναι τι όπλο χρησιμοποιείς, στην περίπτωσή μου ένα M-110, ένα τυφέκιο. Επίσης ένα Glock που είναι πιστόλι και ένα AR-15 για ασφάλεια. Σου παρέχουν τα πάντα. Εφόσον ενεργώ μόνος, είμαι πολύτιμος για αυτούς. Εάν δεν χρειάζεσαι κανέναν, τους κοστίζεις φθηνότερα, φυσικά. Και συν τοις άλλοις, ειδικά στην περίπτωσή μου, η καλή στόχευση επιβεβαιωμένη στα 1.600 μέτρα είναι τεράστιο προσόν. Με ρώτησαν γιατί δεν είχα έρθει νωρίτερα». Αυτή τη στιγμή δεν έχει γνωρίσει κανέναν άλλο ελεύθερο σκοπευτή: «Είμαστε πολύ λίγοι. Έχουμε περισσότερα θύματα από οποιονδήποτε μετά το πυροβολικό. Έπειτα, υπάρχουν αυτοί που πιλοτάρουν τα drones, που έχουν μεγάλη ζήτηση. Είναι εκπληκτικό αυτό που κάνουν».
-Δεν υπάρχει κάποια αποστολή που σας έχει δημιουργήσει δίλημμα; Λόγω της ηλικίας του εχθρού ή λόγω του ότι ήταν άοπλος;
«Σε πληρώνουν για να κάνεις πράγματα, τελεία, χωρίς να ρωτάς. Το έχω συνηθίσει και μου είναι εύκολο. Ούτε πρόκειται να σου πω ότι είμαι «φαύλος» γιατί δεν είμαι. Εδώ όμως ηθική δεν υπάρχει, είναι θέμα επιβίωσης. Είτε εσύ είτε εγώ, δεν υπάρχει άλλο δίλημμα. Έρχεσαι σε αυτό που έρχεσαι και το ξέρεις. Απλώς αυτό είναι ξεκάθαρο. Δεν έχω περιθώριο να αμφιβάλλω…
Αυτός ο πρώην λεγεωνάριος δεν έχει κανένα πρόβλημα να χρησιμοποιήσει τον όρο “μισθοφόρος” για να αναφερθεί στον εαυτό του και στους 200 άνδρες με τους οποίους μοιράζεται μια βάση επιχειρήσεων στην περιοχή του Κιέβου.
«Αυτοί είναι σαν εμένα, όσο αν και ακούγεται άσχημα, είναι. Αγνοί και σκληροί μισθοφόροι που μπορούν να αφοσιωθούν στην απεμπλοκή σημαντικών ανθρώπων από ένα κτίριο ή στην αγορά νόμιμων όπλων. Έχω κάνει και τα δύο. Δύο πολίτες πάνε σαν δόλωμα οδηγώντας δύο φορτηγά σε ένα σημείο, αγοράζουμε τα όπλα μαζί με έναν μεσάζοντα και μεταφέρονται στον προορισμό τους. Σε όλους τους πολέμους υπάρχουν μισθοφόροι για να μην λερώνουν τα χέρια τους άλλοι. Εμείς οι στρατιώτες είμαστε το εργατικό δυναμικό, άλλοι έρχονται για να κερδίσουν χρήματα και αυτό με θυμώνει, ναι».
Ισχυρίζεται ότι δεν τους απασχολεί και η Ρωσία. «Τσετσένοι είναι».
Ζουν σε ένα κτίριο από το οποίο δεν μπορούν να φύγουν, βγαίνουν ακριβώς έξω από την πόρτα για να καπνίσουν ένα τσιγάρο. Και τρώνε σιωπηλοί: «Δεν αλληλεπιδρούμε ούτε μεταξύ μας ούτε με τους Ουκρανούς. Στην τραπεζαρία δεν γίνεται λόγος, η μυστικότητα είναι απόλυτη. Δεν υπάρχει συντροφικότητα, υποθέτω ότι είναι επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν όρεξη να μιλήσουν μετά από αυτό που έχουν δει. Κάθεσαι, τρως, σηκώνεσαι και φεύγεις. Αυτός που μιλάει εκεί, θεωρείται ότι κάνει μπίζνες.
