Έχουν αρχίσει οι, εκ διαμέτρου αντίθετες εκδηλώσεις, μνήμης με την συμπλήρωση των 50 ετών απο την, ελέω Κίσιντζερ, Φόρειν Όφις, κατάκτηση της Βόρειας Κύπρου απο τις Τουρκικές ορδές. Και έτσι όλος ο κόσμος βλέπει την μία πλευρά να πανηγυρίζει και την έτερη να θρηνεί. Το έγκλημα των ακυβέρνητων τότε ΗΠΑ συνίσταται πέραν της ύπαρξης των στρατιωτικών βάσεων των στην Τουρκία, και στην, αγνώστου λόγου, απαγόρευση της Ελλάδας να αμυνθεί. Και έτσι σήμερα μνημονεύονται τα τότε. Τα τότε που η Ελλάδα πανηγύριζε την επιστροφή στην Δημοκρατία ενώ οι Κύπριοι θρηνούσαν την άμετρη του νησιού καταστροφή.
Για να μην ξεχνιόμαστε!
Τα πάντα εκτελέστηκαν με σχέδιο που εκπονήθηκε στα μέτρα της Τουρκίας, από τους Αγγλοαμερικανούς, με την διαφορά το ότι στην πράξη οι άρπαγες Τουρκοι υπερ υπερέβησαν ακόμα και αυτά ταύτα τα σχέδια γνωρίζοντας πως κανένας δεν θα τους ενοχλήσει! Αλλά πάντα ορεξάτοι και με την ανοχή των πιο πανω επιζητούν ακόμα περισσότερα αποθρασύνοντας επεκτατικές ορέξεις από την, για άγνωστο (γνωστόν που όμως δεν λέγεται) λόγο, ατιμωρησία που βλέπουν να μην τους επιβάλλεται. Αυτά είναι που ζούμε πενήντα χρόνια τώρα!
Υ.Γ. Η εφαρμογή του όρου Βόρεια Μακεδονία, που άλλωστε,
βλακοειδέστατα, αποδεχτήκαμε δεν είναι άσχετη με την της Κύπρου,
και ο ακρωτηριασμός του χώρου…έχει μέλλον, αφού πάντα θα βρίσκεται κατάλληλος κανείς. Από εδώ, και πάντα από εδώ. Δεν πταίει μόνο το κακό αστέρι μας.. φταίμε και εμείς οι ίδιοι.