του Χρυσόστομου Τσιρίδη
“Κάπου στην Κλεισούρα μέσα, όπου περνά ο δρόμος που από το
Μεσολόγγι πηγαίνει στο Βραχώρι, άσπριζε ένα ερημοκλήσι.
.
Φτωχό ήταν το ερημοκλήσι, φτωχό και το κελί του μοναχού που το
φύλαγε.
.
Μόνος και αποτραβηγμένος ζούσε εκεί μέσα, μνημονεύοντας την πεθαμένη του αγάπη και τα σφαγμένα του αγγελούδια.
.
Δάκρυα ποτέ δεν είδε κανείς στα μάτια του.
.
Τα είχε χύσει όλα σαν έμαθε την εκδίκηση του αφέντη του, που με το αίμα της καρδιάς του δούλου του, είχε πληρώσει την απελευθέρωση του Μεσολογγίου”.
.
ΑΓΝΟΕΙΣΤΕ τα πραγματικά δεδομένα του αποσπάσματος, από το
διήγημα “Μεσολογγίτικα Χριστούγεννα 1822”.
.
ΚΡΑΤΕΙΣΤΕ μόνο τον ΛΥΡΙΣΜΟ του λόγου της ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ ΔΕΛΤΑ,
.
ΤΩΡΑ όμως
για τις ΜΑΝΕΣ των ΤΕΜΠΩΝ και τον ΙΣΟΒΙΟ δικό τους πόνο για τα αδικοχαμένα
παιδιά τους….αλλά
.
… και την απαίτηση για την ΔΙΚΑίΩΣή τους (!).
.
Υ.Γ Η ΤΕΧΝΗ είναι καθολική, με διαχρονική ΑΞίΑ.
.
Μια απόπειρα ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΣΗΣ θα μπορούσε
να αρχίζει κάπως έτσι:
.
“Κάπου στα ΤΕΜΠΗ, όπου περνά ο δρόμος που από την Αθήνα πηγαίνει
στην Θεσσαλονίκη, ασπρίζει μια ταπεινή, λιτή απέριττη ΕΠΙΤΥΜΒΙΑ στήλη:
.
28 / 2 / 2023 και από κάτω τα ονόματα 57 ψυχών.
.
Κάθε χρόνο την μέρα αυτή……”
.
Ας συνεχίσει, καταθέτοντας ο καθένας την δική του σκέψη,
τον δικό του προβληματισμό, πάνω στο γεγονός που ήδη πέρασε στην
Ιστορία ως “Η τραγωδία των Τεμπών”.