Μετά από μια συγκεκριμένη ενέργεια μπορούν να περάσουν τρεις ή τέσσερις ημέρες ακίνητοι. Ξεκουράζονται, πάνε γυμναστήριο και γενικά τους τρώει η ανυπομονησία. Πολλές φορές ειδοποιούνται με μόλις πέντε λεπτά και πρέπει να τρέξουν.
«Κανονικά, προηγούμαι της ομάδας μου, υποτίθεται ότι είμαι τα μάτια τους. Καλύπτομαι, ψάχνω για μια θέση που προσπαθώ, αν είναι δυνατόν, να την κάνω υπερυψωμένη. Πρώτα πρέπει να δω πού βρίσκεται ο εχθρός κάτω από κάποιους χάρτες, κάποιες οδηγίες. Μπαίνω στη θέση μου και δεν μπορώ να κουνηθώ άλλο. Από εκεί συντονίζομαι με τους υπόλοιπους, που ακόμα βγάζουν νάρκες από το δρόμο ή απομακρύνουν ύποπτα οχήματα και πρέπει απλώς να τους καλύψω. Αν δω κίνηση, πυροβολώ.
Μερικές φορές, λέει ότι πρέπει να μείνει πίσω και να επιστρέψει μόνος του λόγω της φύσης της επέμβασης. «Μερικές φορές έχω περάσει όλη τη μέρα χωρίς να κουνηθώ από τη θέση μου γιατί ο εχθρός ήταν δίπλα μου. Κι αν κινηθείς, σε σκοτώνουν. Κατουράς πάνω σου, δεν τρως, σαν να είσαι νεκρός. Και περίμενεις να φύγουν. Τι σκέφτεσαι τις ώρες αδράνειας; «Αν σου έλεγα ότι είμαι πάντα ακλόνητος, θα σου έλεγα ψέματα. Δεν είμαι Ράμπο, αυτό είναι ψέμα. Δεν υπάρχει. Προσπαθώ να μην σκέφτομαι τίποτα και καταλήγω να σκέφτομαι τα πάντα. Από εκείνη τη φίλη που έχασα εξαιτίας ενός ηλίθιου, για το πώς θα είναι η μοτοσυκλέτα μου, την οποία έπρεπε να αφήσω πίσω. Όλα περνούν από το μυαλό σου, παράλογα θέματα, χωρίς ομοιοκαταληξία ή λόγο. Με αυτό σκοτώνεις χρόνο. Και όποιος σου πει το αντίθετο θα είναι ψέμμα».
Αυτός ο επίλεκτος σκοπευτής διαβεβαιώνει ότι έχει αισθανθεί τον κίνδυνο περισσότερο από άλλες συγκρούσεις και ότι σε μόλις δύο εβδομάδες κοιτάζεται στον καθρέφτη και βλέπει τον εαυτό του μεγαλύτερο, πιο αδύνατο και με πιο γκρίζα μαλλιά: «Πάντα φοβάσαι, φυσικά, από την πρώτη μέρα που φτάνεις, ρισκάρεις τη ζωή σου. Επίσης, εδώ είμαι μόνος μου, με συναδέλφους που δεν ξέρω και που δεν μιλούν τη γλώσσα μου. Νιώθεις ανασφάλεια το 100% του χρόνου. Νομίζω ότι οι πιθανότητες μου να φύγω ζωντανός από εδώ είναι 50%.
Ομολογεί ότι κάποια στιγμή έχει κατηγορηθεί «για παραμέληση της προστασίας του, της ασφάλειάς του». Ήταν μια μέρα που δεν τήρησε τα μέτρα προστασίας: «Βγήκε από την ψυχή μου, πλησίασα ένα ξανθό κορίτσι, τριών ή τεσσάρων ετών, που ήταν με τη μητέρα της. Έβγαλα από το σακίδιο μου μια σοκολάτα Nestlé, έχω φέρει πολλές και του έδωσα μια. Οι σύντροφοι επέστησαν την προσοχή μου για αυτή τη χειρονομία. Είμαι αυτό που είμαι, αλλά μου βγαίνει. Δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά παρόλο που είχαν δίκιο. Ίσως είναι ένα ένστικτο που βγαίνει από μέσα μου επειδή δεν ήμουν πατέρας, κάτι που θα ήθελα.
Ωστόσο, δεν νιώθει «κανένα συναισθηματικό σοκ» κάνοντας αυτό που κάνει. Επαναλαμβάνει μονότονα: «Νοιάζομαι μόνο για τους πολίτες. Γι’ αυτό είμαι εδώ. Δείτε ένα μικρό αγόρι να τρέχει στο δρόμο. Μόνο. Δεν θα ήθελα να είμαι αυτό το παιδί. Βολές όλμων και πυροβολισμοί και ένας 80χρονος που ίσως δεν τον νοιάζει η ζωή, αλλά τον βλέπεις να πηγαίνει από το ένα σημείο στο άλλο περπατώντας. Αυτό που θέλω είναι να με κοιτάξουν οι πολίτες στα μάτια και να δουν έναν Ισπανό στρατιώτη που τους υπερασπίζεται. Για την ελευθερία τους».
Ούτε τους επιτρέπεται να αλληλεπιδρούν με τους Ρώσους: «Δεν με αφήνουν να τους μιλήσω, στους περισσότερους από εμάς δεν επιτρέπεται. Ούτε οι Ουκρανοί. Τους βάλαμε χειροπέδες, τους αφαιρέσαμε τα όπλα, βεβαιωθήκαμε ότι δεν είχαν επικίνδυνα αντικείμενα στο σώμα τους και τους πήραν. Υποθέτω ότι θα τους ανακρίνουν και θα τους ανταλλάξω αργότερα. Δεν ξέρω περισσότερα και δεν θέλω να μάθω».
Ωστόσο, είναι ξεκάθαρος ότι σφαγές όπως του Μπούχα είναι έργο Τσετσένων μισθοφόρων: «Έχω δει τα πτώματα που άφησαν κατά καιρούς τα στρατεύματα, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν είναι οι Ρώσοι. Είναι οι Τσετσένοι, μια ελίτ ομάδα που εργάζεται για τη Μόσχα. Είναι τρομακτικό ακόμα και να τους βλέπεις σωματικά. Οι Ρώσοι στρατιώτες είναι παιδιά, δεν έχουν αυτό το κακό ή αυτό το επίπεδο βίας και σκληρότητας. Οι περισσότεροι κάνουν στρατιωτική θητεία. Μπορώ να σας πω ότι έχουν γονατίσει μπροστά μου, ζητώντας μου να μην τους πυροβολήσω, κλαίγοντας. Ένας στρατιώτης που κλαίει. Οι Ρώσοι δεν το έχουν κάνει.
Είναι σίγουρο ότι θα μείνει μέχρι να τελειώσουν όλα. Ένα τέλος που δεν το βλέπει πολύ κοντά, παρά το γεγονός ότι ανακτούν πόλεις και η αίσθηση θριάμβου εξαπλώνεται στις τάξεις της Ουκρανίας: «Αυτό θα αργήσει και θα γίνει ακόμα χειρότερο. Αυτό που κάνουν τα ρωσικά στρατεύματα είναι να επανασυνταχθούν για να επιτεθούν ξανά. Μερικές φορές νομίζω ότι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα με βρει εδώ. Δεν γνωρίζω. Βλέπω 75% πιθανότητες να γίνει μεγαλύτερο χάος».
Η επόμενη αποστολή για την οποία μόλις τον προσέλαβαν θα είναι ένα «black op», μια επιχείρηση χωρίς σημαία που θα πραγματοποιήσει μαζί με τρεις συναδέλφους του με αμερικανική διοίκηση. Αν πιαστούν, κανείς δεν θα το προσέξει. «Είναι μια αποστολή που γίνεται υπό το ραντάρ. Ας πούμε ότι, επίσημα, δεν υπάρχει. Δεν ξέρω ακόμα πότε θα γίνει». Αν και τίποτα δεν εξελίχθηκε όπως αναμενόταν, θα επέστρεφα στο κάλεσμα του Ζελένσκι: «Δεν μετανιώνω που ήρθα, η ζωή μου είναι γεμάτη λάθη όπως οποιουδήποτε άλλου. Από τότε που γεννήθηκα. Αυτή είναι μόνο μια ακόμη ουλή. Άλλη μια εμπειρία». Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις